آقای رامبد جوان ! اگر سانسورهای صداوسیما آزاردهنده بود چرا همان موقع نگفتید؟ - الان خیلی دیر است

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - خبرآنلاین سایت عصرایران نوشت: مخاطب تلویزیون سال هاست نشانه های این سانسور را روی آنتن دیده؛ از جمله در همان برنامه هایی که رامبد جوان اجرای آنها را بر عهده داشته است.پس مسئله اصلی شاید این نباشد که چه چیزی سانسور می شده؛ مسئله مهم تر این است که چرا حالا درباره اش حرف زده می شود؟ پرسش ساده ای است، اما پاسخ ساده ای ندارد.

مخاطب سال هاست سانسور را نه از زبان مدیران، بلکه از روی آنتن دیده است. جای خالی یک کلمه، قطع ناگهانی یک جمله، حذف تصویر یک آدم، تغییر مسیر یک گفت وگو و حتی سکوت های معنادار مجری، همه نشانه هایی بوده اند که مخاطب را از پشت پرده باخبر می کردند. بنابراین وقتی رامبد جوان امروز پرده را کنار می زند، مخاطب الزاماً با یک «افشاگری» مواجه نیست؛ بیشتر با توضیح کسی مواجه است که حالا درباره چیزی حرف می زند که خودش سال ها در دل آن زیسته است و اینجاست که پرسش مهم تر از «چه چیزی سانسور شد؟» شکل می گیرد: چرا حالا؟

مخاطب حق دارد بپرسد: اگر این سانسورها آزاردهنده بود، چرا همان روزها گفته نشد؟ چرا وقتی «خندوانه» روی آنتن بود؟ چرا زمانی که تریبون و مخاطب میلیونی در اختیار بود؟ چرا حالا که فاصله با آن دوران بیشتر شده، جزئیات بیشتری از پشت صحنه روایت می شود؟ این پرسش شاید بی رحمانه باشد، اما پرسش مخاطب است.

آدم ها معمولاً وقتی از یک ساختار فاصله می گیرند، راحت تر درباره محدودیت های آن حرف می زنند. این مسئله البته فقط درباره رامبد جوان نیست. در بسیاری از حوزه ها، حقیقت زمانی آسان تر گفته می شود که هزینه گفتنش دیگر به اندازه گذشته نباشد. اما مشکل اینجاست که مخاطب هم حافظه دارد. او فقط حرف امروز را نمی شنود؛ سکوت دیروز را هم به یاد می آورد. اینجاست که آن تعبیر قدیمی معنای تازه ای پیدا می کند: هر سخن جایی و هر نکته مکانی دارد؛ و البته زمانی.

ممکن است یک حرف امروز درست باشد، اما زمان بیانش آن قدر دیر باشد که نتواند اعتماد از دست رفته را برگرداند. حقیقت، دروغ نمی شود چون دیر گفته شده، اما دیر گفتن حقیقت می تواند از قدرت اقناعی آن کم کند. چون مخاطب دیگر فقط درباره «محتوا» قضاوت نمی کند؛ درباره «موقعیت گوینده» هم فکر می کند. رامبد جوان برای سال ها یکی از چهره های شناخته شده تلویزیون بود. «خندوانه» با نام او گره خورده بود و او نیز از همین تریبون به یکی از چهره های پرمخاطب رسانه ملی تبدیل شد. بنابراین وقتی امروز از محدودیت های همان ساختار می گوید، طبیعی است که مخاطب رابطه میان این دو تصویر را بررسی کند: رامبد جوانِ آن روز و رامبد جوانِ امروز.

شاید مسئله اصلی همین شکاف باشد؛ شکاف میان آنچه آن زمان می توانست گفته شود و آنچه امروز گفته می شود.مخاطب امروز دیگر صرفاً شنونده نیست؛ حافظه رسانه ای دارد. می داند چه چیزهایی حذف شد و چه چیزهایی ناگفته ماند. به همین دلیل افشاگری زمانی بیشترین اثر را دارد که هم زمان با وقوع اتفاق باشد، نه سال ها بعد؛ وقتی صحنه عوض شده، آدم ها جابه جا شده اند و هزینه سکوت و سخن گفتن دیگر یکسان نیست.

در چنین شرایطی، شاید حرف رامبد جوان شنیده شود، اما الزاماً به همان اندازه که انتظار دارد باور نمی شود. نه به این دلیل که حتماً دروغ می گوید؛ بلکه چون مخاطب از خود می پرسد: چرا آن روز نه؟

گاهی سکوت طولانی، حتی وقتی حقیقت را بعداً بر زبان می آوری، بین تو و مخاطبت فاصله ای ایجاد می کند که دیگر با چند جمله صادقانه پر نمی شود.حقیقت مهم است؛ اما زمان گفتن حقیقت هم بخشی از خود حقیقت است.هر سخن جایی، هر نکته مکانی و هر حقیقتی، زمانی دارد.گاهی اگر دیر بگویی، دیگر «افشاگری» نکرده ای؛ فقط گذشته خودت را روایت کرده ای.

این خبر توسط سایت خبرآنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : خبرآنلاین