آشنا: نفوذی که مردم کشورهای همسایه آن را تحمیل ببینند، پایدار نخواهد ماند - توان انجام یک کار، همیشه علت انجام دادن آن نیست

به گزارش سرویس بین الملل خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - خبرآنلاین - حسام الدین آشنا، مشاور رئیس جمهور در دولت حسن روحانی، با انتشار یادداشتی در خبرگزاری خبرآنلاین، ضمن تشریح گفتمان «اعتدالی» در سیاست خارجی، تأکید کرده است که اعتدال به معنای قرار گرفتن در نقطه میانی میان گفتمان های حداکثری و حداقلی نیست، بلکه اداره قدرت دفاعی بر پایه سه اصل «عزت، حکمت و مصلحت» است؛ رویکردی که به گفته او، هم زمان بر دفاع در برابر تجاوز، حفظ تاب آوری داخلی و باز گذاشتن مسیر صلح و مذاکره تأکید دارد.

در ادامه بخشی از این یادداشت را می خوانید؛

ایران قوی در منطقه ای قوی تر

صورت منطقه ای مصلحت، همان تز «دولت های کارآمدتر در منطقه ای قوی تر» است که در سال ۱۳۹۵ بلافاصله پس از برجام به همت جمعی از پژوهشگران، کنش گران و کارشناسان سیاست خارجی و مطالعات منطقه ای در مرکز بررسی های استراتژیک ریاست جمهوری صورتبندی شد.

بر اساس این تز هیچ بازیگر منطقه ای نمی تواند برای مدتی طولانی نظم مطلوب خود را به تنهایی بر دیگران تحمیل کند. تلاش برای هژمون شدن، هم رقبا را علیه مدعی قدرت متحد می کند و هم هزینه حفظ نفوذ و بازسازی خرابی های منطقه را بر دوش او می گذارد. بدیل پیشنهادی، قوی ترشدن کشورها بدون ضعیف کردن و ویران ساختن کل منطقه است.

«منطقه قوی تر» به معنای ضعیف شدن هیچ یک از کشورهای منطقه نیست. برعکس، همه کشورهای منطقه از جمله ایران باید از قدرت دفاعی، اقتصادی، علمی و اجتماعی برخوردار باشند؛ اما امنیت خود را در فروپاشی همسایگان جست وجو نکنند. منطقه ضعیف برای هیچ یک از همسایگان، فرصتی پایدار خلق نمی کند. چنین منطقه ای میدان حضور دائمی قدرت های خارجی، رشد افراط گرایی، مهاجرت، قاچاق، جنگ نیابتی و رقابت تسلیحاتی خواهد بود.

ایران ممکن است در یک مقطع، در میان ویرانه ها از دیگران قوی تر به نظر برسد؛ اما قدرت اول یک منطقه سوخته، در نهایت وارث هزینه های همان ویرانی خواهد شد. ازاین رو، ایران باید در عمل و گفتار روشن کند که خواهان سلطه بر منطقه نیست. هدف، ساختن محیطی است که در آن هیچ کشور منطقه ای و هیچ قدرت خارجی نتواند امنیت دیگران را گروگان برتری خود کند.

این نگاه به «خویشتن داری راهبردی» نیاز دارد. توان انجام یک کار، همیشه دلیل انجام دادن آن نیست. نفوذی که مردم کشورهای همسایه آن را اشغال یا تحمیل ببینند، پایدار نخواهد ماند. قدرت ماندگار از رضایت مردم ایران، کارآمدی حکومت، اقتصاد توانمند، دوستان معتبر و همسایگانی باثبات به دست می آید، نه فقط از گسترش میدان نظامی.

جنگی که پایان خود را می شناسد

گفتمان اعتدالی نه از جنگ استقبال می کند و نه برای پایان دادن به آن به هر توافقی تن می دهد. با عزت دفاع می کند تا ایران تحقیر نشود و تجاوز بی پاسخ نماند. با حکمت کشور را اداره می کند تا مردم پیش از دشمن شکست نخورند و قدرت نظامی از هدف سیاسی جدا نشود. با مصلحت راه صلح را باز نگه می دارد، از دشمن تراشی غیرضروری پرهیز می کند و مذاکره و مصالحه را در زمان مناسب به ابزار تبدیل دستاورد نظامی به امنیت پایدار بدل می سازد.

این سه اصل بدون یکدیگر ناقص اند. عزت گرایی بدون حکمت محوری می تواند به فرسایش کشور بینجامد. حکمت بدون عزت ممکن است به مدیریت عقب نشینی تبدیل شود. مصلحت بدون آن دو نیز به معامله ای کوتاه مدت و فاقد پشتوانه فروکاسته خواهد شد.

دفاعی که طرح صلح ندارد، ممکن است برای ادامه خود هدف های تازه بسازد. صلحی که پشتوانه دفاع ندارد نیز می تواند فقط وقفه ای میان دو تجاوز باشد.

ایرانیان باید بدانند چرا می جنگند، حاکمیت نیز باید بداند چگونه زندگی مردم را در میانه جنگ حفظ کند و با تحقق چه شرایطی شمشیر را به نیام بازمی گرداند. این معنای دفاع بر اساس عزت، حکمت و مصلحت است.

این خبر توسط سایت خبرآنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : خبرآنلاین