شوک قطعی اینترنت به زندگی - اینترنت ابزار کار بخشی از مردم است

آنچه در این حجم از نظرات جلب توجه می کند، تغییر جایگاه اینترنت در زندگی مردم است. اینترنت دیگر صرفاً یک ابزار ارتباطی یا سرگرمی نیست، بلکه برای بخش بزرگی از جامعه به زیرساخت اصلی کار، درآمد و حتی هویت شغلی تبدیل شده است. در چنین شرایطی، هرگونه اختلال در آن، به طور مستقیم به اقتصاد خانوارها و کسب وکارهای کوچک و بزرگ سرایت کرده است.

یکی از کاربران در توصیف وضعیت خود نوشته است: «از دی ماه با قطع نت یک ریال درآمد نداشتم، پیج کاری اینستاگرامم تنها منبع درآمدم بود.» این جمله، که در میان ده ها روایت مشابه تکرار می شود، نشان می دهد اینترنت برای بخشی از جامعه معادل مستقیم «کار» شده است. کاربر دیگری نوشته: «حدود ۲۰۰ میلیون ضرر کردم، برای ارسال یک ایمیل مجبور شدم زمینی برم عراق.» این روایت نشان می دهد که حتی یک اختلال ساده ارتباطی می تواند هزینه های مستقیم اقتصادی ایجاد کند.

در سطحی گسترده تر، کاربران متعددی از تعطیلی کامل کسب وکارهای خود خبر داده اند. یکی نوشته است: «شرکت تولید محتوا داشتم با ۳۰ کارمند، درآمدمون صفر مطلق شد.» کاربر دیگری گفته است: «از وقتی اینترنت قطع شد، حتی یک پروژه هم نتوانستم تحویل بدهم.» در نمونه ای دیگر آمده است: «کسب وکار اینترنتی ما کاملاً خوابیده و هیچ سفارشی ثبت نمی شود.» این دسته از نظرات نشان می دهد بخشی از اقتصاد دیجیتال عملاً با اختلال اینترنت متوقف شده است.

در کنار این گروه، بسیاری از کاربران از کاهش شدید درآمد بدون توقف کامل فعالیت ها سخن گفته اند. یکی نوشته است: «درآمد آنلاین همسرم صفر شد، درآمد من هم نزدیک به صفر رسید.» کاربر دیگری گفته است: «فروش کم شده، هم به خاطر اینترنت و هم به خاطر تورم، اما نبود اینترنت ضربه را چند برابر کرده است.» این روایت ها نشان می دهد بخش قابل توجهی از جامعه با پدیده «فرسایش درآمد» مواجه شده است؛ یعنی نه بیکاری کامل، بلکه کاهش تدریجی و مستمر توان اقتصادی.

بخش مهمی از کامنت ها مربوط به فریلنسرها، برنامه نویسان، طراحان و فعالان بازارهای مالی است. کاربری نوشته است: «درآمدم از بازارهای مالی بین المللی بود، با قطع اینترنت عملاً نابود شدم.» فرد دیگری گفته است: «بدون دسترسی به بروکرها و صرافی ها هیچ کاری نمی شود انجام داد.» برنامه نویس دیگری نوشته است: «زندگی کاری من از زمان قطع اینترنت رو به نابودی رفت، انگار باید همه چیز را از صفر شروع کنم.» این گروه از کاربران بیش از دیگران به اینترنت بین الملل وابسته اند و بیشترین آسیب را گزارش کرده اند.

در همین حوزه، برخی کاربران به مشکلات ابزارهای کاری نیز اشاره کرده اند. یکی نوشته است: «برای انجام پروژه ها مجبورم VPN بخرم، اما هم هزینه اش بالاست هم کیفیتش پایین.» کاربر دیگری گفته است: «ابزارهای هوش مصنوعی که استفاده می کردم پولی شده و جایگزین داخلی کیفیت لازم را ندارد.» این روایت ها نشان می دهد محدودیت اینترنت فقط دسترسی ارتباطی را تحت تأثیر قرار نداده، بلکه زنجیره ابزارهای کاری را نیز دچار اختلال کرده است.

در حوزه تولید محتوا و شبکه های اجتماعی نیز وضعیت مشابهی دیده می شود. کاربری نوشته است: «پیج اینستاگرامی داشتم، تمام درآمدم از بین رفت.» دیگری گفته است: «سال ها هزینه تبلیغات کردم و یک باره همه چیز نابود شد.» برخی نیز اشاره کرده اند: «بازار فروش ما فقط اینستاگرام بود و حالا عملاً هیچ مشتری نداریم.» این بخش از نظرات نشان می دهد اقتصاد مبتنی بر پلتفرم های اجتماعی به شدت آسیب پذیر بوده است.

در کسب وکارهای سنتی تر اما متصل به اینترنت نیز شرایط مشابهی گزارش شده است. یکی نوشته است: «کار تولیدی داشتیم، مجبور به تعدیل نیرو شدیم.» کاربر دیگری گفته است: «دفتر کار را جمع کردیم چون سفارش آنلاین نداریم.» این گروه نشان می دهند که حتی کسب وکارهای غیرکاملاً دیجیتال نیز به زیرساخت اینترنت وابسته شده اند.

در کنار این روایت های اقتصادی، بخش قابل توجهی از کاربران به حوزه آموزش و پژوهش اشاره کرده اند. یکی از دانشجویان نوشته است: «دفاع پایان نامه ام عقب افتاد چون دسترسی به منابع ندارم.» کاربر دیگری گفته است: «برای کارهای دانشگاهی مجبورم فیلترشکن بخرم، ولی همیشه کار نمی کند.» یک پژوهشگر نیز نوشته است: «دسترسی به ایمیل ها و مقالات علمی قطع شده و پروژه ها متوقف مانده اند.» این موارد نشان می دهد اینترنت به ابزار حیاتی آموزش و تولید علم تبدیل شده است.

در کنار مسائل اقتصادی و آموزشی، بسیاری از کاربران به پیامدهای روانی نیز اشاره کرده اند. یکی نوشته است: «زندگی مون داره فرو می پاشه، اینترنت رو وصل کنید.» کاربر دیگری گفته است: «فقط بحث درآمد نیست، ناامنی روانی هم اضافه شده، شب ها خواب نداریم.» این روایت ها نشان می دهد اثرات بحران فراتر از اقتصاد رفته و به کیفیت زندگی و سلامت روان نیز رسیده است.

با این حال، همه دیدگاه ها یکسان نیستند. برخی کاربران نگاه متفاوتی دارند. یکی نوشته است: «در شرایط جنگی باید محدودیت ها را پذیرفت.» کاربر دیگری گفته است: «اینترنت ابزار دوگانه است، هم فرصت است هم تهدید.» در نمونه ای دیگر آمده است: «یکی از محسناتش این بود که مردم کمتر درگیر فضای مجازی شدند.» این دیدگاه ها هرچند در اقلیت هستند، اما نشان دهنده وجود شکاف فکری در جامعه هستند.

در کنار این ها، لحن طنز و کنایه نیز در بسیاری از کامنت ها دیده می شود. یکی نوشته است: «الان همه برگشتیم به عصر حجر.» دیگری گفته است: «خانواده ها بیشتر همدیگر را می بینند، اینترنت نعمت شد!» در مقابل، کاربران بسیاری با لحن احساسی نوشته اند: «نابود شدیم»، «زندگی مون از بین رفت»، یا «دیگه چیزی برای ادامه نمانده.»

در بخش دیگری از نظرات، موضوع ارتباط با جهان بیرون برجسته شده است. یکی نوشته است: «ما دوست داریم با جهان در ارتباط باشیم.» دیگری گفته است: «قطع اینترنت فقط معیشت نیست، ارتباط با دنیا را هم قطع کرده است.» این دیدگاه ها نشان می دهد اینترنت برای بخشی از جامعه، نقش پنجره ارتباطی با اقتصاد و جامعه جهانی را دارد.

همچنین برخی کاربران به مسئله بی صدایی و بی اثر بودن نظرات اشاره کرده اند. یکی نوشته است: «چند ماه است همه نظر می دهند اما هیچ تغییری نمی بینیم.» کاربر دیگری گفته است: «نظر مردم اهمیتی ندارد.» این حس فاصله از تصمیم گیری در بسیاری از کامنت ها تکرار شده است.

در مجموع، آنچه از دل این نظرات بیرون می آید، تصویری چندلایه از یک بحران پیچیده است؛ بحرانی که تنها به اینترنت محدود نمی شود، بلکه به طور مستقیم با معیشت، آموزش، ارتباطات، ابزارهای کاری و حتی سلامت روان جامعه گره خورده است. برای بخشی از مردم، اینترنت ستون اصلی درآمد است؛ برای بخشی دیگر ابزار آموزش و ارتباط؛ و برای گروهی نیز تنها مسیر اتصال به جهان بیرون.

با وجود همه این تفاوت دیدگاه ها، یک نکته در اغلب کامنت ها مشترک است: اینترنت در ایران امروز از یک ابزار ارتباطی ساده عبور کرده و به زیرساخت حیاتی زندگی روزمره تبدیل شده است؛ زیرساختی که هرگونه اختلال در آن، مستقیماً به کار، درآمد، آموزش و کیفیت زندگی میلیون ها نفر سرایت می کند.

این خبر توسط سایت خبرآنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : خبرآنلاین