زلنسکی، ریگان، شوارتزنگر؛ وقتی بازیگران رئیس جمهور می شوند - چرا بازیگران در سیاست موفق ترند؟

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - اطلاعات آنلاین، جمله ای منسوب به چرچیل وجود دارد که می گوید: «نقشه بزرگی در سر داشته باش و با لحن آدم های احمق صحبت کن» برای اجرای چنین ایده ای نیاز است که سیاستمدار بتواند نقش خود را به خوبی ایفا کند شاید به همین دلیل باشد در تاریخ معاصر تعداد زیادی از دنیای هنر به دنیای سیاست کوچ کرده اند.

از دیگر دلایل موفقیت بازیگران در رقاب های سیاسی شاید این باشد که بزرگ ترین دارایی یک سیاستمدار، عنصر شهرت و محبوبیت است. بازیگران برخلاف سیاستمداران سنتی، نیازی به صرف هزینه های گزاف برای معرفی خود به مردم ندارند. آن ها از قبل در خانه های مردم حضور داشته اند و نوعی اعتماد کاذب یا صمیمیت پیش ساخته میان آن ها و رای دهندگان وجود دارد. گذشته از این بازیگران اغلب نقش قهرمانانی را بازی کرده اند که با بی عدالتی می جنگند یا مشکلات پیچیده را حل می کنند از این رو بخشی از جامعه به صورت ناخودآگاه، ویژگی های مثبت نقش های سینمایی را به شخصیت واقعی بازیگر تعمیم می دهد. برای مثال، مردم ممکن است از آرنولد شوارتزنگر انتظار داشته باشند همان قدر که در فیلم ها قاطع است، در مدیریت ایالتی هم بر مشکلات غلبه کند. البته حضور بازیگران در عرصه سیاست گاه با حسن نیت همراه بوده و از میل به تغییر ناشی می شود؛ چرا که برخی آن ها پس از سال ها فعالیت هنری و رسیدن به اوج شهرت و ثروت، دچار نوعی اشباع شهرت می شوند و تصمیم می گیرند تاثیر ملموس تری بر جامعه بگذارند. آن ها از شهرت خود به عنوان اهرمی برای پیشبرد دغدغه های اجتماعی یا سیاسی شان (مثل محیط زیست یا حقوق مدنی) استفاده می کنند.

از جمله شخصیت های هنری که در دهه های گذشته وارد عالم سیاست شده اند می توان به موارد زیر اشاره کرد:

 رونالد ریگان (آمریکا)

او مشهورترین نمونه در تاریخ است. ریگان پیش از آنکه چهلمین رئیس جمهور ایالات متحده شود، از بازیگران موفق در هالیوود به شمار می رفت و در بیش از ۵۰ فیلم بازی کرده بود. او همچنین ریاست صنف بازیگران را بر عهده داشت و بعد از فرمانداری کالیفرنیا، به کاخ سفید راه یافت.

 آرنولد شوارتزنگر (آمریکا)

ستاره فیلم های اکشن مثل «ترمیناتور»، با وجود اینکه متولد اتریش بود، توانست در سیاست آمریکا جایگاه مهمی پیدا کند. او دو دوره به عنوان فرماندار کالیفرنیا (۲۰۰۳ تا ۲۰۱۱) فعالیت کرد و به او لقب «گاورنیتور» (ترکیبی از فرماندار و ترمیناتور) داده بودند.

 ولودیمیر زلنسکی (اوکراین)

داستان زلنسکی شبیه به یک فیلم سینمایی است. او در یک سریال طنز به نام «خادم ملت»، نقش معلمی را بازی می کرد که به طور اتفاقی رئیس جمهور اوکراین می شود. در واقعیت هم او در سال ۲۰۱۹ نامزد شد و با رای بسیار بالایی به مقام ریاست جمهوری رسید.

 آمیتاب باچان (هند)

در هند، پیوند سینما و سیاست بسیار قوی است. باچان، ابرستاره سینمای هند، در سال ۱۹۸۴ به حمایت از دوست خانوادگی اش راجیو گاندی وارد پارلمان هند شد. البته او پس از چند سال از سیاست کناره گیری کرد و آن را «لجن زار» نامید.

 جوزف استرادا (فیلیپین)

او یکی از محبوب ترین بازیگران فیلم های اکشن در فیلیپین بود که از شهرت خود استفاده کرد و در سال ۱۹۹۸ به عنوان رئیس جمهور این کشور انتخاب شد. دوران قدرت او با جنجال های زیادی همراه بود و در نهایت با اعتراضات مردمی برکنار شد.

ویجی استیکس (هند)

ویجی استیکس جدیدترین ستاره ای است که به آسمان سیاست وارد شده است.ویجی که پدرش اس.ای.چاندراسخار کارگردان سینما و مادرش شوبا خواننده است، اولین بازی خود را به عنوان بازیگر کودک در فیلم «وتری» در سال ۱۹۸۴ انجام داد و اولین نقش اصلی خود را در فیلم «حکم فردا» در سال ۱۹۹۲ در حالی که ۱۸ سال داشت ایفا کرد. موفقیت او با فیلم های موفق «داماد کویمباتور» و» گل برای توست» در سال ۱۹۹۶ رقم خورد و او از قهرمان رمانتیک فیلم هایی مانند «احترام عشق» که جایزه بهترین بازیگر مرد را برای او به ارمغان آورد، به یک ستاره اکشن با فیلم پرفروش «تیرومالای» در سال ۲۰۰۳ بدل شد. اقدام ویجی برای کسب قدرت سیاسی به سنت دیرینه نمادهای سینمایی تامیل بر می گردد پیش از این نیز بسیاری از هنرمندان این ایالت هند به دنبال کسب قدرت بودند.

مسیر معکوس

رابطه سینما و سیاست مسیری دو طرفه است؛ هر چند ورود سیاستمداران به عالم هنر برخلاف انتظار معمولا سخت تر صورت می گیرد شاید دلیل این امر این باشد که سیاستمداران اغلب چهره ای جدی و خشک دارند و شکستن آن قالب برای مخاطب سینما دشوار است. با این حال، نمونه های جالبی وجود دارد:

 دونالد ترامپ (آمریکا)

شاید او برجسته ترین نمونه باشد. ترامپ پیش از ریاست جمهوری، حضور پررنگی در دنیای سرگرمی داشت. او علاوه بر اجرای برنامه واقع نمای The Apprentice، در فیلم ها و سریال های معروفی مثل «تنها در خانه ۲» و  در نقش خودش بازی کرد. در واقع، او از پرده سینما و تلویزیون به کاخ سفید رسید و دوباره پس از دوران ریاست جمهوری، حضور رسانه ای خود را حفظ کرد.

 بیل کلینتون و باراک اوباما (آمریکا)

این دو نفر پس از دوران ریاست جمهوری، به جای بازیگری به معنای سنتی، به صنعت تولید محتوا روی آوردند.

اوباما و همسرش با تأسیس شرکت فیلم سازی «Higher Ground»، با نتفلیکس قرارداد بستند و مستندهایی تولید کردند که حتی برنده جایزه اسکار و امی شد.

کلینتون نیز با حضور در مستندها و برخی برنامه های گفتگومحور، پیوند خود را با دنیای تصویر حفظ کرده است.

ولادیمیر پوتین (روسیه)

البته او بازیگر حرفه ای نیست، اما به شدت از هنر اجرا برای سیاست استفاده می کند. ویدیوهایی که از او در حال شکار، جودو، سوارکاری بدون پیراهن یا نوازندگی پیانو منتشر شده، دقیقاً با متد بازیگری برای خلق یک شخصیت قدرتمند ساخته شده اند؛ البته او در چند فیلم مستند تبلیغاتی نیز نقش های محوری ایفا کرده است.

به گزارش اطلاعات آنلاین، جمله ای منسوب به چرچیل وجود دارد که می گوید: «نقشه بزرگی در سر داشته باش و با لحن آدم های احمق صحبت کن» برای اجرای چنین ایده ای نیاز است که سیاستمدار بتواند نقش خود را به خوبی ایفا کند شاید به همین دلیل باشد در تاریخ معاصر تعداد زیادی از دنیای هنر به دنیای سیاست کوچ کرده اند.

از دیگر دلایل موفقیت بازیگران در رقاب های سیاسی شاید این باشد که بزرگ ترین دارایی یک سیاستمدار، عنصر شهرت و محبوبیت است. بازیگران برخلاف سیاستمداران سنتی، نیازی به صرف هزینه های گزاف برای معرفی خود به مردم ندارند. آن ها از قبل در خانه های مردم حضور داشته اند و نوعی اعتماد کاذب یا صمیمیت پیش ساخته میان آن ها و رای دهندگان وجود دارد. گذشته از این بازیگران اغلب نقش قهرمانانی را بازی کرده اند که با بی عدالتی می جنگند یا مشکلات پیچیده را حل می کنند از این رو بخشی از جامعه به صورت ناخودآگاه، ویژگی های مثبت نقش های سینمایی را به شخصیت واقعی بازیگر تعمیم می دهد. برای مثال، مردم ممکن است از آرنولد شوارتزنگر انتظار داشته باشند همان قدر که در فیلم ها قاطع است، در مدیریت ایالتی هم بر مشکلات غلبه کند. البته حضور بازیگران در عرصه سیاست گاه با حسن نیت همراه بوده و از میل به تغییر ناشی می شود؛ چرا که برخی آن ها پس از سال ها فعالیت هنری و رسیدن به اوج شهرت و ثروت، دچار نوعی اشباع شهرت می شوند و تصمیم می گیرند تاثیر ملموس تری بر جامعه بگذارند. آن ها از شهرت خود به عنوان اهرمی برای پیشبرد دغدغه های اجتماعی یا سیاسی شان (مثل محیط زیست یا حقوق مدنی) استفاده می کنند.

از جمله شخصیت های هنری که در دهه های گذشته وارد عالم سیاست شده اند می توان به موارد زیر اشاره کرد:

 رونالد ریگان (آمریکا)

او مشهورترین نمونه در تاریخ است. ریگان پیش از آنکه چهلمین رئیس جمهور ایالات متحده شود، از بازیگران موفق در هالیوود به شمار می رفت و در بیش از ۵۰ فیلم بازی کرده بود. او همچنین ریاست صنف بازیگران را بر عهده داشت و بعد از فرمانداری کالیفرنیا، به کاخ سفید راه یافت.

 آرنولد شوارتزنگر (آمریکا)

ستاره فیلم های اکشن مثل «ترمیناتور»، با وجود اینکه متولد اتریش بود، توانست در سیاست آمریکا جایگاه مهمی پیدا کند. او دو دوره به عنوان فرماندار کالیفرنیا (۲۰۰۳ تا ۲۰۱۱) فعالیت کرد و به او لقب «گاورنیتور» (ترکیبی از فرماندار و ترمیناتور) داده بودند.

 ولودیمیر زلنسکی (اوکراین)

داستان زلنسکی شبیه به یک فیلم سینمایی است. او در یک سریال طنز به نام «خادم ملت»، نقش معلمی را بازی می کرد که به طور اتفاقی رئیس جمهور اوکراین می شود. در واقعیت هم او در سال ۲۰۱۹ نامزد شد و با رای بسیار بالایی به مقام ریاست جمهوری رسید.

 آمیتاب باچان (هند)

در هند، پیوند سینما و سیاست بسیار قوی است. باچان، ابرستاره سینمای هند، در سال ۱۹۸۴ به حمایت از دوست خانوادگی اش راجیو گاندی وارد پارلمان هند شد. البته او پس از چند سال از سیاست کناره گیری کرد و آن را «لجن زار» نامید.

 جوزف استرادا (فیلیپین)

او یکی از محبوب ترین بازیگران فیلم های اکشن در فیلیپین بود که از شهرت خود استفاده کرد و در سال ۱۹۹۸ به عنوان رئیس جمهور این کشور انتخاب شد. دوران قدرت او با جنجال های زیادی همراه بود و در نهایت با اعتراضات مردمی برکنار شد.

ویجی استیکس (هند)

ویجی استیکس جدیدترین ستاره ای است که به آسمان سیاست وارد شده است.ویجی که پدرش اس.ای.چاندراسخار کارگردان سینما و مادرش شوبا خواننده است، اولین بازی خود را به عنوان بازیگر کودک در فیلم «وتری» در سال ۱۹۸۴ انجام داد و اولین نقش اصلی خود را در فیلم «حکم فردا» در سال ۱۹۹۲ در حالی که ۱۸ سال داشت ایفا کرد. موفقیت او با فیلم های موفق «داماد کویمباتور» و» گل برای توست» در سال ۱۹۹۶ رقم خورد و او از قهرمان رمانتیک فیلم هایی مانند «احترام عشق» که جایزه بهترین بازیگر مرد را برای او به ارمغان آورد، به یک ستاره اکشن با فیلم پرفروش «تیرومالای» در سال ۲۰۰۳ بدل شد. اقدام ویجی برای کسب قدرت سیاسی به سنت دیرینه نمادهای سینمایی تامیل بر می گردد پیش از این نیز بسیاری از هنرمندان این ایالت هند به دنبال کسب قدرت بودند.

مسیر معکوس

رابطه سینما و سیاست مسیری دو طرفه است؛ هر چند ورود سیاستمداران به عالم هنر برخلاف انتظار معمولا سخت تر صورت می گیرد شاید دلیل این امر این باشد که سیاستمداران اغلب چهره ای جدی و خشک دارند و شکستن آن قالب برای مخاطب سینما دشوار است. با این حال، نمونه های جالبی وجود دارد:

 دونالد ترامپ (آمریکا)

شاید او برجسته ترین نمونه باشد. ترامپ پیش از ریاست جمهوری، حضور پررنگی در دنیای سرگرمی داشت. او علاوه بر اجرای برنامه واقع نمای The Apprentice، در فیلم ها و سریال های معروفی مثل «تنها در خانه ۲» و  در نقش خودش بازی کرد. در واقع، او از پرده سینما و تلویزیون به کاخ سفید رسید و دوباره پس از دوران ریاست جمهوری، حضور رسانه ای خود را حفظ کرد.

 بیل کلینتون و باراک اوباما (آمریکا)

این دو نفر پس از دوران ریاست جمهوری، به جای بازیگری به معنای سنتی، به صنعت تولید محتوا روی آوردند.

اوباما و همسرش با تأسیس شرکت فیلم سازی «Higher Ground»، با نتفلیکس قرارداد بستند و مستندهایی تولید کردند که حتی برنده جایزه اسکار و امی شد.

کلینتون نیز با حضور در مستندها و برخی برنامه های گفتگومحور، پیوند خود را با دنیای تصویر حفظ کرده است.

ولادیمیر پوتین (روسیه)

البته او بازیگر حرفه ای نیست، اما به شدت از هنر اجرا برای سیاست استفاده می کند. ویدیوهایی که از او در حال شکار، جودو، سوارکاری بدون پیراهن یا نوازندگی پیانو منتشر شده، دقیقاً با متد بازیگری برای خلق یک شخصیت قدرتمند ساخته شده اند؛ البته او در چند فیلم مستند تبلیغاتی نیز نقش های محوری ایفا کرده است.

این خبر توسط سایت خبرآنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : خبرآنلاین