چند نکته از جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران؛ مصایب اصالت و زمان

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر خبر ناب به نقل از همشهری - همشهری آنلاین: آنهایی که دستی در نوشتن از سینما و جشنواره های سینمایی دارند، خوب می دانند که نوشتن از جشنواره فیلم کوتاه تهران چه کار سختی است؛ جشنواره ای با تعداد زیادی فیلم داخلی و خارجی از ژانرها و سبک های گوناگون در بخش های مختلف که ارزیابی کلیت جشنواره منوط است به تماشای همه یا حداقل بیشتر آنها و مقایسه شان با هم و با سال های گذشته و جای دادن جشنواره فعلی در زمینه خط سیر چهل ودو دوره قبلی.

در این مختصر مقدور نیست همه ابعاد چهل وسومین دوره جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران را حتی گذرا بررسی کنیم، اما نکات برجسته تر و چشمگیرتر آن را اینجا به اختصار مطرح کرده ایم.

مثل باقی جشنواره ها

اول بگوییم که اگر موفقیت و اثرگذاری جشنواره ای را با تعداد تماشاگران بسنجند، جشنواره فیلم کوتاه از این بابت امسال دوره موفقی را پشت سر گذاشته است. اما همه امتیازهای هیچ جشنواره ای به شمار استقبال کنندگانش نیست. باید دید جشنواره چه فیلم هایی را برای نمایش برگزیده و با انتخاب هایش چه نوع نگاه و نگرشی به سینما را تقویت می کند. جشنواره فیلم کوتاه تهران، مثل جشنواره فیلم کودکان و نوجوانان اصفهان یا جشنواره سینماحقیقت، جشنواره ای دولتی با ملاحظاتی است که از سازوکارهای وزارتخانه ای نشئت می گیرد. جشنواره چهل وسوم فیلم کوتاه را باید در این چارچوب سنجید و از آن توقع داشت. در وضعیت کنونی، سعی شده جشنواره ای استاندارد برگزار شود که مورد تأیید اسکار است و برنده جایزه بهترین فیلمش به آکادمی اسکار معرفی می شود.

کوتاهی که کوتاه نیست

مشکل بیشتر فیلم های جشنواره، خصوصا فیلم های داستانی اش، فیلمنامه است. بعضی فیلمنامه ها مناسب فیلم بلندند که به ضرب وزور خواسته اند خودشان را در قالب فیلمی کوتاه جای کنند. ساختار دراماتیک و شخصیت پردازی این قبیل فیلم ها، به سبب کوتاهی زمان، قوام نیامده و معیوب شده. درواقع فیلمساز با تصور و رؤیای فیلم بلند یک فیلم کوتاه ساخته و خواسته نشان دهد آماده ورود به سینمای بلند است، اما همین پاشنه آشیل کارش شده. عموما پایان بندی این فیلم ها نه قانع کننده است، نه منطقی. دیگر مشکل مشترک این فیلم ها زمان بلندشان است. فیلم کوتاه باید کوتاه باشد، اما این فیلم ها بلندتر از چیزی هستند که باید باشند. به راحتی می شود بسیاری از این فیلم ها را مناسب با عنوان «فیلم کوتاه» از نو تدوین کرد.

ریسک اصیل بودن

ستاره فیلم کوتاه کارگردان است، نه آن بازیگر حرفه ای که از سر لطف یا تفنن یا کم کاری نقشی در فیلمی کوتاه را پذیرفته یا آن مشاور نامداری که در سینمای بلند فیلم های مهمی ساخته. کارگردان فیلم کوتاه باید جرئت و جسارت ابراز خودش را داشته باشد، به شرطی که خودِ خودش باشد. جشنواره فیلم کوتاه همیشه پر از نولان ها و فینچرها و تارانتینوها و تارکوفسکی هایی است که منتظرند بقیه متوجه شباهتشان به این نام ها شوند، اما خودِ خودشان نیستند. اگر پول برای ساخت فیلم کوتاه هست، چرا باید آن را صرف ساخت فیلمی شبیه به نمونه های موجود کرد؟ فیلم کوتاه سازان باید برای ارجینال بودن ریسک کنند و بهایش را هم بدهند. فراموش نکنید که یک اثر ارجینال با عیب و ایراد بهتر از یک فیلم استاندارد کپی است.

فنی موفق، روایی ضعیف

فیلم ها از نظر فنی کمتر مشکل دارند یا حداقل مشکلی ندارند که به چشم و گوش مخاطب عادی بیاید. اما از نظر روایی دست اندازهایی دارند که حوصله تماشاگر عام را هم سر می برند. اگر همه فیلم سازان به دنبال کسب جایزه اول و رفتن به اسکار نباشند، جشنواره جایی است برای شناخت همین ایرادها و حل وفصلشان در فیلم های بعدی.

این خبر توسط سایت همشهری آنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : همشهری آنلاین