روز خبرنگار یا روز خمودگی!

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - نخستین ضربه به پیکرِ خبرنگاری، از سوی ساختارهای مدیریتی و مصلحت اندیشی هایِ سلیقه ای وارد می شود. فضایِ رسانه ایِ امروزِ ما به شدت «سلیقه-محور» است تا «قانون-محور». وقتی مدیرانِ نهادها و سازمان ها، رسانه را نه به مثابه ی «دیده بانِ جامعه»، بلکه به عنوان «روابط عمومیِ دستگاهِ خود» می بینند، طبیعی است که قدرتِ تحلیل و مطالبه گری از خبرنگار سلب شود. ساختار، به جای آنکه به خبرنگار به عنوان یک «بازوی نظارتی» تکیه کند، او را به «خبرنامه نویسِ رسمی» تبدیل کرده است. در چنین فضایی، خبرنگارِ تحلیل گر، عنصرِ نامطلوب است؛ چرا که تحلیل، فراتر از سطح می رود و «چراها» را می پرسد؛ و در بسیاری از نهادهای ما، «چرا» پرسیدن، بزرگترین گناهِ کبیره است.
اما این سکه، رویِ دیگری هم دارد که نباید از آن غافل شد: خودِ بدنه رسانه. نمی توان تنها به ساختارها تاخت و از مسئولیتِ فردی گذشت. متأسفانه، شاهد نوعی «انجمادِ حرفه ای» در میانِ اهالی قلم هستیم. وقتی «تحلیل» به «تفسیرِ به رأی» یا «محافظه کاریِ افراطی» تبدیل می شود، خبرنگار هویتِ جریان سازِ خود را از دست می دهد. وقتی جایگزینِ دانشِ تخصصی و تحقیقِ میدانی، کپی کاری و رونویسیِ بیانیه هایِ روابط عمومی ها می شود، دیگر خبرنگار «قدرت» ندارد که به آن تکیه کرد؛ او صرفاً بلندگویی است که صدایِ دیگران را بازتاب می دهد. روزنامه نگاری که قدرتِ تحلیل نداشته باشد، عملاً در فضایِ رقابتیِ امروزِ رسانه های جهان، «مرده» محسوب می شود.
خبرنگاری، حرفه ای است که باید «امید» بیافریند، اما نه با «دروغ» یا «سکوت». بلکه با «نقدِ سازنده» و «واکاویِ حقیقت». روز خبرنگار باید روزِ «ترازنامه» باشد؛ روزی که در آن بپرسیم: آیا در این یک سال، توانسته ایم گره ای از گره هایِ کورِ جامعه باز کنیم؟ آیا توانسته ایم از پسِ پرده های مصلحت، به حقیقتِ ماجرا دست یابیم؟
اگر پاسخ منفی است، تجلیل ها فقط مسکنی است بر دردی که هر روز عمیق تر می شود. بیایید این «جایگاهِ مرده» را با تزریقِ دوباره ی «تحلیلِ تخصصی» و «شجاعتِ پرسشگری» زنده کنیم.

این خبر توسط سایت خبرآنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : خبرآنلاین