ژرژ پطرسی: حرف زدن جای علی نصیریان انتخاب زنده یاد منوچهر اسماعیلی بود
سرویس فرهنگ و هنر - ژرژ پطروسی از نسل طلایی دوبله ایران است. او اگرچه در رشته تئاتر تحصیل کرده، ‌ اما کارش را حتی پیش از فارغ‌التحصیلی با دوبله شروع کرده و آن را برای بیش از ۵۰ سال ادامه داده است. صدای او را روی بازیگران ایرانی و خارجی مطرحی مثل لارنس اولیویه، ‌ رابرت ردفورد(کاپیتان

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر خبر ناب به نقل از همشهری - همشهری آنلاین، شقایق عرفی نژاد: صدای او را روی بازیگران ایرانی و خارجی مطرحی مثل لارنس اولیویه، رابرت ردفورد(کاپیتان امریکا، سرباز زمستان)، واکین فینیکس (جوکر، او، ناپلئون)، دنزل واشنگتن و همینطور علی نصیریان در ناخدا خورشید شنیده ایم. او به زودی هم کارگاه یک روزه فن بیان در سینما را در موزه سینما برگزار خواهد کرد. با او که در باره وضعیت فعلی دوبله هشدار داده است، در باره وضعیت دوبله و فیلم هایی که در آن ها نقش گویی کرده، صحبت کرده ایم:

با کارگاهی که قرار است برگزار کنید، شروع کنیم. در این کارگاه چه اتفاقی قرار است بیفتد؟

این کارگاه آموزش دوبله نیست. قرار است جلسه ای باشد در باره فن بیان برای بازیگرانی که روی صحنه بازی می کنند یا کسانی که قصد دارند وارد کار دوبله شوند. کارگاهی است که قرار است با هم در این مورد تمرین کنیم و با این مقوله آشنا شویم.

وضعیت آموزش دوبله را چطور می بینید؟

بخشی از کلاس هایی که برگزار می شود، توسط همکاران من انجام می شود که در این کار سابقه دارند. بخشی هم کسانی هستند که خودشان چیزهایی یاد گرفته اند و فکر می کنند می توانند به بقیه هم یاد بدهند. من اطلاعی از این کلاس ها ندارم. نمی دانم چه کیفیتی دارند، ولی فکر نمی کنم بتوانند آموزش بدهند. چون کارهای خودشان کارهای خوبی نیست. کسی که در هر زمینه ای کلاس راه می اندازد باید مجوز داشته باشد. باید جایی باشد که روی این کار نظارت کند. وگرنه هرکس می تواند یک کلاس بگذارد و پولی از مردم بگیرد. ولی هر کسی نباید به خودش اجازه دهد کلاس راه بیندازد. حتی من که سابقه طولانی در کارم دارم باید جایی باشد که من را تایید کند که می توانم آموزش بدهم.

در باره این نظارت جای دیگری هم صحبت کرده اید و هشدار داده اید که اگر نهادهای دولتی کاری برای نظارت بر دوبله حال حاضر نکنند، این دوبله فاخر از بین می رود. این شرایط حال حاضر را بیشتر برایمان باز می کنید؟

شرایط حال حاضر خیلی مشخص است. یک شرایط بی در و پیکر به هم ریخته که اصلا معلوم نیست چه کسی چه کاره است. یک مقداری از دوبله های بد در ایران انجام می شود و یک سری هم در شبکه های فارسی زبان خارج از کشور و روی سریال های سخیف ترکی. این سریال های بد با زبان و لحن بدتر هم دوبله می شود و اصلا سطح سلیقه تماشاگر را پایین می آورد و این خسارت جبران ناپذیری برای فرهنگ است. آثار فرهنگی باید فاخر و رو به تعالی برود. یعنی هر اثر از قبلی بهتر باشد. اگر هر محصول فرهنگی با کیفیت بدی تولید کنیم و در اختیار تماشاگر بگذاریم، این کار ضد فرهنگی است. این که چه کسی باید به این کار نظارت کند و چه تمهیداتی باید اندیشیده شود، من نمی دانم. ولی باید نظارت در مورد کارهای داخل وجود داشته باشد. چون در مورد شبکه های خارج از ایران کاری نمی تواند بکند. ولی در داخل باید با آدم هایی که کارشان بلدند و جایگاه حرفه ای شان مشخص است، مشورت شود تا نظارت کیفی روی کارها و کاربرد واژه ها برای حراست از زبان فارسی صورت بگیرد. بعد هم باید تشویق به تولید آثار فاخر کنند. اگر ما سریال های خوب تولید کنیم مردم آنها را تماشا می کنند. ولی الان تحت تأثیر سریال های ترکی یک سری سریال دارد ساخته می شود، چون دیده اند سریال های ترکی طرفدار دارند و می خواهند مخاطب جذب کنند. ولی جذب مخاطب باید با ارائه کار فرهنگی خوب و فاخر از نظر ادبی و اجرایی انجام شود که کار دشواری است. دولت باید از چنین تولیداتی حمایت کند. همانقدر که جوانان جذب تولیدات خوب داخلی شوند، کار بزرگی است. چون بقیه را هم تشویق به تولید چنین کارهایی می کند.

مسئله ای هم مطرح شده در باره لزوم دوبله. یعنی با وجود زیرنویس و عادت کردن تماشاگر ایرانی به دیدن فیلم خارجی با صدای اصلی و زیرنویس، الان ضرورت دوبله چیست؟

همانقدر که نمی توانیم بگوییم همه باید زبان انگلیسی یا زبان های دیگر را یاد بگیرند، تا کتاب را به زبان اصلی بخوانند، دوبله هم همینطور است. دوبله اگر خوب انجام شود، با این که اصالت فیلم را ندارد و نمی تواند هم داشته باشد، کار درستی است. وقتی فیلم را با زیرنویس می بینید، وقت زیادی از شما صرف خواندن زیرنویس می شود. در حالی که اتفاق اصلی در صحنه دارد می افتد. ممکن است کارگردان گوشه کادر چیزی قرار داشته باشد که مفهوم مهمی در فیلم دارد. ولی وقتی شما با زیرنویس نگاه می کنید، آن را نمی بینید. به خصوص در فیلم هایی مثل فیلم های ایتالیایی که تند صحبت می کنند. اگر دوبله درستی انجام شود، بسیار سودمند است. چون ارتباط فرهنگی به شکل بهتری اتفاق می افتد. فیلم با زبان اصلی برای کسانی خوب است که دوست دارند تمام جزئیات صوتی فیلم مثل نفس بازیگر را حس کنند. ولی عموم مردم که می خواهند فیلم را ببینند، زیرنویس کارساز نیست. دوبله خوب کار ظریف و حساسی است که محصول کار نویسنده و کارگردان و دوبلور است.

فکر می کنید چه شد که آن نسل طلایی دوبله با کسانی مثل شما، منوچهر اسماعیلی، نصرالله متقالچی، زهره شکوفنده و تاجی احمدی شکل گرفت؟

اتفاق فرهنگی در یک برهه از زمان در دوبله افتاد که عین را در ادبیات، شعر، نقاشی و موسیقی رخ داد. دوره طلایی فرهنگی وجود داشت که محصولش در دوبله همان هایی هستند که اسم بردید. بعدها البته همه چیز به هم خورد و این آدم ها هم یا از کارافتاده شدند یا از دنیا رفتند و جایگزینی برای آنها نبود. کسانی که در انجمن دوبله هستند میراثی از این گذشتگان را از نظر تکنیک و درک دریافت کرده اند. ولی کسانی که بیرون کار می کنند خودشان دارند همه چیز را کشف می کنند و طبعا دیر به این نقطه می رسند.

چند تا سئوال از کار خودتان می خواهم بپرسم. چه شد که نقش مستر فرهان را در ناخدا خورشید گفتید؟ با توجه به این که قبل از آن ناصر طهماسب جای آقای نصیریان صحبت می کرد.

اولا آقای نصیریان استاد است و فیلم های قدیمی هم که خودش صحبت کرده، عالی است. در مورد بازیگران ایرانی معمولا به دلیل مشغول بودن بازیگر در یک کار دیگر، یک دوبلور جای او صحبت می کرد. نمی دانم چه شد که در ناخدا خورشید من برای دوبله نقش آقای نصیریان انتخاب شدم. قطعا تصمیم آقای اسماعیلی، مدیر دوبلاژ، بود. ولی به هر حال برای من بودن در چنین فیلمی در هر نقشی مبارک بود. در حین دوبله این کار روزهای عالی داشتیم.

فکر می کنید تفاوتی بین دوبله بازیگران جدید مثل کریس همسورث که در سری فیلم های انتقام جویان جای او صحبت کرده اید و بازیگری مثل لارنس اولیویه که جای هم حرف زده اید، وجود دارد؟

بازیگران دوران کلاسیک به دلیل این که خود آن سینما مبتنی بر ادبیات بوده و بازیگران هم مثل لارنس اولیویه بازیگران درخشان تئاتر بوده اند، شیوه خاصی برای بازی و گفتار و ایست صحنه ای دارند. نقش هایی که امروز در سینما می بینم آدم های خیلی معمولی هستند. به خصوص درهالیوود بازیگران درخشانی هستند که بازیگری نمی کنند، نقش را زندگی می کنند. یعنی لحظه ای که فیلم شروع می شود، شما دیگر فراموش می کنید، این ها بازیگرند. بنابراین شیوه کارشان با بازیگران کلاسیک متفاوت است.

و روی کار شما هم تأثیر می گذارد.

بله. طبعا همینطور است.

دوبله فیلم ناپلئون و نقش واکین فینیکس چطور تجربه ای بود؟ شما قبلا هم جای او در فیلم «جوکر» و «او» صحبت کرده بودید.

فینیکس یکی از همان هایی است که در باره شان الان صحبت کردم. اولین بار او را در گلادیاتور دیدم. برایم یک پدیده بود و هنوز هم هست. بازیگر درخشان و دشواری است که هر بار جای او صحبت کرده ام، لذت برده ام. البته همکاران دیگری هم او را دوبله کرده اند که خیلی خوب بوده است. اصولا دوبله او مثل یک مکاشفه است. لحظه به لحظه یک چیز جدید در هر دیالوگ و مکث او کشف می کنید. در نقش ناپلئون هم فوق العاده بود. ولی فیلمی که بیشتر از فینیکس دوست دارم فیلم «او» است.

این خبر توسط سایت همشهری آنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : همشهری آنلاین

اخبار گوناگون در خبر ناب