کودکار کار در پناه جهادگران حنیفایی

کودکار کار در پناه جهادگران حنیفایی

۱۷ تیر ۱۴۰۳ - ۱۶:۴۱ زمان مطالعه : 5 دقیقه
سرویس ورزشی - محدثه یک دستش را به کیف مدرسه‌اش بند کرده و دست دیگرش را میان دست‌های کوچک خواهرش فاطمه جای داده تا با عبور از حاشیه چند بزرگراه و تعدادی خیابان بی‌پلاک، سوی منتهی‌الیه یکی از مسیرهای فرعی بعد از روستای فرون آباد (حوالی جنوب شرقی تهران) روان شوند.

به گزارش سرویس ورزشی خبر ناب به نقل از همشهری - سحر جعفریان: هر صبح زود کارشان همین است که حدود ۶ کیلومتراز خانه یشان درروستای خاتون آباد پیاده گز می کنند تا به مدرسه شان یعنی حنیفا، جایی نزدیک اتاقک های محل سکونت کارگران کوره های آجرپزی برسند. هم کلاسی هایشان نیز بر همین قرارند؛ ستایش، گلبخت، نرگس، مریم، سلمان و طاهر هر یک از راه های دور و نزدیک اطراف می آیند تا در حنیفا به خیر و جهد جهادگرانی جوان که سرصف شان سال هاست نسرین دانه کار ایستاده، الفبای خواندن و نوشتن بیاموزند.

تنوره کوره ها، چاکِ زخم ها و مشق نویسه ها

از تابستان۱۳۹۵ بنا کردند گروهی جهادی تشکیل دهند که اعضایش همه دختران پای کار و داوطلب انجام فعالیت های نیکوکارانه باشند. دخترانی مهربان و متخصص در عرصه های گوناگون که سرشان درد می کند برای انجام هر خیر و ثوابی که سودش نصیب جامعه هدفشان یعنی کودکان و زنان مناطق محروم پایتخت می شود. مناطق محرومی در حاشیه جنوب و جنوب شرقی تهران که اغلب راهی دارند به کوره های آجرپزی. کارگران این آجرپزخانه های فرسوده پدران و مادرانی هستند که هرچه از خاک رس با مشقت به قالب های یکسان می ریزند و بعد قالب ها را یک به یک می گذارند تهِ آتشدان تا از شدت تنوره به آجرهای نسوز تبدیل شوند باز هم زور دخلشان به توان خرجشان نمی رسد! این ناترازی در دخل و خرج سبب شده تا بسیاری از آنها، حساب و منفعت را در کار نه تحصیل فرزندان خود ببینند. فرزندانی قد و نیم قد که فرقی هم نمی کند دختر باشند یا پسر، خردسال باشند یا نوجوان! در هر صورت ناگزیرند، گوشه و کنار محوطه کوره های استوانه ای آجرپزی، خاک الک کنند و به کُخ کُخ افتند و یا خشت جابه جا کنند و دست هایشان از سختی و زبری مصالح زخم شوند. مانند ستایش که ۸ سال دارد و زخم های کهنه کف دست هایش را نشان می دهد: «از ۴ تا ۷ صبح می روم کوره حاجی فیروز و هزارتا آجر کیلیکه (چیدن) می کنم تا ۱۳ هزارتومان مزد بگیرم. آجرها ناصافی های تیز دارند که پوست دست هایمان را چاک می دهد.» یاد حنیفا که می افتد، می خندد و چاکِ زخم هایش را از یاد می برد: «از ۸ صبح می آیم حنیفا؛ کلاس دوم هستم و حمدِ خدا که دیگر نویسه بلد هستم.»

کودکار کار در پناه جهادگران حنیفایی

گلبخت از هرات به حنیفا آمده

در زمین مدرسه حنیفا با مساحت تقریبی ۲۰۰ مترمربع، ۵ کلاس کوچک، یک کتابخانه با بیش از ۳ هزار جلد کتاب و یک آشپزخانه نقلی جای گرفته. یکی دو کانکس هم سمت و سویی از محوطه مدرسه دیده می شوند که داخلشان انباشته از عروسک های دست سازی از کودکان و بانوان روستاهای کرمانشاه است. نسترین دانه کار در این باره می گوید: «قصه حنیفا از کوره های آجرپزی شمس آباد و دولتخواه شروع شد اما نَقل کارهایمان تا روستاهای دورافتاده کرمانشاه و گیلان هم رفت و در آن روستاها نیز با همراهی خیران، اردوهای جهادی از مهارت آموزی، کارآفرینی و محرومیت زدایی برگزار کردیم.» در کلاس های حنیفا خبری از میز و نیمکت نیست. کف هر کلاس با موکت های قرمز و آبی رنگی پوشانده شده و اتباع دانش اموز گِرد هم، مقابل تخته و معلم شان می نشینند و هم آوا یا چنین می خوانند: «الف، ب، پ...» و یا چنان می گویند: «یک یکی، یکی، دو دو تا، دوتا...» مریم خداوردی یکی از معلمان جهادگر حنیفاست: «راستش متقاعد کردن خانواده ها برای درس خواندن بچه هایشان بسیار سخت تر از آموزش زبان فارسی به آنهاست که لهجه دَری دارند و لغات را به گونه ای خاص تلفظ می کنند! شرط شان برای تحصیل بچه ها این است که ساعت های حضور در مدرسه طوری نباشد که مانع از کار کردن و نان آوری آنها شود. بچه ها در چند نوبت کار می کنند؛ اگر در کوره آجرپزی باشند از ۴ تا ۷ صبح، از ۱۵ تا ۱۸ بعدازظهر. اگر هم در کارخانه های دیگر مانند واشرسازی یا مبل سازی باشند هم معمولا از ۱۴ تا ۱۸ عصر.» گلبخت از هرات آمده و حالا که به همت اعضای گروه حنیفا سواد آموخته، دوست دارد بزرگ که شد معلم شود: «معلم شوم تا مثل خانم معلم های حنیفا به بچه هایی که نمی توانند به مدارس عادی بروند، درس بدهم!» ترسان به این پرسش که چرا نمی تواند در مدارس عادی ثبت نام کند، پاسخ می دهد: «ما مجوز داریم و قانونی در ایران هستیم به خدا ولی چون ساعت های سرکار رفتنم با ساعت های مدرسه جور نمی شد مجبور شدم بیایم حنیفا. البته بهتر چون اینجا بیشتر خوش می گذرد!»

کودکار کار در پناه جهادگران حنیفایی

آرزوهایی برای عیدانه غدیر

در مدرسه حنیفا، زنگ های تفریح ۳ بار نواخته می شود و هر بار هم به شادی، بازی و سرگرمی و گاهی هم که بسته های خوراکی از طرف خیران رسیده باشد به خوشمزگی سپری می شوند. زنگ اخر همیشه، زنگ کتابخوانی و قصه گویی ست و بچه ها به نوبت با صدای بلند برای هم کتاب می خوانند. سلمان، کمتر از ۷ سال دارد و همراه خواهرش آمده تا در خانه حوصله اش سر نرود. پرانرژی ست و حسابی آفتاب سوخته: «حنیفا قرار است عید غدیر را برایمان جشن بگیرد؛ خدا کند مثل آن سال که تلویزیون بزرگ آوردن اینجا و فیلم سینمایی پخش کردن باز هم همان کار را انجام دهند.» طاهر نمی گذارد جمله سلمان ادامه پیدا کند: «نه... کاش دوباره ما را ببرند مشهد... چه می شود مگر!؟ می شویم زیارت دومی!» نرگس اما هوس دیگری در سر دارد: «حالا هر چی... فقط کاش دست هایمان را خینه (حنا) ببندن به یاد وطنمان کابل.» ساعت ناهاری که می رسد، سفره ها در ۲ کلاس پهن می شوند تا بساط غذاهای ساده از سیب زمینی و تخم مرغ آبز تا ماکارانی چیده شود. تعدادی از بچه ها عجله دارند و باید هر چه زودتر خود را به محل کارشان که دست کم پای پیاده نیم ساعت فاصله زمانی دارد، برسانند. برای همین در آن لحظه هر یک از اعضای گروه جهادی که سرش خلوت بود، غذای آنها را لقمه و با صلوات راهی شان می کند. تعدادی دیگر از بچه ها نیز در نوبت عصر کار خاص ندارند ولی باز با این حال باید دست بجنباندن و جلدی خود را به نانوایی و بعد از آن پای اجاق گاز خانه یشان برسانند تا در غیاب مادرشان که او هم در یکی از کوره های آجرپزی آن اطراف که هنوز سرد و خاموش نشده، شام را بار بگذارند. خانم دانه کار، پیش از رفتن هر یک از آنها، برای چندمین بار یادآور می شود: «بچه ها؛ فردا ویزیت رایگان پزشک داریم. هم خودتون بیاید و هم اگه کسی از خانواده تون نیاز داره بیاد.» پیش از آنکه خورشید به غروب برود مدرسه حنیفا بتدریج خالی از حضور و صدای بچه ها می شود. درها قفل و حالا این برتینا، سگ پیر و نگهبان مدرسه است که کارش برای مراقبت و محافظت آغاز می شود.

این خبر توسط سایت همشهری آنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : همشهری آنلاین

اخبار گوناگون در خبر ناب