سرویس ناب پلاس - هدیه تهرانی بازیگر معروف ایرانی از بزرگترین حسرتش در سینمای ایران گفت . ...
حسرت بزرگ هدیه تهرانی لو رفت !  -  او عاشق کدام آقای بازیگر بود که به عشقش نرسید !

به گزارش سرویس پلاس خبر ناب به نقل از رکنا - هدیه تهرانی متولد 4 تیر 1351 در تهران می باشد. پدر و مادر هدیه تهرانی بزرگ شده گرگان می باشند و یک خواهر بزرگتر به نام هیلدا دارد. هدیه تهرانی به طور ناگهانی وارد حرفه بازیگری شد و با فیلم سلطان اولین تجربه خود را بدست آورد. هدیه تهرانی برای بازی در فیلم «قرمز» برنده سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن شد. هدیه تهرانی بعد مدت ها کم کار بودن با بازی در سریال هم گناه نام خود را بر زبان ها انداخت. هدیه تهرانی در ورزش ها از جمله شنا، رشته تای چی و ....حضور فعال دارد.

هدیه تهرانی که در فیلم «کاغذ بی خط» با زنده یاد خسرو شکیبایی هم بازی بوده است، در یادداشتی از حسرتش برای همبازی نشدن با این بازیگر در سریال «روزی روزگاری» نوشت و از او به عنوان یکی از انگیزه هایش برای ورود به سینما نام برد.هفتم فروردین ماه مصادف با زادروز خسرو شکیبایی، بازیگر مطرح سینما، تلویزیون و تئاتر ایران است که به همین مناسبت به بازخوانی یادداشت هدیه تهرانی که در کتاب خسرو شکیبایی منتشر شده است، می پردازیم.

ساله بودم آقای ناصر تقوایی که همسر ایشان از اقوام ما بودند راجع به طرح چای تلخ با من صحبت کردند و قرار بود کاری را با هم انجام دهیم و این اولین وسوسه هایی بود که نسبت به سینما داشتم، البته با تفکر و نگاه خاص خودم. ولی هیچ گاه به صورت جدی به این موضوع نگاه نمی کردم تا زمانی که سریال «روزی روزگاری» پخش شد و بازی آقای شکیبایی یکی از انگیزه های من برای ورود به حوزه بازیگری شد. (تا قبل از این سریال ایشان را نمی شناختم).

حسرت بزرگ هدیه تهرانی لو رفت !  -  او عاشق کدام آقای بازیگر بود که به عشقش نرسید !

به خاطر می آورم اولین فیلمی را که بازی کردم گویی منتظر اتفاقی بودم که با خسرو شکیبایی، جمشید مشایخی و ناصر تقوایی کار کنم و این اتفاق در «کاغذ بی خط» افتاد که یکی از بهترین تجربه های من است. تا آن لحظه احساس می کردم تا به حال در سینما کار نکردم اما از آن به بعد نظرم در مورد سینما فرق کرد. از نظر من سینما یعنی سینمای تقوایی، سینمای مهرجویی، سینمای کیارستمی به شکل خاص خودش و تازه متوجه شده ام که المان و استاندارد واقعی شناخت سینما و جهان بینی که در پشت آن است یعنی «کاغذ بی خط».

یی تأثیر زیادی بر من گذاشت و هنوز هم نمی توانم باور کنم که خسرو شکیبایی نیست. علت اینکه نحوه تشییع هنرمندان در ایران همواره با مصیبت همراه است نمی توانم هیچ گاه در مراسم تشییع شرکت کنم. تنها کسی که برای تشییع او رفتم آقای شکیبایی بود، زمانی که پیکر ایشان را آوردند به شکل حیرت آوری راهی باز شد و توانستم به مزارشان برسم. جمعیت بسیاری در آنجا بود که نتوانسته بودند آن ها را سازماندهی کنند و برای انسانی که تا این اندازه در فرهنگ، هنر و ادبیات تاریخ معاصر کشورش تأثیرگذار بوده تدبیری باندیشند تا حداقل خانواده ایشان بتوانند سر مزارش حاضر شوند.

حسرت بزرگ هدیه تهرانی لو رفت !  -  او عاشق کدام آقای بازیگر بود که به عشقش نرسید !

به نظر من خیلی تأسف برانگیز است که خانواده هنرمندی با این همه ابعاد روحی بزرگ نتوانند زمان خاکسپاری او بر سر مزارش حاضر شوند.

همیشه در خاطرم خواهد ماند که آقای شکیبایی یکی از انگیزه های من برای ورود به سینما بوده و از آرزوهایم بود که ای کاش سریال «روزی روزگاری» زمانی ساخته می شد که من می توانستم در کنار خانم علو، آقای شکیبایی و دیگر بازیگرانی که در آن سریال بودند، بازی کنم، این تنها سریالی بود که حاضر بودم کار کنم.

آخرین باری که ایشان را دیدم زمانی بود که با من تماس گرفتند، قراری گذاشته شد و همدیگر را ملاقات کردیم، نامه های عاشقانه نوازنده دربار دوره صفویه به گل اندام که این نامه ها را قرار بود با هم دکلمه کنیم و هیچ وقت این کار انجام نشد، این نامه ها تنها یادگاری است که از ایشان دارم.»

این خبر توسط سایت رکنا منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : رکنا

اخبار گوناگون در برخط