دق مرگ شدن مادر به خاطر دختر و پسرش - شما مرا نابود کردید!

به گزارش سرویس اجتماعی خبر ناب به نقل از همشهری - زن ۴۵ ساله که سفره دلش را در اتاق مشاور کلانتری گلشهر مشهد گشوده بود، گفت: من دومین فرزند از یک خانواده ۸ نفره بودم. پدرم که راننده خودروهای سنگین بود، بعد از بازنشستگی به مسافرکشی با خودروی سواری پرداخت تا مخارج و هزینه های خانواده را تامین کند.

در این میان من و یکی از برادرانم گاهی با یکدیگر مشاجره داشتیم، اما این موضوع طبیعی و مانند همه خانواده ها بود. مشکل اصلی زندگی ما از روزی آغاز شد که هر دوی ما ازدواج کردیم و از آن به بعد به عنوان مهمان به خانه مادرم می رفتیم.

در یکی از همین روزها بود که پسر من در بازی کودکانه پسر برادرم را کتک زد و سرش خونی شد. ما بلافاصله او را به مرکز درمانی رساندیم و پرستاران سر برادرزاده ام را بخیه زدند، اما خدا را شکر مشکل خاصی نبود. در این شرایط زن برادرم که بسیار عصبانی شده بود، به پسرم حمله کرد و او را به شدت کتک زد. همسر من هم که این وضعیت را دید، از شدت خشم نتوانست خود را کنترل کند و او هم زن برادرم را کتک زد!

یک دعوای کودکانه به دخالت و درگیری بزرگ ترها انجامید و نزاع وحشتناکی شروع شد. از آن روز به بعد من و برادرم با یکدیگر قهر کردیم و از خانه مادرم بیرون آمدیم. کینه و کدورت ها در حالی اجازه آشتی خانوادگی را نمی داد که دیگران هم آتش بیار معرکه شدند و به شعله های این آتش کینه دمیدند.

از سوی دیگر مادرم مدام التماس می کرد که کدورت ها را کنار بگذاریم و با هم آشتی کنیم، ولی نصیحت های دلسوزانه و تمناهای او هم بی فایده بود چراکه لجبازی های من و برادرم حدی نداشت و بدگویی ها و بدرفتاری های ما با برداشت های اشتباه و سخن چینی ها همچنان ادامه داشت. در این میان فقط مادرم غصه می خورد و آرزو می کرد که روزی دوباره بر سر یک سفره دور هم جمع شویم.

این ماجرا چند سال ادامه یافت تا اینکه بالاخره مادرم به خاطر همین غصه ها و استرس ها دچار بیماری سرطان شد. وساطت افراد مختلف نیز تاثیری در رفتارهای من و برادرم نداشت و تنها پدرم در کنار مادرم باقی مانده بود و از او مراقبت می کرد. مادرم برای چند روز به خانه برادرم رفت و من تنها او را در کوچه و خیابان می دیدم تا اینکه من به اصفهان مهاجرت کردم و مادرم مدتی برای انجام شیمی درمانی به خانه ام آمد. وقتی برادرم برای دیدن مادرم به خانه ما می آمد، شوهرم مرا قسم می داد که با برادرم و همسرش روبه رو نشوم. من هم برای آنکه آنها را نبینم به منزل دوستانم می رفتم.

یک روز حال مادرم وخیم شد و پزشکان از بهبودی او قطع امید کردند، ولی او مدام یک جمله می گفت: آخرین آرزویم این است که با هم آشتی کنید و باز هم برسر یک سفره جمع شوید!

بالاخره با اصرار مادرم و وساطت پدرم ما با یکدیگر آشتی کردیم و برادرم چند بار به منزل من آمد. در این شرایط بود که مادرم لبخندزنان به بیرجند بازگشت، ولی ۲ هفته بعد در حالی از دنیا رفت که آخرین جمله اش این بود: قهر شما مرا نابود کرد!

من وقتی این جمله را از زبان مادرم شنیدم، خیلی متأثر شدم و به خاطر گذشته افسوس خوردم، ولی دیگر مادرم در کنارم نبود که سنگ صبورم باشد. غرور بی جا، لجبازی، خبرچینی و یا دخالت دیگران در این ماجرا باعث شد تا اینگونه عذاب وجدان بگیرم. فقط این را می دانم که هیچ چیزی ارزش غصه خوردن مادرم را نداشت.

این خبر توسط سایت همشهری آنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : همشهری آنلاین