روایت فرهاد عابدینی از گوشه گیری ولی الله درودیان؛ شاعری که بزرگداشتش را نپذیرفت

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - ایسنا، فرهاد عابدینی - شاعر و از دوستان ولی الله درودیان - در  پی انتشار خبر درگذشت این شاعر و پژوهشگر که در سکوت خبری از دنیا رفت، گفت: آقای درودیان غزل سرا بود و غزل های خوبی داشت و در زمینه پژوهش هم کارهای خوبی انجام داده بود؛ از جمله درباره دهخدا، حافظ و پروین اعتصامی. به هر حال، این ها بخشی از فعالیت های ایشان بود. تا زمانی که زنده یاد انجوی شیرازی در قید حیات بود، ایشان با او ارتباط داشت، اما بعد از آن از جلسات بسیار دوری و کناره گیری کرد. حتی تصمیم داشتیم در جلسات «گروه شعر معاصر»، مراسم نکوداشتی برایش برگزار کنیم، اما قبول نکرد؛ با اینکه حدود ۵۰ سال دوست من بود. نمی دانم چرا چنین اعتقادی داشت و گوشه گیری می کرد.

او با اشاره به مجموعه شعر «تلخستان»، درودیان گفت: کتاب های شعر او بارها تجدید چاپ شد و کتاب های پژوهشی اش همچنان موجود است و تجدید چاپ می شود.

عابدینی یادآور شد: چند سالی با او در گروه ادب زنده یاد نادر نادرپور در رادیو و تلویزیون همکاری داشتیم. ایشان نقد خوبی هم داشت. نقدی هم بر کتاب دوست مشترکمان، علیرضا صدفی که با عنوان «دست ناامید» منتشر شده بود، نوشته بود که این نقد از طریق همان گروه ادب زنده یاد نادرپور پخش شد و بسیار هم مورد استقبال قرار گرفت.

او درباره کنارگیری درودیان از محافل و به اصطلاح به گوشه عزلت رفتنش گفت: یکی از دلایل این مسئله به این برمی گشت که ایشان از حدود سال ۱۳۵۸ از تهران به کرج رفت. با این جابه جایی، ارتباطاتشان تا حدودی کمتر شد. مثلاً زمانی که خود من در تهران بودم، هفته ای یا هر دو هفته یک بار یکدیگر را می دیدیم، اما این دیدارها به ماهی یک بار یا هر دو ماه یک بار تبدیل شد. ارتباطشان با سایر دوستان هم به همین شکل بود. مسئله دیگر این بود که بعد از انقلاب، آن فضای شور انقلابی باعث شد برخی فعالیت ها در سکوت قرار بگیرند تا دوباره امکان رشد پیدا کنند. متأسفانه آقای درودیان هم به همین شکل بود. در مجموع ایشان به گوشه ای خزید و در محافل و مجامع هم حضور پیدا نمی کرد.

این شاعر درباره ویژگی های شعر ولی الله درودیان و اینکه چرا مجموعه شعر زیادی منتشر نکرده است، گفت: درودیان شعر کوششی نمی گفت، غزل هایی که از ایشان چاپ شد غزل های جوششی بود؛ یعنی از آن دست شعرهایی نبود که شاعر بنشیند و با فکر  آن ها را بسراید. شاعر فرانسوی گفته است «مصرع اول هر شعری هدیه خداوند است.» ایشان خود را از  فرشته الهام کنار کشید و زمانی که فرشته الهام سراغش نمی آمد، خودش هم نمی رفت که او را صدایش کند که انگار مدتی است ما را فراموش کرده ای! در نتیجه، تعداد غزل هایشان در مقایسه با حسین منزوی و شاعران دیگر  کمتر است.

او خاطرنشان کرد: با این حال، غزل هایش محکم است و می توان گفت نئوکلاسیک بود؛ غزل هایی نبود که کلاسیک صرف باشد.

عابدینی با اشاره به مجموعه مقالات درودیان که با عنوان «در جستجوی سرچشمه های الهام شاعران» منتشر شده است، اظهار کرد: این مقالات بسیار جالب بود. برای مثال، بررسی می کردند که سرچشمه الهام پروین اعتصامی چه بوده است، درباره حافظ هم همین کار را انجام می دادند؛ مثلاً بررسی می کردند سرچشمه الهام یک غزل حافظ چه بوده و آن شعر از کجا الهام گرفته شده است. پژوهش های خوبی هم بودند.

این خبر توسط سایت خبرآنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : خبرآنلاین