سخنگوی ستاد پزشکیان: یک زن برای وزارت به مجلس معرفی خواهد شد

سخنگوی ستاد پزشکیان: یک زن برای وزارت به مجلس معرفی خواهد شد

۲۱ تیر ۱۴۰۳ - ۱۲:۱۱ زمان مطالعه : 27 دقیقه
سرویس سیاسی - سخنگوی ستاد انتخاباتی مسعود پزشکیان، گفت: به نظر من احتمال انتصاب وزیر زن در دولت جدید، ۶۰ درصد است.

به گزارش سرویس سیاسی خبر ناب به نقل از فرارو - حمیده زرآبادی، تنها سخنگوی زن ستاد های انتخاباتی نامزد های اخیر انتخابات ریاست جمهوری، از ۹ سالگی چادر سرش کرده؛ از وقتی خودش را شناخته به حجاب اعتقاد داشته و زمانی هم که نماینده قزوین در مجلس دهم شورای اسلامی بود، چادرش همیشه همراهش بود. اعتراضات سال ۱۴۰۱، اما او را هم عوض کرد؛ کار به جایی رسید که او برای ثبت نام در انتخابات چهاردهم ریاست جمهوری، چادر از سر برداشت و به وزارت کشور رفت؛ راهی برای نشان دادن اعتراض به برخورد با زنان به دلیل نوع حجاب شان.

به گزارش هم میهن، این را حالا خودش می گوید و با تعجب تاکید می کند که حالا و وقتی با پوشش مانتو به بعضی سازمان ها یا ادارات می رود، بابت اندازه شلوار یا مانتویش تذکر می گیرد؛ موضوعی که موجب همدلی بیشتر او با زنان عادی جامعه شده است. زرآبادی در این گفتگو بار ها می گوید زنان از پاییز ۱۴۰۱ بسیار آسیب دیده اند و حالا به دولت مسعود پزشکیان این فرصت داده شده تا شاید روی زخم های آن ها مرهم بگذارد تا شاید فاصله ها کمتر شود؛ حتی فاصله بین آن ها که رای دادند و آن ها که انتخابات اخیر را تحریم کردند. زرآبادی می گوید به احتمال زیاد، در فهرست پیشنهادی پزشکیان برای کابینه به مجلس، یک زن برای یک وزارتخانه معرفی خواهد شد و امیدوار است مجلس به دومین وزیر زن در تاریخ جمهوری اسلامی رای دهد.

گفتگو را با روز ثبت نام شما در انتخابات ریاست جمهوری شروع کنیم؛ روزی که برای اولین بار چادر خود را بر داشتید. شما خیلی عمومی این کار را انجام دادید و به نظر می رسید قصد داشتید دو کار اعتراضی را با هم انجام دهید؛ یکی به مسئله پوشش زنان که شرایطش در ایران پیچیده شده و یکی همان مسئله تعریف رجل سیاسی که پیش از شما هم زنانی مثل مرحومه شجاعی و مرحومه طالقانی برای شکستن مفهومش به واسطه ثبت نام در انتخابات ریاست جمهوری، تلاش کرده بودند. سوال من این است که آیا این حرکت شما اعتراضی بود؟

من فکر می کنم بعد از سال ۱۴۰۱، عکس العمل های فردی خشونت پرهیز، چندان نداشتیم. من در سطح کلان عرض می کنم. اینکه شما بخواهید در سطح کلان نسبت به برخی سیاست گذاری ها اعتراض کنید و این اعتراض خشونت پرهیز هم باشد، فکر می کنم واقعاً برای جامعه ما لازم است. اگر بخواهیم ساختاری تغییر کند، باید این حرکت های اعتراضی انجام شوند. من کار خودم را هم در همین راستا می دانستم و برای همین این کار را انجام دادم، اما نکته این است که یک حرکت قاعدتاً نمی تواند خیلی اثرگذار باشد، ولی اگر استمرار داشته باشد، می تواند موجب این شود که در سیاست گذاری ها هم تغییراتی انجام شود.

یعنی اکت اعتراضی شما برای همراهی با معترضان سال ۱۴۰۱ بوده است؟ همراهی با زنانی که در سطوح مختلف درگیر ماجرا شدند. آیا قصد همراهی با این زنان را داشتید؟

نکته این است که من خودم فردی بودم که هیچ وقت در انتخاب پوششم اجباری نداشتم و اگر چادر را به عنوان پوشش انتخاب کرده ام، انتخاب خودم بوده است.

یعنی از بچگی چادر می پوشیدید؟

بله از ۹ سالگی. اگر بخواهم بگویم نسبت به چادر حس بدی دارم یا بخواهم بگویم از روی اجبار چادر را انتخاب کرده ام و دیگر نمی خواهم این اجبار باشد، اصلاً چنین نیست. واقعیت این است که باور قلبی من این است که نوع پوشش را افراد خودشان می توانند انتخاب کنند و اعتقاد دارم که در نوع پوشش نباید اجباری وجود داشته باشد.

این اعتقاد را قبل از سال ۱۴۰۱ داشتید؟

من قبل از سال ۱۴۰۱ هم هیچ چیز را در حد اجبار نمی پسندیدم. هر کاری که اجبار باشد، نهایتاً نتیجه خوبی از آب درنمی آید. اجبار یعنی نوعی فیلتر کردن و فیلتر کردن فضای مجازی هم مانند پوشش، نوعی اجبار است و در هیچ کدام از این موضوعات هم حداقل تا به امروز نتیجه ای حاصل نشده است. حتی در حال حاضر هم خیلی ها به دنبال این هستند که زنان الان، پوششی را داشته باشند که خانم مهسا امینی داشت؛ پس نوع اجبار نتوانسته راهگشا باشد. درباره اتفاقات دیگر هم به همین ترتیب است. اینکه می گویم من با اجبار موافق نیستم، دلیلش این است که اصلاً نتیجه ای ندارد و تجربه هم این موضوع را ثابت کرده است. برای مثال، ماهواره ممنوع است، ولی می بینیم که همه از آن استفاده می کنند.

من می گویم این روش اساساً روش درستی نیست، حالا سر هر موضوعی. اجبار باعث می شود آدم ها برای مدتی نقاب داشته باشند و کار ها با نقابی انجام شود، اما اثری ندارد. برای مثال امروز همه از وی پی ان استفاده می کنند و افرادی از رسمی ترین جایگاه های کشور از شبکه هایی که فیلتر شده حتی اطلاع رسانی می کنند واقعاً این حجم از تناقض به نظرم اصلاً قابل تفسیر نیست. من اعتقاد دارم که این اتفاق نباید رخ دهد. در موضوعات متنوع این چنین است. افرادی هستند که برای پوشش زنان تصمیم می گیرند، ولی برای خانواده خود به گونه دیگری رفتار می کنند؛ این در جامعه دیده می شود و اثرات مطلوبی ندارد، بلکه اثرات بسیار نامطلوبی هم دارد.

این حرف شما کمی دوگانه یا بهتر است بگویم قیم مآبانه است؛ انگار که می گویید مثلاً آقای فلانی اگر به دنبال سخت تر کردن شرایط برای حجاب اجباری در ایران است، دخترش دیگر حق ندارد برود خارج روسری اش را بردارد؛ گویی باز هم این مردانند که باید تصمیم بگیرند زنان خانواده شان چطور حجابی داشته باشند، حالا چه مسئول باشند، چه نه.

من می گویم کسی که درباره خانواده خودش اعتقاد دیگری دارد و فکر می کند اختیار ملاک است و فرد خودش باید برای پوشش خودش تصمیم بگیرد، چطور به خودش اجازه می دهد که برای دیگران اجبار را قانون گذاری کند؟ اگر این افراد اعتقاد به اجبار داشتند، قطعاً باید با خانواده خودشان هم با اجبار برخورد می کردند. اگر هم به موضوعی اجباری اعتقاد ندارند، چرا آن را قانون گذاری می کنند؟

شما از فرضیات صحبت می کنید یا خودتان به طور مستقیم شاهد این موضوع بوده اید؟

من فکر می کنم این موضوع چیزی نیست که پنهان باشد. درکل به نظر من این موارد وجود دارند و در جامعه ما کاملاً ملموس است؛ نه فرضیه است و نه نیاز به دسترسی خاصی دارد. شاید خیلی هم زیاد نباشند، اما وجود دارند.

اتفاقاً خانواده های سیاستمداران مسئولان ایران چندان هم عمومی نیستند و طوری نیست که مردم اعضای خانواده آن ها را بشناسند.

درصد دارد. درصدی از آن ها در سیستم کار می کنند. شما مقامات خیلی بالا را می بینید، ولی سطوح مدیریتی دیگری هم وجود دارد که شاید مواردش زیاد نباشد، اما وجود دارد. ولی موضوعی که بیشتر مدنظر است و من روی آن تأکید دارم، این است که این روش روشی است که به نتیجه نخواهد رسید و جز تحمیل هزینه های زیاد، خروجی خاصی نخواهد داشت.

از همراهی با زنان آسیب دیده در سال ۱۴۰۱ و بعدش گفتید. شما سال ۹۶ که اتفاق دختران خیابان انقلاب رخ داد و اولین موارد پرسروصدا بود، نماینده مجلس بودید. آیا شما در این رابطه اظهارنظری کردید؟ من خاطرم نیست که اظهارنظر صریحی از شما در این باره شنیده یا خوانده باشم. اگر نداشتید و به اجبار هم اعتقادی نداشتید، چرا آن زمان واکنشی نشان ندادید؟

زمانی که من مجلس بودم، نسبت به موضوعاتی که در حوزه زنان زندانی اتفاق افتاد، یا به صورت جمعی یا فردی تذکر دادم.

اما به صورت عمومی در این باره صحبت نکردید.

خیلی از موارد را عمومی صحبت نمی کردیم، اما پیگیری کرده بودم و کارگروه هایی در این زمینه تشکیل شد. نکته اش این است که من تمام این موارد را پیگیری کردم و برای مجلس یازدهم هم ردصلاحیت شدم؛ در شورای نگهبان هم که بعد ها حضور پیدا کردم، نطق ها و صحبت هایم، دلیل ردصلاحیتم عنوان شد.

اما مشخصاً دختران خیابان انقلاب، بین این دلایل نبودند. چون اساساً اظهارنظر خاصی در این باره نکرده بودید.

ما این بحث را به صورت یک کارگروه پیگیری می کردیم، چون موضوعش خاص تر از مواردی مثل ورزشگاه و دستگیری زنان خبرنگار یا دختر آبی بود. این موضوع، چون خاص بود، پیگیری آن از طریق جلسات انجام می شد و اهمیتش هم این بود که اصلاً رسانه ای نکنیم تا با تعامل موضوع حل شود.

آیا نتیجه ای هم حاصل شد؟

اگر کارگروه به نتیجه رسیده بود، شاید شرایط به گونه دیگری می بود، ولی نکته اش این است که آیا شما نسبت به موضوعاتی که اتفاق می افتد بی تفاوت هستید یا نسبت به مسائل احساس مسئولیت می کنید؟ من زمانی که نماینده بودم نسبت به اتفاقاتی که رخ داد، پیگیر بودم، هرچند برای شخص خودم دستاورد خوبی نداشت، چون نهایتاً انتهای این چهار سال به دلیل همان پیگیری ها به من گفته شد که ردصلاحیت شده ام؛ اما نکته اش این است که من این کار را انجام دادم و پشیمان هم نیستم، چون وظیفه ام بوده و فکر می کنم برخی از مواردی را که در جامعه رخ می دهند باید پیگیری کرد. اینکه آیا پیگیری ها به نتیجه رسید یا نرسید؛ باید بگویم اثرگذاری با پیگیری یک فرد و گروه انجام نمی شود و نیازمند پیگیری مستمر با همه ساختار قدرت و حاکمیت است وگرنه نتیجه ای حاصل نخواهد شد. یک کارگروه، یک فرد یا یک گروه نمی توانند نتیجه را رقم بزنند؛ چراکه موضوع گسترده و خاص است. برای مثال یک نماینده می تواند موضوع استانی را حل وفصل کند، اما اگر موضوع از حساسیت خاصی برخوردار باشد، قاعدتاً پیگیری مستمر نیاز دارد.

از سال ۹۶ تا ۱۴۰۱ در جامعه ایران چه اتفاقی رخ داد که حتی شخصی مثل شما با برداشتن چادر اعتراضش را نشان داد؟ به نظر شما در حوزه زنان چه اتفاقی رخ داد که شما هم تصمیم گرفتید با جامعه همراه شوید؟

قاعدتاً وقتی بی عدالتی یا ظلمی اتفاق می افتد، شمای نوعی دوست داری براساس وجدانت کاری بکنی. حس انسان دوستی نسبت به هم وطنت این را ایجاب می کند. هیچ کس دوست ندارد برای هم وطنش اتفاق بدی بیفتد. من فکر می کنم از همان سال ۹۶ اتفاقاتی که رخ داد به دلیل نحوه مدیریت بود که من به آن انتقاد دارم. در هیچ کدام از اتفاقاتی که افتاد نحوه مدیریت و مواجهه با مردم درست نبود و از همان آغاز چنین رفتار هایی نتیجه اش فاصله بیشتر بین مردم و حاکمیت شد. اگر این فاصله ها ترمیم نشوند، نهایتاً بازهم نتیجه خوبی در این فرآیند نخواهیم داشت.

شما از کلمه ظلم استفاده کردید. آیا منظورتان مشخصاً اتفاقاتی که برای مهسا امینی و بقیه زنان پیرو آن رخ داد، است؟

وقتی می گویم ظلم، یعنی هر ظلمی که به هرکسی شده است. موضوع اصلاً جنسیتی هم نیست، ظلم یک واژه عام است. من شاید به عنوان یک فرد ۱۰ سال پیش به ظلمی واکنش نشان دادم و شاید یک فردی الان این واکنش را نشان می دهد یا شخصی سه سال پیش نشان داده باشد. این مورد فردی است. رفتار من به عنوان یک موضوع جریانی تعریف نمی شود و رفتارم فردی است. ظلم هم یک موضوع عام است و درباره برخی اتفاقات قبل سال ۹۶ هم به کار می رود. افراد در زمان های مختلف نسبت به ظلم واکنش نشان داده اند و نشان می دهند و این مسیری است که باید اصلاح شود.

شما می گویید ظلم را جنسیتی نکنیم. واقعیت، اما این است که زنان در ایران به عنوان جنس دوم شناخته می شوند و ستم جنسیتی علیه آن ها وجود داشته است؛ در سال ۱۴۰۱ بمبی ترکید که به دنبال رخ دادن برخی حوادث متوالی بود که به سال ۱۴۰۱ رسید و در سال ۱۴۰۳ و در انتخابات ناگهانی، شما جایی که می دانید عمل تان رسانه ای می شود، آگاهانه چادر برمی دارید. من فکر می کنم همه این موارد روی شما به عنوان یک زن و نماینده اصلاح طلب اثر گذاشته است. درست می گویم؟

جامعه روی رفتار افراد تاثیر می گذارد. اگر سیر تاریخی را نگاه کنیم، در طول تاریخ به زنان ظلم شده و فقط مختص به ایران هم نبوده و در کشور های دیگر هم با مبارزاتی که انجام شده، شرایط زنان نسبت به قبل بهتر شده کمااینکه درحال حاضر هم در بسیاری از کشور ها حتی کشور های پیشرفته، موضوع زنان چالش های خودش را دارد و هیچ کشوری نمی تواند بگوید در حوزه زنان تمام شاخص ها را اجرایی کرده و بستر خوبی برای زنان فراهم کرده است، ولی من فکر می کنم در ایران این موضوع سخت تر بود. برای مثال جالب بود در مجلس برخی زنان خودشان هم درباره مسائل زنان مخالفت می کردند. من هیچ وقت فکر نمی کردم وقتی در حوزه زنان کار می کنم، مقاومتی هم از سوی زنان ببینم؛ اما همیشه مقاومت هایی هست، ولی من می بینم که این مقاومت درحال شکسته شدن است و انگار این بحثی که درواقع زنان در کنار هم باشند درحال پررنگ تر شدن است و فکر می کنم این خیلی امیدبخش است؛ اینکه اگر زنان با هر تفکر و دیدگاهی در کنار هم قرار گیرند، برای اینکه مطالبات شان را پیگیری کنند و به نتیجه مطلوب برسند، موفق تر خواهند بود.

از ابتدای خلقت برای زنان یک ویژگی تعریف می کردند و برای مردان ویژگی دیگر. الان با پیشرفت دانش و تکنولوژی همه چیز تغییر کرده و خیلی موارد متناقض هستند، ولی مقاومت از سوی جامعه مردان و زنان وجود دارد و کار کردن در این حوزه اصلاً راحت نیست؛ اما مسیر درحال حرکت است و نکته نویدبخش این است که درحال حاضر مقاومت برخی گروه ها در حوزه زنان کمتر است. وقتی در مجلس بودم، تلفنم بار ها زنگ می خورد و زنان از قشر های مختلف می گفتند این موضوعی که شما دارید پیگیری می کنید، اولویت ما نیست.

مثل موضوع ورود زنان به ورزشگاه ها یا خروج زنان از کشور بدون اجازه همسر که آن زمان شما و بعضی همکاران تان روی آن کار می کردید.

بله. ازدواج دختران هم یکی دیگر از مواردی بود که ما پیگیری می کردیم و از نگاه برخی، اصلاً موضوع مهمی نبود. یعنی انگار این ساختار برایشان پذیرفته شده بود و حتی مقاومت هم می کردند. معمولاً همه فکر می کنند افراد با تفکر خاص مخالف این پیگیری ها بودند، اما کسانی وجود داشتند که اصلاً به آن ها نمی خورد مخالف باشند، اما مخالف بودند و این مسائل اصلاً برایشان مهم نبود. من از مردم عادی صحبت می کنم. در پیگیری موضوعات زنان برخی مقاومت ها وجود دارند که حرکت را کُند می کنند.

برگردیم به روز ثبت نام شما در انتخابات ریاست جمهوری. برخی صحبت ها شکل گرفت و گفته شد بعد از اینکه شما جزو کاندیدا ها نبودید، سخنگوی ستاد آقای پزشکیان شدید. برخی گفتند شما چادرتان را برداشتید تا بعد در ستاد آقای پزشکیان کار و رأی جمع کنید. جواب شما چیست؟

این یعنی من خیلی آدم پیشگو و با هوشی بوده ام که می دانستم اگر بروم ثبت نام کنم، می دانستم فقط آقای پزشکیان تأیید می شوند و من می روم سخنگوی ستاد ایشان می شوم و ایشان رأی می آورند. آقای پزشکیان در انتخابات مجلس ۱۴۰۰ رد صلاحیت شده بود. به نظرم این نوع صحبت کردن و سناریو ساختن خیلی منطق خاصی پشتش نیست و کسانی که این صحبت را می کنند، بیشتر به دنبال دیده شدن حواشی اند. اگر کسی به دنبال این است که جایگاهی یا پستی بگیرد، الان هم باید چادر را سرش کند. مردم که پست را نمی دهند، اینکه شما چادر سر کنی یا نه، برای جایی که پستی می دهند مهم است و اگر آدم حسابگری باشید هیچ وقت این کار را نمی کنید. موضوع من البته اندکی برعکس است.

در حالت عادی، چادر سرم می گذارم. کسی که در زندگی خود رویه ای داشته، آن را انجام می دهد. من برخی جا ها دوست دارم و بدم نمی آید. این چیزی که می گویم یک حرکت اعتراضی است و شما در تمام شئونات زندگی که هر روز اعتراض نمی کنید، بلکه در آن وضعیتی که باید اعتراض خود را اعلام می کنید. اما به نظرم اگر دنبال جایگاه و پست بودم قطعاً چادرم را سرم می کردم.

قبل از شروع گفتگو گفتید بعد از اینکه این کار را کردم، الان می فهمم که وقتی تذکر می دهند چقدر سخت است. تجربه خودتان را از آن شرایطی که در آن قرار گرفتید، بگویید. با وجود اینکه پوشش شما معقول است، اما تجربه شما چه بوده و چرا تذکر گرفتید؟

نکته این است که، چون همیشه چادر سرم می کردم، هیچ وقت درباره پوششم هیچ تذکری نمی گرفتم. اینکه از لفظ پوشش استفاده می کنم، به این دلیل است که به حجاب اعتقاد دارم، هرچند یک اعتقاد شخصی است و هم با پوشش چادر حجابم کامل بود، هم با این پوشش حجابم کامل است. چراکه حجاب یک تعریف دارد و واقعاً به حجاب اعتقاد دارم. ممکن است خیلی ها به آن اعتقاد نداشته باشند یا ممکن است مسلمان هم نباشند و لزومی ندارد که به حجاب اعتقاد داشته باشند. اما نکته ای که برایم جالب بود این است که وقتی چادر سر نمی کنی، اینکه قد مانتو چقدر است، آستین بلند است یا کوتاه، روسری ات کوتاه است یا بلند و... در نظر دیگران مهم می شود؛ این ها درواقع پارامتر های پوشش هستند، نه حجاب.

آدم ها چطور به خود اجازه می دهند که با این جزئیات به یک فرد دیگر ایراد بگیرند؛ در صورتی که او هیچ مشکلی ندارد. چون خودم به حجاب اعتقاد دارم اگر کسی هم نگوید، رعایت می کنم. اگر روزی هم در ایران پوشش اختیاری باشد، قطعاً من همین پوشش را انتخاب می کنم؛ چون آن را دوست دارم، به آن اعتقاد دارم و نمی خواهم فیلم بازی کنم. ولی برایم جالب بود که هیچ وقت این برخورد ها را تجربه نکرده بودم، جالب بود که کسی درباره لباسم صحبت کند و این تجربه متفاوتی بود.

کجا ها بود؟ در جا های رسمی هم که رفتید، تذکر دریافت کردید؟

حالا بماند. من جا های غیررسمی با چادر می روم و مشکلی نیست.

فکر کنم الان احساس همدردی بیشتری دارید با کسانی که پوشش متفاوتی را انتخاب می کنند.

بله. به نظرم آسیب اجتماعی این موضوع در حوزه زنان بسیار زیاد است. چرا که تنها این نیست که شخصیت یک زن را زیر سوال می بری، بلکه داری او را تحقیر می کنی و آسیب های این تحقیر کردن و زیر سوال بردن شخصیت در افراد باقی می ماند. شاید سالیان سال بگذرد، اما این آسیب در فرد وجود دارد. برخی از دختر خانم ها می گفتند وقتی به پوشش مان ایراد می گیرند ما خیلی استرس می گیریم و خب من خیلی این موضوع را حس نمی کردم یا می گفتند حتی تا چند روز بعد هم از این موضوع ناراحت هستیم و من الان می بینم در حالی که در جایگاه نماینده مجلس بودم، اینکه یک فرد به خود اجازه می دهد به من درباره چیزی تذکر بدهد که خودم به آن اعتقاد دارم، جالب است و کلاً نمی دانم جریان آن چیست، اما این اتفاق رخ می دهد و به نظرم آسیب های آن خیلی وحشتناک است. یعنی یک بخش خود قضیه است و یک بخش پنهان آن آسیب هایی است که الان در حوزه زنان وارد می شود و به نظرم این آسیب ها جبران ناپذیر است و باید اصلاح شود.

حالا اگر تذکر را کنار بگذاریم، می رسیم به آن هایی که با خشونت هم مواجه می شوند.

بله. با آسیب هایی که شاید تا سالیان سال با آن دست و پنجه نرم کنند.

در محافل غیررسمی زنان از شما به عنوان یکی از گزینه های اصلی معاونت زنان اسم برده می شود. درست است؟

خیلی به گمانه زنی ها اعتقادی ندارم. با من که صحبتی نشده، اما اگر صحبت هم بشود این سمت را قبول نخواهم کرد چراکه یکی از موضوعاتی که دکتر پزشکیان به آن اهمیت می دادند، بحث تخصص بود. رشته تحصیلی من برق است و کل سابقه کاری ام نیز در حوزه تخصصی ام بوده و در مجلس نیز در کمیسیون صنایع و معادن بودم. حتی در کمیسیون فرهنگی هم نبودم. درست است که در موضوعات مختلف واکنش هایی نشان دادم، اما اینکه بخواهم بگویم در این حوزه تخصص دارم، واقعاً اینگونه نیست و به همین دلیل اگر پیشنهاد بدهند نیز آن را قبول نمی کنم.

یعنی قطعاً اگر به شما پیشنهاد شود، به معاونت زنان نمی روید؟

خیر. چرا که امیدوارم فردی که در این حوزه تخصص و تجربه داشته باشد، به این حوزه برود، چون حوزه زنان بسیار حائز اهمیت است و باید فردی در این جایگاه باشد که بتواند چالش های این حوزه را پیگیری کند. تخصص و تجربه مهم است.

شما یکی از اعضای مهم ستاد آقای پزشکیان بودید، فکر می کنید گزینه های احتمالی برای معاونت زنان چه کسانی باشند؟

اگر انتخابات را رصد کنید، تقریباً تا روزی که لیست را به مجلس اعلام می کنند، تغییرات زیادی رخ می دهد و گزینه های مختلفی مطرح می شوند. معاونت که بعد از اعلام کابینه هم معرفی می شود. حتی برای کابینه هم افراد مختلفی معرفی و تا روز گرفتن رأی اعتماد تا ۶۰-۵۰ درصد لیست ها تغییر می کند. من در کارگروهی که تعریف شده، حضور ندارم و نمی توانم اطلاعات درستی بدهم.

در هیچ کارگروهی حضور ندارید؟

خیر. نیستم.

چطور شده که از شما دعوت نکرده اند؟

این را باید از آن ها بپرسید.

در شورای راهبردی هم که معرفی شده، اسم یک زن هم نیست.

باز هم این را می توانید از دوستان بپرسید.

شما خودتان به این موضوع اعتراض ندارید؟

ببینید، در کارگروه ها می دانم که زنان حضور دارند.

اما در شورای راهبردی کسی نیست.

قرار بود خانم مولاوردی در شورای راهبردی باشند. یک تعداد اسامی بیرون آمده، اما یک تعدادی هم دارد به آن اضافه می شود و امیدوارم خانم مولاوردی اضافه شوند.

تعجب نکردید که چرا در شورای راهبردی اسم خودتان نبود؟ شاید بعد از اعتراض ها خانم مولاوردی را بگذارند.

امیدوارم خانم مولاوردی در شورای راهبردی حضور داشته باشند.

خانم مولاوردی هم به عنوان یکی از گزینه های معاونت زنان مطرح هستند. فکر می کنید انتخاب ایشان، انتخاب مناسبی است؟

خانم مولاوردی زمانی که در معاونت زنان حضور داشتند، اقدامات ساختاری خوبی انجام دادند. شاید در کار های ساختاری خیلی نمود بیرونی آن برای مردم ملموس نباشد، اما واقعاً کار های ارزنده ای انجام داد ه اند که یکی بحث عدالت جنسیتی بود که برای آن خیلی مبارزه کردند.

بله. در برنامه ششم توسعه، عدالت جنسیتی مطرح شده بود، اما از برنامه هفتم حذف شد و مصوبه ۳۰ درصدی هم با شکایت دیوان عدالت ملغی شد.

ببینید یکسری کار هایی ازجمله مصوبه ۳۰ درصدی که خانم مولاوردی در آن نقش داشتند و خانم های مجلس نیز پیگیری می کردند، اتفاق خوبی بود و خانم ها توانستند در پست های مدیریتی، پایه، میانی و ارشد حضور پیدا کنند و امیدوارم در این دوره شکل بگیرد و درصد گذاشتن و سهمیه کردن، یک نوع تبعیض مثبت است و می تواند یک راهگشایی باشد.

خانم جنیدی هم به عنوان یکی از گزینه های مطرح است.

اگر از ظرفیت خانم جنیدی استفاده شود که عالی است چراکه بسیار توانمند هستند. اما چون در ساختار کمیته ها نیستم، به عنوان پیشنهادی که به دوستان دادم، حمایت و معرفی خانم های توانمند بوده و است.

یعنی خانم جنیدی و مولاوردی را در مشورت ها پیشنهاد دادید؟

بله.

چه افراد دیگری را پیشنهاد دادید؟

این دو نفر را، چون گفتید من تایید کردم، ممکن است اگر اسامی را بگویم خانم های توانمند دیگری که اسم آن ها گفته نشده جا بیفتند و بهتر است بگذاریم کارگروه ها تصمیم بگیرند. قطعاً آنچه برعهده من است و تاجایی که بتوانم برای حضور زنان تلاش می کنم. من تلاشم را انجام می دهم، اما نتیجه قاعدتاً با یک مطالبه عمومی حاصل می شود. با توجه به اتفاقاتی که در خود بحث انتخابات و میزان مشارکت رخ داد، اینکه زنان دیده نشوند پیام خوبی به جامعه منتقل نمی شود، خوب است این فرصت بستر خوبی شود که از موقعیت زنان استفاده شود.

ما سال ۱۴۰۱ را گذراندیم و حالا تعداد زیادی از زنان در انتخابات ۱۴۰۳ شرکت نکرده اند که شرکت نکردن شان هم اعتراضی بوده است. از طرف دیگر در صحبت های آقای پزشکیان قبل از انتخابات، وعده مشخصی درباره داشتن وزیر زن در کابینه داده نشد. حالا به نظر شما اگر در کابینه آقای پزشکیان، زنی وزیر نباشد، این نارضایتی زنان بیشتر نخواهد شد؟

به نظر من حضور زنان در کابینه یک مطالبه بحق است و امیدوارم در لیستی که برای کابینه به مجلس معرفی می شوند، حتماً زنان حضور داشته باشند. حالا اینکه مجلس رأی می دهد یا نه، بحث دیگری است، ولی اینکه رئیس جمهوری، حداقل یک زن را برای وزارت معرفی کند یا تعداد معاونان زن در کابینه را بیشتر کند، قطعاً پیامی که به جامعه داده می شود، امیدوارکننده است و باتوجه به شرایطی که وجود دارد، اتفاق خوبی است.

البته که اگر وزیر زن معرفی شود، خرق عادت هم نیست، چون به هرحال در تاریخ جمهوری اسلامی، یک بار وزیر زن داشته ایم؛ خانم دستجردی، وزیر بهداشت.

بله. من معتقدم اگر مجلس آن زمان به خانم وحید دستجردی رأی نمی داد، وزیر بعدی هم زن معرفی می شد. اینکه رئیس جمهور در مقابل مخالفت ها چه عکس العملی داشته باشد، به این کمک می کند که مسیر بعدی برای همراهی با زنان چطور باشد. به نظرم برای زنان باید مقداری ایستادگی وجود داشته باشد، چون مخالفت ها زیاد است، ولی ایستادگی می تواند مخالفت ها را کنار بزند.

این ایستادگی را زمان آقای روحانی ندیدیم. او هر دو بار گفت که می خواسته وزیر زن معرفی کند؛ حتی سه وزیر زن، اما گویا از جای بالاتر به او فشار آمده بود.

به نظرم آقای روحانی می توانست حداقل در روسای سازمان ها و معاونت ها، بیشتر از زنان استفاده کند. زمان آقای روحانی موضوعی که خیلی مطرح می شد این بود که زنان رزومه کاری مناسبی برای وزیر یا مدیر شدن، ندارند.

ولی در استانداری ها و فرمانداری ها دیدیم که زنان زیادی به کار گرفته شدند و اتفاقاً زنان، مدیران موفقی هم بودند. بعد هم که مصوبه سهم ۳۰ درصدی زنان در مدیریت کشور تصویب شد و البته بعداً با یک شکایت در دیوان عدالت اداری، این مصوبه از دست رفت.

بله. ولی می گفتند برای وزیر شدن، رزومه کافی ندارند و در پست های مختلف مقاومت وجود داشت. من فکر می کنم الان این مشکل دیگر وجود ندارد، چون همان مصوبه ۳۰ درصدی موجب تقویت رزومه آن ها شد. در دولت قبل هم که هیچ اهمیتی به رزومه داده نمی شد و خیلی از مردانی که پست گرفتند، از خیلی از زنانی که من می شناسم برای وزارت معرفی شدند و رأی هم آوردند؛ بنابراین وقتی تاکید بر رزومه می شود، اما رفتار های متناقض اش دیده می شود، اصالت موضوع از دست می رود.

در این سه سال، هر تصویری که از هیئت دولت بیرون می آمد، فقط خانم خزعلی در اقلیت محض در آن بود. فکر می کنید در دولت جدید، این تصویر عوض خواهد شد؟

امیدوارم که بشود، چون این مطالبه با سال ۹۶ خیلی متفاوت شده است یا در سال ۱۴۰۰ که اصلاً مطرح نبود. قبل از سال ۱۴۰۰ در مراسم های وزارتخانه ها می دیدیم که حداقل دو ردیف زن می نشستند و بعد از سال ۱۴۰۰ دوباره این ردیف کم شد و به دو، سه نفر رسید.

درست است که نباید همه چیز فردمحور باشد، اما در این مورد، نگاه شخص رئیس جمهوری مهم است. شما فکر می کنید نگاه شخصی آقای پزشکیان در این باره چطور است؟

آقای پزشکیان در صحبت هایشان بحث توانمندی را مطرح کرده اند؛ اینکه اگر زن یا اقلیت مذهبی باشد، نباید جلوی به کارگیری اش گرفته شود. فرصت برابر و عدالت در حرف های او بود و نگاه شخصی اش هم همین است.

یعنی فکر می کنید او به برابری زنان و مردان اعتقاد دارد؟

من نمی گویم برابری زنان و مردان، ولی حداقل زمانی که او نایب رئیس مجلس و من هم نماینده بودم، ندیدم که نگاه جنسیتی داشته باشد. خیلی از موضوعات را که پیگیری می کردیم، به زنان هم کار ها را می سپردند با اینکه ما تعدادمان خیلی کم بود، اما تخصص و توانمندی برایشان مهم بود. اما اینکه چند درصد از مدیران، زن خواهند شد معلوم نیست، ولی امیدوارم که از زنان بیشتری استفاده کنند.

به انتخابات اخیر برگردیم. درست است که هنوز آمار تفکیکی جنسیتی رأی دهندگان مشخص نشده است، اما شواهد نشان می دهد که تعداد زیادی از تحریم کنندگان، زنان بودند و اعتراض شان را از این طریق نشان دادند. تحلیل شما هم مشابه است؟

خب من هم این آمار را هنوز ندیده ام، ولی قاعدتاً نیمی از جامعه زنانند و به دلیل آسیب های جدی ای که دیدند، به نظر می رسد بخش زیادی از کسانی که رأی ندادند، زن بودند؛ چون اتفاقاتی که افتاد بیشتر معطوف به زنان بود و این آسیب ها را آن ها متحمل شدند. من هم با شما موافقم که شواهد این را نشان می دهد.

شما عضو ستاد آقای پزشکیان بودید و مردم را به رأی دادن تشویق کردید، حالا فکر می کنید زنانی که برای اعتراض در انتخابات شرکت نکردند، حق داشتند؟

برای من این افراد قابل احترامند، چون می دانم که آن ها کشورشان و مردمش را دوست دارند؛ این دو اصلی است که درواقع برایش مبارزه می کنند و نوع مبارزه شان این است که رأی ندهند. من هم در این دو اصل با آن ها مشترکم، اما نوع عملم این است که هنوز معتقدم رأی بدهم و می گویم اگر اصلاح کوچکی هم اتفاق بیفتد، شاید درد و رنج کمتری متحمل شویم و وطنمان هم بیشتر حفظ شود. من به آن ها حق می دهم و می گویم واکنش ها با هم متفاوت است. به نظر من این دولت می تواند دو گروه را به هم نزدیک کند؛ دو گروهی که اصل مشترکی دارند، ولی عمل شان با هم متفاوت است، اما مشکلی با هم ندارند. به نظرم این دولت بزرگترین فرصتش این است که شما را پیش من بیاورد یا من را پیش شما.

عملکرد دولت نشان می دهد که چه اتفاقی می افتد. من این حق را به افراد می دهم، وقتی ضربه خورده و ناراحت هستند، نمی توانم از آن ها بخواهم که بیا و رفتارت را تغییر بده، به امید اینکه اتفاق مثبتی بیفتد. اول باید اتفاق مثبت بیفتد، بعد افراد تصمیم بگیرند که می خواهند رفتارشان را تغییر دهند یا خیر. حالا فرصت خوبی است برای اینکه تصمیم گرفته شود.

حذف طرح نور و گشت ارشاد، یکی از مطالبات جدی در حوزه زنان است؛ موضوعی که به طور عینی احساس می شود. این موضوع در میان صحبت های کاندیدا های ریاست جمهوری به ویژه آقای پزشکیان به صورت پررنگ تری شنیده شد. به هرحال طرح نور از سوی نیروی انتظامی اجرا می شود و دستورش را وزیر کشور داده، آقای پزشکیان می تواند این طرح را جمع کند؟

ایشان وزیر کشور معرفی می کند. بعد از معرفی وزیر کشور می توانم بگویم که طرح نور جمع می شود یا خیر.

یعنی بر اساس اینکه چه کسی وزیر کشور می شود، می توان گفت که حذف می شود یا خیر؟

من حالا هیچ نظری ندارم، چون وزیری معرفی نشده، البته این مسئله را وابسته به شخص نمی دانم، منظور من استفاده از اختیارات است. وزیر کشور اختیاراتی دارد که می تواند از آن ها استفاده کند یا نکند. این دیگر به ویژگی آن فرد بستگی دارد. یکی در جایگاه رئیس جمهوری تصمیم می گیرد وزیر زن انتخاب کند، یکی دیگر این تصمیم را نمی گیرد. اختیارش در دست رئیس جمهوری است. ممکن است نخواهد از اختیاراتش استفاده کند و بخواهد تعامل کند، دنبال دردسر نیست و درنهایت بگوید که نشد. اینجا دیگر مسئله به ویژگی آن فرد بستگی دارد. اینکه طرح نور جمع شود یا خیر، بستگی به عملکرد وزارت کشور دارد.

به نظر شما رئیس دولت جدید چنین نگاهی دارد؟

من می گویم بستگی به این دارد که چه کسی معرفی شود و رأی اعتماد بگیرد.

به هر حال آقای پزشکیان وعده این موضوع را داده است.

پس باید فردی را انتخاب کند که او هم با آقای پزشکیان هم نظر باشد. اگر وزیر کشور کار را انجام ندهد، رئیس جمهور می تواند برکنارش کند. نکته این است که آیا می خواهد از اختیاراتش استفاده کند یا خیر.

با توجه به شناختی که شما از آقای پزشکیان دارید، به نظرتان می خواهد این کار را انجام دهد؟

من در چهار سالی که در مجلس شورای اسلامی با او همکار بودم، می توانم بگویم که یکی از ویژگی های بارزشان، صداقت است و اگر حرفی می زنند پای حرف شان می ایستند. او فرد شجاعی است و قطعاً اگر صبور باشیم، به این سوالات پاسخ داده می شود. امیدوارم که اتفاقات خوبی بیفتد. در شرایط نارضایتی کنونی، من این فرصت را طلایی می دانم که نباید از دست برود، اگر برود، بعدش نمی توان پیش بینی کرد که چه اتفاقاتی می افتد.

به هر حال مردم اعتماد کرده اند و اگر اتفاق و تغییری رخ ندهد، خیانت به رأی مردم است.

پیش بینی من هم این است. چون خودم از کسانی بودم که به امید اصلاح و تغییر یکسری از شرایط رأی دادم. دنبال چیزی هم نیستم. در این میان خیلی ها را هم قانع کردم که فرصت دیگری بدهند و مطمئن باشند تغییری ایجاد می شود. ۱۰ درصدی که به فاصله دو مرحله رأی دادند، بخشی شان کسانی بودند که پس از ساعت ها گفتگو راضی به رأی دادن شدند و این رضایت را هم به خاطر خود آن فردی که تلاش می کرده، داده اند. من ساعت ها با این افراد چالش داشتم، دلایل شان هم قابل قبول بود، درنهایت به من می گفتند به خاطر شما رأی می دهیم. اگر اتفاق مثبتی نیفتد، ناامیدی ایجاد می شود.

حالا در کنار همه این توضیحات چقدر احتمال می دهید که رئیس دولت جدید، وزیر زن انتخاب کند؟

به نظر من احتمال انتصاب وزیر زن در دولت جدید، ۶۰ درصد است. البته فارغ از اینکه او رأی بیاورد یا خیر.

 

این خبر توسط سایت فرارو منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : فرارو

اخبار گوناگون در خبر ناب