آداب غذا خوردن سر میز که حتی آدم‌های باکلاس هم رعایت نمی‌کنند؛ از نحوه نشستن تا تکیه دادن به صندلی

مهمانی رسمی؛ مهمانی خوش‌پوش که قاشق و چنگال را درست دست گرفته، اما صندلی را با صدا عقب می‌کشد، روی دو پایه‌ی عقب تاب می‌خورد و موقع حرف زدن لم داده است. باکلاس دیده شدن سر میز بیشتر از نحوه‌ی نشستن و رفتار با صندلی می‌آید تا از ظرافت قاشق و چنگال.
چند آزمون ساده که در همان لحظه‌ی نشستن می‌شود انجام داد، و روش درست برای لحظه‌هایی که بیشتر راهنماها از کنارشان رد می‌شوند.

پیش از نشستن؛ آداب غذا خوردن از فاصله‌ی صندلی تا میز شروع می‌شود

موقعیت: صندلی با صدا روی زمین کشیده می‌شود؛ مهمان پیش از تعارف میزبان جایی می‌نشیند؛ کیف و گوشی روی میز است.
روش درست، قدم‌به‌قدم:
صندلی را کمی بلند کنید و عقب ببرید، نه بکشید. صدای کشیده شدن روی سرامیک و پارکت اولین چیزی است که جمع می‌شنود.
جای نشستن: در مهمانی رسمی منتظر تعارف یا اشاره‌ی میزبان بمانید. جای سر میز معمولاً برای میزبان یا بزرگ‌تر جمع است.
از سمت کناری صندلی وارد شوید و بعد از نشستن، صندلی را با دو دست کمی جلو بکشید (باز هم بلند کردن، نه کشیدن).
آزمون فاصله: بین بدن و لبه‌ی میز معمولاً حدود یک کف دست فاصله توصیه می‌شود. اگر شکم به لبه‌ی میز می‌خورد، صندلی را کمی عقب ببرید؛ اگر برای هر لقمه باید خم شوید، جلو بیاورید.
کیف و گوشی: کیف کنار پا روی زمین یا روی پا، گوشی در جیب یا کیف. روی میز نه.

نحوه صحیح نشستن سر میز؛ سه آزمون برای اینکه بفهمید درست نشسته‌اید

موقعیت: پا روی پا، پاها زیر صندلی جمع شده، نشستن روی لبه‌ی نشیمن، سر رو به بشقاب.

آزمون‌ها، هر کدام با جواب قطعی:

آزمون کف پا: هر دو کف پا کامل روی زمین است؟ اگر نه، یا صندلی برای شما بلند است یا پاها را جمع کرده‌اید. پا روی پا در مهمانی رسمی نه؛ بدن را کج می‌کند و میز را تکان می‌دهد.
آزمون شانه: شانه‌ها هم‌سطح‌اند و پشت صاف، بدون اینکه شق‌ورق بنشینید؟ اگر یک شانه پایین‌تر است، به یک طرف لم داده‌اید.
آزمون لقمه: قاشق تا دهان بالا می‌آید یا سر تا بشقاب پایین می‌رود؟ قاعده این است که غذا به دهان می‌آید، نه برعکس. اگر بدون خم شدن لقمه می‌ریزد، فاصله را با صندلی اصلاح کنید، نه با قوز کردن.
نشستن روی لبه‌ی صندلی: اضطراب یا عجله را نشان می‌دهد و تعادل را کم می‌کند. روی تمام نشیمن بنشینید، ولی پشت را به پشتی نچسبانید.

تکیه دادن به صندلی؛ عادتی که هم بی‌کلاس دیده می‌شود هم صندلی را زودتر از کار می‌اندازد 

موقعیت: لم دادن کامل به پشتی موقع غذا خوردن، دست انداختن پشت صندلی، تاب خوردن روی دو پایه‌ی عقب در گفت‌وگوهای طولانی، ولو شدن یکباره روی صندلی و بلند شدن با فشار دست روی لبه‌ی میز.

مرز درست تکیه دادن:

هنگام غذا خوردن: پشت کمی از پشتی فاصله داشته باشد و بدن کمی رو به جلو.
بین دوره‌های غذا و در گفت‌وگو: تکیه‌ی آرام به پشتی پذیرفته است. لم دادن، دست پشت صندلی و عقب بردن صندلی روی دو پایه نه.

روش درست بلند شدن از سر میز، قدم‌به‌قدم:

دستمال را بردارید.
صندلی را با دو دست کمی بلند کنید و عقب ببرید.
از کنار صندلی بلند شوید، نه با فشار دست روی میز یا پشتی.
اگر برمی‌گردید، صندلی را دوباره جلو بدهید تا مسیر عبور بسته نماند.

چرا هر دو مهم است: این عادت‌ها هم در جمع بی‌دقتی دیده می‌شوند، هم تمام وزن را روی دو پایه یا روی اتصال پشتی و نشیمن می‌اندازند. صندلی‌ای که مدام روی دو پایه تاب می‌خورد یا روی زمین کشیده می‌شود، زودتر لق می‌شود.
همان عادت‌هایی که سر میز بی‌کلاسی حساب می‌شوند، معمولاً همان‌هایی‌اند که صندلی را هم زودتر فرسوده می‌کنند. تکیه‌ی بیش از حد، کشیدن صندلی روی کف و نشستن نادرست، اتصال‌ها را کم‌کم شل می‌کنند. اگر می‌خواهید بدانید کدام رفتارهای روزمره صندلی‌های میز غذاخوری را به این نقطه می‌رسانند، گزارش چه اشتباهاتی باعث می‌شود به تعمیر صندلی ناهار خوری نیاز پیدا کنید آن‌ها را یکی‌یکی بررسی کرده است.

آرنج و دست‌ها سر میز؛ قانونی که همیشه مطلق نیست

هنگام غذا خوردن: آرنج روی میز نه.

بین دوره‌ها یا در گفت‌وگو: گذاشتن مچ یا ساعد روی لبه‌ی میز در بسیاری از جمع‌ها پذیرفته است. در مهمانی خیلی رسمی محتاط‌تر باشید.
دست آزاد: در عرف آمریکایی معمولاً روی پاست و در عرف اروپایی مچ روی لبه‌ی میز. یکی را انتخاب کنید و ثابت بمانید. دست زیر چانه و بازی با ابزار نه.
دست دراز نکنید: چیزی که دور است را از نفر کنار بخواهید. نمک و فلفل معمولاً با هم رد می‌شوند.
با قاشق، چنگال یا چاقو به کسی اشاره نکنید، حتی وسط حرف.

قاشق، چنگال و دستمال سفره؛ اشتباه‌های ظریفی که کمتر کسی می‌گوید

مکث یا پایان؟ وسط غذا، قاشق و چنگال روی بشقاب به شکل «۸» فارسی یا ضربدری بمانند. پایان غذا، موازی هم در سمت راست بشقاب (حدود جهت ساعت ۴). ابزاری که با آن غذا خورده‌اید دوباره روی رومیزی برنمی‌گردد.
کل غذا را از اول تکه‌تکه نکنید. هر بار یک یا دو لقمه ببرید.
شروع با تعارف: پیش از سرو شدن غذای همه یا اشاره‌ی میزبان شروع نکنید.

دستمال سفره، سه موقعیت:

بعد از نشستن: تاخورده روی پا.
برای پاک کردن: آرام روی گوشه‌ی لب، نه کشیدن روی کل صورت.
ترک موقت و پایان: هنگام ترک موقت، تاخورده روی صندلی (بعضی عرف‌ها سمت چپ بشقاب را ترجیح می‌دهند). در پایان، تاخورده کنار بشقاب و نه داخل آن.
آزمون سریع: اگر کسی از دور بشقاب شما را ببیند، می‌فهمد غذایتان تمام شده یا نه؟

آداب معاشرت سر میز؛ سرعت، گفت‌وگو و موبایل

سرعت هماهنگ با جمع: به بشقاب بقیه نگاه کنید. اگر خیلی جلوترید، بین لقمه‌ها ابزار را زمین بگذارید و وارد گفت‌وگو شوید. اگر خیلی عقب‌اید، کمتر حرف بزنید.
لقمه‌ی کوچک، جواب آماده: راز صحبت نکردن با دهان پر لقمه‌ی کوچک است. اگر سؤالی پرسیدند، اول لقمه را تمام کنید؛ یک اشاره‌ی کوچک دست کافی است.
موبایل: بی‌صدا و در جیب یا کیف. برای تماس واقعاً ضروری، با عذرخواهی کوتاه میز را ترک کنید.
موضوع گفت‌وگو: نقد غذا، رژیم یا مقدار غذای دیگران و بحث‌های تنش‌زا نه.

اگر سر میز اتفاقی افتاد؛ راه درست برای لحظه‌های ناخوشایند

بیشتر راهنماها فقط رفتار ایده‌آل را می‌گویند. این بخش برای وقتی است که چیزی خراب می‌شود؛ هر موقعیت یک جمله‌ی کار:

قاشق یا چنگال افتاد: در مهمانی رسمی برش ندارید و آرام از میزبان یا پیشخدمت جایگزین بخواهید. در خانه‌ی دوستانه بردارید و جایگزین بگیرید.
چیزی روی میز یا لباس ریخت: با دستمال جمع کنید، عذرخواهی کوتاه کنید و ماجرا را بزرگ نکنید. اگر روی لباس دیگری ریخت، پیشنهاد کمک بدهید و تصمیم را به خودش بسپارید.
باید پیش از پایان غذا بروید: «ببخشید» کوتاه، دستمال روی صندلی، صندلی جلو. توضیح طولانی لازم نیست.
غذایی را نمی‌دانید چطور بخورید: چند ثانیه صبر کنید و از میزبان یا نفر کناری تقلید کنید.
چیزی لای دندان یا در دهان است: سر میز بیرون نیاورید و با عذرخواهی کوتاه میز را ترک کنید.

سر سفره، پشت میز رسمی یا در رستوران؛ کدام آداب کجا لازم است؟

سر سفره‌ی ایرانی: آدابی که در فرهنگ ایرانی رایج است: شستن دست پیش از غذا، شروع با نام خدا، شروع نکردن پیش از بزرگ‌تر جمع، برداشتن از ظرف نزدیک و قدردانی از میزبان. نشستن روی زمین هم نحوه‌ی درست خودش را دارد: پاها جمع، نه دراز به سمت سفره.
مهمانی رسمی: همه‌ی بخش‌های بالا کامل.
دورهمی دوستانه: انعطاف بیشتر، ولی سه اصل ثابت است: دهان پر، موبایل و دست دراز کردن.
رستوران: صدا نکردن بلند پیشخدمت، تشکر و احترام به میزهای کناری.

جمع‌بندی در یک فکر:

باکلاس بودن سر میز به لباس یا تجمل میز نیست. به توجه به دیگران است، از اینکه صندلی را چطور عقب می‌کشید تا اینکه کی ابزار را زمین می‌گذارید.
در مهمانی بعدی فقط سه آزمون بخش دوم را انجام دهید.