تصویر - پس از نیم هزاره، علم مدرن به گرد پای نقاش رنسانس رسید

لئوناردو داوینچی، مردی که جهان او را با شاهکارهای هنری اش می شناسد، بار دیگر در قامت یک دانشمند پیشرو، جامعه پزشکی قرن بیست و یکم را شگفت زده کرد. در حالی که معاصران داوینچی در قرن شانزدهم میلادی، قلب را صرفاً کانون احساسات یا منبع گرمایش خون می پنداشتند، لئوناردو در مطالعات کالبدشناسی خود به واقعیتی دست یافت که تا اواخر قرن بیستم میلادی برای علم پزشکی ناشناخته مانده بود.

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - داوینچی با نگاهی مهندسی، قلب را یک «پمپ هیدرولیک» و ماهیچه ای قدرتمند توصیف کرد و برای نخستین بار در تاریخ، ساختار چهار حفره ای آن را به تصویر کشید. اما آنچه نبوغ او را به مرزهای ماورایی می برد، درک او از عملکرد دریچه آئورت بود. او با ساخت مدل های شیشه ای و شبیه سازی جریان خون، متوجه شد که خون هنگام خروج از قلب، گردابه های خاصی ایجاد می کند که عامل اصلی بسته شدن به موقع و نرم دریچه ها هستند.

این نظریه که دهه ها توسط پزشکان به عنوان تخیلات یک نقاش نادیده گرفته می شد، سرانجام در سال ۲۰۱۴ با استفاده از مدل سازی های کامپیوتری و تصویربرداری های پیشرفته از قلب انسان، به طور کامل اثبات شد. دانشمندان دریافتند الگوهای گردابی که امروزه به نام «سینوس والسالوا» شناخته می شوند، دقیقاً همان چیزی است که داوینچی ۵۰۰ سال پیش با مشاهده و تجربه گرایی محض به آن پی برده بود؛ کشفی که ثابت می کند لئوناردو نه تنها در هنر، بلکه در درک قوانین فیزیک حاکم بر بدن انسان نیز قرن ها از زمانه خود جلوتر بوده است.

نقاشی داوینچی از قلب

برای مطالعه متن کامل این تگ نگاری اینجا کلیک کنید.

این خبر توسط سایت خبرآنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : خبرآنلاین