روایت کاربران از زندگی بدون اینترنت؛ هشت سال اعتبارم دود شد - 71 روز است دخترش را تصویری ندیده

به گزارش سرویس اجتماعی خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - قطع یا محدود شدن دسترسی به اینترنت جهانی در ایران، در ماه های گذشته فقط یک اختلال فنی یا اقتصادی نبوده است؛ اتفاقی بوده که به روایت بسیاری از کاربران، به روابط انسانی، سلامت روان، آموزش، پژوهش و حتی احساس تعلق اجتماعی آنها آسیب زده است. بخش بزرگی از زندگی روزمره مردم به اینترنت گره خورده، از ارتباط با اعضای خانواده گرفته تا آموزش، فروش آنلاین، پژوهش علمی و حتی تفریح و معاشرت، مواردی که با در دسترس نبودن اینترنت جهانی چالشی جدی برای مردم ایجاد کرده است، حالا بسیاری از کاربران از نوعی «انزوای اجباری» حرف می زنند.

در همین رابطه خبرآنلاین از مخاطبان خود پرسیده است: «قطعی اینترنت بی شک در تجارت و کسب و کار خیلی از افراد تاثیر منفی داشته است اما این همه آثار قطعی اینترنت محسوب نمی شود. جامعه شناسان و روانشناسان معتقدند این محرومیت برای خیلی از افراد ابعاد روانی هم داشته است، خانواده هایی که عزیزانی خارج از کشور دارند از جمله همین گروه ها هستند. شما دراین باره چه تجربه ای دارید؟ چالش های روحی و روانی قطعی اینترنت در زندگی شما چه بوده؟»

پاسخ ها، تصویری چندوجهی از زندگی مردمی را نشان می دهد که هرکدام به شکلی متفاوت، تحت تاثیر این وضعیت قرار گرفته اند.

از زمان قطع اینترنت پرخاشگر شده ام

بخش قابل توجهی از کاربران، بیش از خسارت مالی، از فشار روانی و احساس خشم و درماندگی گفته اند. امیر نوشته است: «بیش از دو ماه است که با دوستان و آشنایانم در خارج از کشور نتوانسته ام صحبت کنم. ناراحت و افسرده ام. همه درباره آسیب ها به کسب وکارها صحبت می کنند اما درباره این قطع روابط حرفی نمی زنند.»

کاربری دیگر نوشته: «از زمان قطعی اینترنت پرخاشگر و عصبی شدم… این حس را دارم که در یک زندانی هستم و زندانبانم دولت است.»

رویا هم از توقف کامل زندگی روزمره اش گفته است: «برای منی که رشته ام کامپیوتر است و برنامه نویسم، انگار همه زندگیم متوقف شده. نه از دوست هایم خبر دارم، نه گیم زدم، نه کتاب خواندم، نه درسم جلو رفته.»

یکی دیگر از مخاطبان نوشته است: «افسردگی و خشم بسیار زیاد دارم؛ طوری که یک ماه کسی جرات نکرد با من حرف بزند.»

وحید نیز می گوید: «دچار افسردگی شدید شدم و احساس می کنم هر روز حالم بدتر از دیروز می شود.»

خانواده هایی که از هم دورتر شدند

قطع ارتباط تصویری و دشوار شدن تماس با اعضای خانواده خارج از کشور، از پرتکرارترین گلایه های کاربران بود. مبینا نوشته است: «خاله من دخترش در کاناداست و ۷۱ روز است نتوانسته تصویری او را ببیند.»

فیاض هم گفته: «در تمام مدت قطع اینترنت با بچه هایم که برای تحصیل در عربستان بودند نمی توانستم ارتباط داشته باشم و این باعث نگرانی دوطرفه شده بود.»

کاربر دیگری نوشته است: «در روزهایی که شهر دوستانم زیر حمله بود، حتی شماره تماس شان را نداشتم که حالشان را بپرسم.»

نان ما را آجر کردند

در کنار فشار روحی، بسیاری از کاربران از نابودی یا فلج شدن کسب وکارهای اینترنتی نوشته اند؛ مشاغلی که سال ها برای ساختن آنها زمان گذاشته بودند.

شبنم می گوید: «پیجی که چهار سال برای رشدش زحمت کشیده بودم از دست رفت و درآمدم به صفر رسید.»

حامد، صاحب یک فروشگاه اینترنتی، نوشته است: «ویترین فروش ما اینستاگرام بود. حالا عملا فروشی نداریم و حتی برای خرید یک کیلو میوه باید حساب وکتاب کنیم.»

حسین حیدرزاده هم نوشته است: «شرکت تولید محتوا و تبلیغات اینترنتی داشتم با ۳۰ کارمند؛ از اول فروردین مجبور شدم کسب وکاری را که سال ها برایش زحمت کشیده بودم جمع کنم.»

سینا، مدرس زبان، از دست دادن شاگردان خارج از ایران را «دود شدن اعتبار هشت ساله» توصیف کرده و عادل هم نوشته است: «همه زحمات بیست ساله من در دو ماه دود شد.»

برخی کاربران از تعدیل گسترده نیرو گفته اند. یکی از مخاطبان نوشته است: «۷۰ درصد تعدیل نیرو داشتیم. این دیگر آسیب نیست؛ ویرانی کسب وکارهای اینترنتی است.»

اینترنت فقط سرگرمی نیست

بخش دیگری از کاربران تاکید کرده اند که اینترنت برای آنها ابزار حیاتی کار، آموزش و پژوهش است؛ نه صرفا شبکه های اجتماعی.

سوزان نوشته است: «حتی نمی توانم اطلاعات ماهواره های محیط زیستی را دانلود کنم یا مقاله علمی بگیرم.»

کاربری دیگر که خود را مهندس معرفی کرده، نوشته است: «به ریسرچ گیت و گوگل اسکولار دسترسی ندارم و عملا نمی توانم به سایت های شرکت های های تک خارجی وصل شوم.»

رامین هم به محدودیت ابزارهای هوش مصنوعی اشاره کرده و گفته است: «برای دانشجوها و استادان، همین ابزارهای گوگل بسیار مهم اند.»

یکی از کاربران نوشته است: «از وقتی اینترنت بین الملل قطع شده احساس می کنم در زمینه علمی و پژوهشی دارم بی سواد می شوم.»

از خشم تا بی تفاوتی

در میان نظرات، طیفی از واکنش های احساسی دیده می شود؛ از خشم شدید تا نوعی بی تفاوتی و انفعال. سیدامیر خطاب به مسئولان نوشته است: «جوانی و کسب وکار من را تباه کردید.»

مجید می پرسد: «چرا گوش شنوایی وجود ندارد؟»

در مقابل، فرهاد نوشته است: «هیچ تاثیری نداشته چون چیزی ندارم که بخواهد رویش تاثیر بگذارد.»

برخی کاربران هم از اساس با وابستگی گسترده به اینترنت مخالف بودند. سعید نوشته است: «قدیم اینترنت نبود و آدم ها به هم نزدیک تر بودند.» کاربر دیگری هم نوشته: «سه ماه از شر اینستاگرام دور هستم و حس بهتری دارم.»

با این حال حتی میان کسانی که موافق محدودسازی بودند، نگرانی درباره کیفیت خدمات و تبعیض در دسترسی دیده می شود. مجید نوشته است: «اگر قرار است اینترنت باشد، بدون تبعیض باشد؛ نه اینترنت سفید و پرو برای عده ای خاص.»

احساس تبعیض و «عادی شدن محدودیت»

یکی از موضوعاتی که بارها در میان نظرات تکرار شده، احساس تبعیض در دسترسی به اینترنت است؛ موضوعی که به گفته برخی کاربران، خشم اجتماعی را بیشتر کرده است.

کاربری نوشته است: «وقتی وصل می شوی می فهمی همه هستند و فقط تو نبودی.»

کاربر دیگری هم نوشته: «هزینه اینترنت می گیرند اما اینترنت قطع تحویل می دهند.»

برخی نیز نگران «عادی شدن» این وضعیت هستند؛ اینکه جامعه به تدریج به محدودیت دائمی اینترنت خو بگیرد و آن را بخشی از زندگی روزمره بداند.

در میان صدها نظری که کاربران ثبت کرده اند، یک نکته مشترک بیش از همه به چشم می آید: اینترنت برای بسیاری از مردم دیگر یک ابزار جانبی یا کالای لوکس نیست؛ بخشی از کار، آموزش، ارتباطات، سلامت روان و زندگی روزمره آنهاست. برای همین هم قطع آن، فقط خاموش شدن چند اپلیکیشن نیست؛ تغییری است که به گفته کاربران، روی احساس امنیت، امید، آینده شغلی و حتی روابط خانوادگی آنها سایه انداخته است.

شما می توانید نظرات بیشتر را اینجا بخوانید.