راوی شکوه و حسرت: چرا شعر اخوان هنوز زنده است؟

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - بخش عمده ای از تشخص شعری اخوان در بستر تحولات سیاسی-اجتماعی دهه ۱۳۳۰ شکل گرفت. شکست جریان های ملی پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، روحیه جمعی روشنفکران آن عصر را دچار یاس و سرخوردگی عمیق کرد. اخوان به عنوان شاعری متعهد، این فضای اختناق و دلسردی را در قالب تصاویری جانکاه و نمادین صورت بندی کرد. مجموعه «زمستان» (۱۳۳۵)، شناسنامه روحی یک نسل شکست خورده است که در آن «سرها در گریبان» و «سلام ها را پاسخ نگفتن» به نمادهای ماندگار رکود و ناامیدی جامعه تبدیل می شوند.

ویژگی برجسته شعر اخوان، تسلط بی نظیر او بر ادبیات کلاسیک و بازآفرینی عناصر سبک خراسانی در قالبی تجددخواهانه است.

در دفترهایی چون «آخر شاهنامه» (۱۳۳۸) و «از این اوستا» (۱۳۴۴)، اخوان با احیای نمادها و اساطیر ایران باستان (مانند زرتشت، رستم و کاوه)، حسرت شکوه ازدست رفته را به تصویر می کشد. اساطیر در شعر او ابزاری برای قیاسِ نارسایی های زمانه حال با بزرگی های گذشته اند؛ قیاسی که در اشعاری مانند «خوان هشتم» و «کتیبه» به اوج تراژدی و نقد تقدیرگرایی می رسد.

میراث اخوان ثالث در شعر معاصر، اثبات این حقیقت بود که شعر نو گسستِ کامل از سنت نیست، بلکه تداوم خلاقانه و آسیب شناسانه آن در آینه دردهای انسان امروز است.

دانلود ویدیو

این خبر توسط سایت خبرآنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : خبرآنلاین