نقرس چیست و چگونه درمان می شود؟

به گزارش سرویس اجتماعی خبر ناب به نقل از خبرآنلاین -  میزان ابتلا به نقرس از سال ۱۹۹۰ بیش از ۲۰ درصد در سراسر جهان افزایش یافته است. این افزایش، هم زمان با افزایش بیماری های مزمن دیگر مانند چاقی است؛ بیماری هایی که می توانند نقرس را تشدید کنند.

ایسنا نوشت: بیش از ۱۲ میلیون نفر در ایالات متحده به نقرس مبتلا هستند و این بیماری در مردان تا چهار برابر شایع تر از زنان است؛ موضوعی که احتمالا به اثر محافظتی سطح بالاتر استروژن در زنان مربوط می شود. با وجود شیوع بالای نقرس، این بیماری که زمانی «بیماری پادشاهان» نامیده می شد، هنوز با انگ های اجتماعی گسترده مانند این تصور که فقط مشکل افراد پرخور یا الکلی است، همراه است. حتی پزشکان نیز اغلب به جای درمان های اثبات شده و بلندمدت، بیش از حد بر اصلاحات نصفه نیمه غذایی تأکید می کنند. فقط حدود یک سوم بیماران نقرسی دارو دریافت می کنند و بسیاری از کسانی که دارو می گیرند، دوزهایی کمتر از حد مؤثر دریافت می کنند. حملات نقرس، اغلب با مصرف زیاد گوشت یا الکل تحریک می شوند.

نقرس، بیماری بسیار قدیمی است و ناشی از سطح بالای اورات در خون است. اورات به هنگام تجزیه پورین تولید می شود؛ ماده ای شیمیایی که به طور طبیعی در بدن وجود دارد. بخشی از پورین نیز از گیاهان و حیواناتی که تغذیه می کنیم، تأمین می شود. گوشت قرمز و میگو نسبتا پورین بالایی دارند اما برخی سبزیجات مانند اسفناج و مارچوبه نیز حاوی مقادیر زیادی از این ماده هستند. در حالت طبیعی، کلیه ها اورات را بدون مشکل دفع می کنند اما در افرادی که به نقرس مبتلا می شوند، مقدار آن بیش از حدی است که بدن بتواند مدیریت کند؛ در نتیجه اورات متبلور شده و مانند سنگ ریزه هایی در گیربکس، در مفاصل رسوب می کند.

با گذشت زمان، این روند می تواند به ایجاد توده هایی منجر شود که مفاصل و استخوان ها را فرسایش می دهند، حتی اگر درد هر بار فقط چند هفته طول بکشد. افرادی که سالانه دو حمله یا بیشتر دارند، یا دچار توده هایی به نام توفی شده اند، مصرف داروهای کاهنده اورات توصیه می شود. این نهاد همچنین درمان را برای افراد مبتلا به بیماری مزمن کلیه یا دارای سابقه سنگ مثانه پیشنهاد می دهد. یافتن دوز مناسب نیز زمان بر است.

مرکز نقرس و آرتروپاتی کریستالی در دانشکده پزشکی هاروارد توصیه می کند رژیم کم پورین فقط باید به طور کوتاه مدت توسط افرادی دنبال شود که به تازگی درمان دارویی را شروع کرده اند یا در کنترل سطح اورات خود مشکل دارند. پرهیز طولانی مدت از پورین ها اغلب به معنای مصرف بیشتر کربوهیدرات و چربی است که می تواند سلامت متابولیک را‏ بدتر کند. به طور مثال، رژیم غذایی سرشار از شربت ذرت با فروکتوز بالا می تواند سطح اورات خون را افزایش دهد. همچنین به نظر نمی رسد سبزیجات پرپورین خطر ابتلا به نقرس را افزایش دهند.

محققان به مبتلایان نقرس توصیه می کنند روی کاهش وزن تمرکز کنند و رژیم هایی مانند DASH یا رژیم مدیترانه ای را در پیش بگیرند که ثابت شده فشار خون را کاهش می دهند. افرادی که از اوزمپیک و سایر داروهای کاهش وزن از گروه GLP-۱ استفاده می کنند، ممکن است بتوانند سطح اورات خود را بهتر کنترل کنند، اما پژوهش ها در این زمینه تازه در حال آغاز است.