استیضاح میدری در انتظار تعیین تکلیف - رکورد جالب 7 وزیر و 3 استیضاح سکان دار وزارت رفاه در 15 سال + جدول

به گزارش سرویس اقتصادی خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - این اولین باری نیست که وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی در ایران با استیضاح مواجه می شود. در عمر پانزده ساله، این وزارتخانه سه استیضاح به خود دیده است

وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی چه زمانی تشکیل شد؟

وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی با این عنوان از سال ۱۳۹۰ شکل گرفت؛ زمانی که وزارتخانه های تعاون، کار و امور اجتماعی و رفاه و تأمین اجتماعی در یکدیگر ادغام شدند. قانون ادغام در ۸ تیر ۱۳۹۰ در مجلس تصویب و ۱۱ تیر همان سال به تأیید شورای نگهبان رسید.

هدف از این ادغام در دولت احمدی نژاد یکپارچه سازی سیاست های رفاهی، کار، اشتغال، تعاون و ... بود اما نا آرامی موجود در این ابروزارتخانه نشان می دهد این صندلی، صندلی راحتی برای وزیرانی که بر آن تکیه می زنند نیست.

 گواه این مدعا حضور هفت وزیر و سه سرپرست در پانزده سال در این وزارتخانه است.

عبدالرضا شیخ الاسلامی؛ اولین وزیر و اولین استیضاح

عبدالرضا شیخ الاسلامی نخستین وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی پس از تشکیل این وزارتخانه بود. او در دولت دوم محمود احمدی نژاد به این وزارتخانه آمد و تا ۱۵ بهمن ۱۳۹۱ در سمت خود ماند.

اما عمر وزارت او به دو سال نرسید. پرونده سعید مرتضوی، مدیرعامل وقت سازمان تأمین اجتماعی، نقطه پایان کار شیخ الاسلامی شد. نمایندگان مجلس معتقد بودند انتصاب مرتضوی با وجود ایرادات قانونی و قضایی، نباید ادامه پیدا کند. در متن استیضاح نیز صراحتاً «بی توجهی به قانون» در نصب و عزل نکردن مرتضوی از مسئولیت صندوق تأمین اجتماعی، محور اصلی استیضاح اعلام شده بود.

جلسه استیضاح حدود ۹ ساعت طول کشید و در نهایت از ۲۷۲ رأی مأخوذه، ۱۹۲ نماینده به برکناری شیخ الاسلامی رأی دادند، ۲۴ نفر مخالفت کردند و ۵۶ نفر رأی ممتنع دادند.  به این ترتیب، نخستین وزیر این وزارتخانه با رأی مجلس از کابینه کنار رفت.

شیخ الاسلامی به این ترتیب اولین وزیر این وزارتخانه و همچنین اولین وزیر آن بود که طعم استیضاح و برکناری را چشید.

اسدالله عباسی؛ وزیری که از سرپرستی به وزارت رسید

پس از برکناری شیخ الاسلامی، اسدالله عباسی ابتدا سرپرست وزارتخانه شد و سپس در اردیبهشت ۱۳۹۲ رأی اعتماد گرفت و وزیر شد.

اما وزارت او عملاً با پایان دولت دهم همزمان شد. بنابراین برخلاف شیخ الاسلامی، عباسی نه با استیضاح، بلکه با پایان دولت احمدی نژاد و آغاز دولت حسن روحانی از وزارت خارج شد.

دوره عباسی البته از این جهت مهم بود که وزارتخانه تازه تأسیس برای دومین بار در مدت کوتاهی با تغییر مدیر ارشد مواجه شد؛ یک بار به دلیل استیضاح و بار دیگر به دلیل تغییر دولت.

علی ربیعی؛ پنج سال وزارت و سه بار تلاش برای دریافت رای اعتماد

با روی کار آمدن دولت حسن روحانی، علی ربیعی به عنوان گزینه پیشنهادی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی معرفی شد. او در ۲۴ مرداد ۱۳۹۲ وزیر شد و تا سال ۱۳۹۷ در این سمت ماند اما هر چند وی طولانی ترین دوره وزارت را در این وزارتخانه ی پرآشوب عهده دار است، وضعیتی متفاوت را نیز از سر گذراند. او مرداد ماه سال ۱۳۹۶ از سوی حسن روحانی برای تصدی وزارت تعاون، کار ور فاه اجتماعی به مجلس معرفی شد و با ۱۹۱رای موافق ، ۷۹ رای مخالف و ۱۵ رای ممتنع در این وزارتخانه ابقا شد اما دوران پرآشوب وی درست از چند ماه بعد از شکل‎گیری دولت دوازدهم آغاز شد. او اسفندماه سال ۱۳۹۶ از سوی نمایندگان مجلسی همسو با دولت استیضاح شد. فضای اقتصادی ایران در کنار فضای سیاسی آن روزها شاهد به هم ریختگی عجیبی بود. نمایندگان مجلس به استناد مشکلات اقتصادی و بیکاری و مواردی از این دست، وی را استیضاح کردند اما خودش معتقد بود ماجرای استیضاح فراتر از این هاست. می گفت به جای این که به من بگویند چرا فلان مشکل وجود دارد، می گویند چرا فلان مدیر را گذاشتی و همین جمله نشان می دهد اصل ماجرا نارضایتی از انتصاب هاست .

 ربیعی توانست در فضایی بسیار شکننده از مجلس برای دومین بار در کمتر از یک سال رای اعتماد بگیرد اما این پایان ماجرا نبود. او مرداد ماه سال ۱۳۹۷، در حالی که ایران درگیر بحران های جدی، فشار ترامپ در اولین دور ریاست جمهوری و از دست رفتن دستاوردهای برجام بود، برای دومین بار استیضاح شد تا تنها کسی باشد که در یک سال سه بار برای گرفتن رای اعتماد از نمایندگان مجلس تلاش کرده است. سومین تلاش البته نافرجام بود و سبب شد او از قطار کابینه ی دوازدهم پیاده شود.

محمد شریعتمداری؛ وزیری با سابقه ای متفاوت

پس از ربیعی، انوشیروان محسنی بندپی به عنوان سرپرست معرفی شد و سپش محمد شریعتمداری در آبان ۱۳۹۷ رای اعتماد گرفت و راهی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی رفت و تا پایان دولت دوازدهم در این سمت باقی ماند.

شریعتمداری برخلاف دو وزیر نخست این وزارتخانه، سابقه ای طولانی در دولت داشت. او پیش تر وزیر بازرگانی دولت محمد خاتمی و در دولت روحانی نیز وزیر صنعت، معدن و تجارت و معاون اجرایی رئیس جمهور بود. وزارت او در وزارت کار تا پایان دولت دوازدهم در سال ۱۴۰۰ ادامه یافت.

حجت الله عبدالملکی؛ مرد شعارهای بزرگ

با آغاز دولت ابراهیم رئیسی، حجت الله عبدالملکی وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی شد. عبدالملکی اما تنها حدود ۱۰ ماه در این سمت ماند.

هر چند وی در ۲۴ خرداد ۱۴۰۱ استعفا داد اما پیش از این زمزمه های برکناری وی به گوش می رسید. حتی نمایندگان مجلس دست به گار استیضاح وی شده بودند و نارضایتی از عملکردش از هر سو به گوش می رسید. مرد شعارهای بزرگ نتوانست بیش از ده ماه در این وزارتخانه دوام بیاورد و در عمل کوتاه ترین دوره ی وزارت را در این وزارتخانه و در دولت سیزدهم از آن خود کرد.

محمدهادی زاهدی وفا؛ گزینه ای که وزیر نشد

پس از عبدالملکی، محمدهادی زاهدی وفا سرپرست وزارتخانه شد. زاهدی وفا در شهریور ۱۴۰۱ برای تصدی وزارت به مجلس معرفی شد، اما در نهایت نتوانست رأی اعتماد لازم را کسب کند. روز برگزاری نشست رای اعتماد او روزی عجیب بود. در شرایطی که خبرگزاری ایرنا از انتخاب زاهدی وفا به عنوان وزیر پیشنهادی تعاون، کار و رفاه اجتماعی خبر داد، خانه ملت اعلام کرد که نمایندگان به زاهدی وفا اعتماد نکردند. در ساعت یازده و بیست و دو دقیقه ایرنا در پیامک های ارسالی خود زاهدی وفا را وزیر تعاون، کار ور فاه اجتماعی اعلام کرد اما در ساعت یازده و سی و شش دقیقه خانه ملت خبر عدم رای اعتماد را اعلام کرد.در اصلاحیه پیامکی پاد، پایگاه اطلاع رسانی دولت نیز اعلام شد که در بازشماری نمایندگان مجلس، زاهدی وفا موفق به اخذ رای اعتماد نشد. در این نشست رییسی، رییس جمهوری نیز در دفاع از وزیر پیشنهادی اش در صحن علنی حضور یافت و از برنامه های او دفاع کرد اما در نهایت مانور مخالفان بر تابعیت کانادایی همسر و فرزندان وی تا ثروت نجومی و چند هزار میلیارد تومانی اش وی را از رسیدن به صندلی وزارت بازداشت. باید در نظر داشت ماجرای تابعیت کانادایی همسر و فرزندان وی تکذیب شد اما حتی این تکذیبیه نیز نتوانست موثر بیفتد. 

سیدصولت مرتضوی؛ ماندگاری زیر تیغ انتقاد

پس از ناکامی زاهدی وفا در گرفتن رأی اعتماد، سیدصولت مرتضوی به مجلس معرفی شد و در مهر ۱۴۰۱ رأی اعتماد گرفت. مرتضوی با وجود تمام انتقاداتی که از سوی نمایندگان کارگری و برخی نمایندگان مجلس نسبت به عملکردش اعلام می شد تا پایان دولت سیزدهم در وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی ماند.

احمد میدری؛ هفتمین وزیر

با معرفی مسعود پزشکیان، احمد میدری در ۳۱ مرداد ۱۴۰۳ با کسب ۱۹۱ رأی موافق مجلس به عنوان وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی دولت چهاردهم انتخاب شد. ورود او اما با یک تفاوت مهم نسبت به بسیاری از اسلافش همراه بود.

میدری پیش از رسیدن به وزارت، سابقه فعالیت در همین وزارتخانه و به ویژه در حوزه رفاه اجتماعی را داشت. او با ساختار سیاست های حمایتی، پایگاه اطلاعات رفاه ایرانیان، دهک بندی و مسائل فقر و نابرابری بیگانه نبود اما همین سابقه، انتظارات از او را نیز بالاتر برد.

همین انتظارات وی درار نقطه ای مشابه اسلافش قرار داده است. در آخرین روز تابستان نمایندگان طراح استیضاح میدری را به مجلس فرا خواندند اما از توضیحات وی قانع نشدند. هر چند موضوعاتی مانند صندوق های بازنشستگی، شستا، کالابرگ، دهک بندی، اشتغال و انتصابات مدیریتی برای استیضاح مدیری مطرح شده اما برخی ماجرای برکنار سالاری از تامین اجتماعی را عامل پنهان این موضوع می دانند.

میدری در ۲۱ مرداد ۱۴۰۵، در اقدامی ناگهانی مصطفی سالاری را از مدیرعاملی سازمان تأمین اجتماعی کنار گذاشت و غلامحسین محمدی را سرپرست سازمان کرد. درباره علت این تصمیم، در اطلاع رسانی اولیه توضیح روشنی ارائه نشد. خود سالاری نیز در پیام خداحافظی اش از «۲۲ ماه مأموریت» سخن گفت و از پایان مسئولیتش خبر داد، اما علت مشخصی برای برکناری مطرح نکرد.

حال باید دید احمد میدری، مردی که سال ها درباره ی راهکارهای توانمندسازی و خروج از فقر و پیشگیری از سیاست های فقرزا صحبت کرد، جالا در وضعیتی که اقتصاد ایران یکی از سخت ترین دوران های خود را پشت سر می گذارد، می تواند از پس پاسخگویی به سئوالات نمایندگلنی برآید؟ نمایندگانی که برخی از آنان تسویه حساب های سیاسی را در رای شان لحاظ می کنند.

شاید این یکی از تناقض های عجیب زندگی میدری باشد. مردی که منتقد سیاست های فقرزا بود، جتلا باید در جایگاه حامی وضعیت موجود قرار گیرد و با اشاره به شرایط غیرعادی کشور به دلیل امواج اقتصادی جنگی بزرگ، برای نمایندگان تبیین کند اوضاع ان قدرها که فکر می کنید، بد نیست. حتی اگر انتقادات نمایندگان همه ی واقعیت ماجرای استیضاح نباشد.

فهرست وزرا و سرپرستان وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی