گیشه تئاتر های کمدی در تهران بیشتر از سینماها فروخت

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر خبر ناب به نقل از همشهری - همشهری آنلاین، شقایق عرفی نژاد: از اول تا هفتم شهریور ۱۴۰۵ این نمایش ها با ۵۴ هزار و ۳۷۰ مخاطب ۴۳ میلیارد تومان بلیت فروخته اند، در حالی که فروش کل سینمای ایران در همین مدت با ۲۱۱ هزار تماشاگر ۳۰ میلیارد تومان بوده است. پردیس سینمایی کوروش، سالن نمایش اریکه ایرانیان و پردیس بام نیایش به ترتیب با ۵۸۰۰، ۵۲۰۰ و ۴۸۰۰ مخاطب تئاتر کمدی در رده های نخست پرمخاطب ترین سالن های تئاتر بوده اند. هرچند باید در نظر گرفت قیمت بلیت این نمایش ها از ۳۰۰ تا یک میلیون و ۵۰۰ هزار تومان است. در حالی که بلیت سینما ۱۸۰ هزار تومان فروش می رود. در مقابل فیلم ها در روز چندین سئانس اکران می شوند، اما نمایش ها تنها یک اجرا دارند.

۱. آنچه به اسم تئاتر آزاد می شناسیم، نمایشی است کمدی و سبک که شوخی هایش هم اغلب فقط کلامی است. مبنا و پایه شکل گیری این گونه تئاتر اقتصادی است و جز پول و سرگرم کردن و خنداندن تماشاگر کارکرد دیگری برای خود قائل نیست.

۲. تئاتر آزاد اصولا از سال ها پیش از زمانی که نمایش اندیشمند و رو به جلوی لاله زار با کارهایی از عبدالحسین نوشین و حسین خیرخواه و ...جایش را به آتراکسیون و نمایش های خنده آور داد، در واقع کارش را شروع کرد. پس از انقلاب هم از اواخر دهه شصت سینما- تئاتر گلریز علاوه بر فیلم، نمایش های کمدی روی صحنه می برد که البته با نمایش های کمدی که در سالن های رسمی اجرا می شدند، تفاوت های بسیاری در مضمون و اجرا داشت. امروز هم این نمایش ها در پردیس های سینمایی که ترکیبی از مرکز خرید و سینما هستند، اجرا می شوند و همیشه استقبال خوبی از آنها شده است.

۳. بنابراین نه این نمایش ها پدیده جدیدی هستند و نه فروش بالایشان مسئله تازه ای است. اما برای اولین بار است که فروش این نمایش ها حتی از فیلم های کمدی هم به شکل واضحی بالاتر بوده است. همین حالا ۵۱ تئاتر کمدی آزاد در تهران در حال اجرا هستند و این غیر از نمایش های کمدی است که در سالن های خصوصی روی صحنه اند. همین تعداد بالای این دست نمایش ها نشان از اقبال تماشاگر به آن است و شاید در روزهایی که دو جنگ را در کم تر از یک سال تجربه کرده ایم و همچنان هم سایه جنگ روی سرمان است، باید منتظر تعداد بیشتری از این کمدی ها هم باشیم، چراکه ایرانیان دست کم در سال های متأخر همیشه با هر سختی شوخی کرده اند و جک ساخته اند و برای فراغت از دشواری ها هم به کمدی چه در شکل فیلم و چه تئاتر پناه برده اند.

۴. در کمدی های آزاد کم تر با خط قرمزها روبه رو می شویم و همین فضای بازتر این نمایش ها، شوخی های اغلب بالای ۱۸ سالشان، خنده های دورهمی و همینطور مشارکت آزاد تماشاگران در اجرا طوری که گاه حتی وارد صحبت با بازیگر می شوند، تماشای آن را به یک سرگرمی جمعی تبدیل کرده است. به این معنا که به جز اجرا، شرایط محیطی هم تبدیل به یک جاذبه می شود.

۵. فیلم های کمدی در این سال های گذشته از یک الگوی روایی شامل چند آدم نادان، رقص های مردانه، شوخی های جنسی، خیانت و اغلب بازسازی فضای دهه شصت به اضافه پژمان جمشیدی و یا محسن کیایی استفاده کرده اند. در حالی که تماشاگر تئاتر آزاد با شکل و داستان های جدیدتری (اگر بشود نام داستان را روی آن گذاشت) مواجه است.

۶. جالب این جاست که در حالی که فیلم های پرفروش کمدی از بازیگران شناخته شده ای که تماشاگر تقریبا همیشه به آنها روی خوش نشان داده استفاده می کنند و حتی نمایش های سالن های رسمی هم چه کمدی و چه غیرکمدی از استفاده از آنها غافل نیستند، کمدی های آزاد بازیگران ناشناس خود را دارند و آنچه تماشاگر را به سالن اجرا می کشاند، دیدن بازیگر مشهور محبوبش نیست.

۷. این دست نمایش های کمدی، اغلب باعث نگرانی اهالی تئاتر بوده اند. آنها که سال ها برای تئاتر ارزشمندی که تولید فکر می کند و اندیشه ای را میان می آورد، زحمت کشیده اند، نگرانند این تئاترهایی که هیچ آورده ای به جز یکی دو ساعت سرگرمی و خنده آن هم از نوع ساده و سخیفش ندارد، ضربه ای برای تئاتر جریان اصلی باشد. اما چنین نگرانی به نظر بی پایه می رسد. تئاتر ارزشمند چه کمدی و چه غیرکمدی، هزاران سال است جریان دارد و نیرویی قدرت ایستایی در برابرش را نداشته است. دوم این که اساسا تئاترهای آزاد نوعی جداگانه ای از نمایش هستند و همیشه هم مخاطب خودشان را داشته اند که اغلبشان حتی یک تئاتر در سالن های اصلی نمایش ندیده اند. اما به هر حال وجود سالن های خصوصی که برای هر اجرا هزینه های هنگفت دریافت می کنند، باعث شده این سالن ها به جای این که کارکردی به سود تئاتر داشته باشند، محلی برای درآمدزایی شوند. گروه هایی که در این سالن ها اجرا می روند، به دنبال دلیلی برای جذب تماشاگر بیشتر، به شوخی هایی شبیه همان تئاترهای آزاد، رقص، داستان هایی خالی از فکر و فرمی تهی از خلاقیت می روند. نمونه اش یکی دو نمایش که همین روزها با یک بازیگر مشترک روی صحنه اند و صحنه های رقص و شوخی آنها را بلاگرها در شبکه های اجتماعی همرسانی می کنند.

این خبر توسط سایت همشهری آنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : همشهری آنلاین