علی لندی در کنار ریزعلی خواجوی؛ دو روایت از از خودگذشتگی برای نجات جان انسان ها - رهبر انقلاب بر ثبتِ نام این 2 چهره بر سردر اماکن فرهنگی تأکید کردند

به گزارش سرویس اجتماعی خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - این جملات از پیام اخیر رهبر انقلاب، بار دیگر نام علی لندی را بر سر زبان ها انداخته است؛ نوجوان ۱۴ساله ایذه ای که شهریور ۱۴۰۰، برای نجات ۲ زن گرفتار در آتش سوزی خانه همسایه به دل حادثه زد و خودش قربانی آتش شد.

همشهری در خبری نوشت:حالا نام او در کنار ریزعلی خواجوی آمده است؛ مردی که داستان فداکاری اش سال ها در کتاب های درسی روایت شده است. اما علی لندی که بود و چرا هنوز باید از او گفت؟

علی لندی که بود؟

ماجرای علی به ۱۸ شهریور ۱۴۰۰ برمی گردد. آن روز در خانه همسایه اش در ایذه آتش سوزی اتفاق افتاد و ۲ زن در معرض خطر قرار گرفتند. علی که آن زمان ۱۴سال داشت، برای کمک به آنها وارد عمل شد. گاز پیک نیکی آتش گرفته بود و او تلاش کرد آن را از محل دور کند، اما آتش به بدن خودش سرایت کرد.

علی با سوختگی شدید به بیمارستان منتقل شد. تلاش پزشکان برای نجات جانش به نتیجه نرسید و او چند روز بعد جان باخت. خبر فداکاری اش خیلی زود در رسانه ها منتشر شد و نام این نوجوان از ایذه فراتر رفت. علی نه چهره ای شناخته شده بود و نه قهرمانی که مردم از قبل او را بشناسند؛ نوجوانی معمولی بود که در موقعیتی دشوار برای کمک به دیگران قدم پیش گذاشت.

حرف اخر علی این جمله بود: «اگر دوباره با چنین موقعیتی روبه رو شود، باز هم همین کار را خواهد کرد.» همین نگاه، بخشی از تصویری است که از او در ذهن مردم باقی مانده است؛ نوجوانی که کمک به دیگران را فقط در حد حرف نمی دید. البته روایت فداکاری او باید با آموزش ایمنی همراه باشد تا شجاعت به معنای نادیده گرفتن خطر و به خطر انداختن جان خود تعبیر نشود.

علی لندی در کنار ریزعلی خواجوی

در پیام اخیر رهبر انقلاب نام علی لندی در کنار ریزعلی خواجوی آمده است؛ همان مردی که با دیدن خطر ریزش کوه در مسیر راه آهن با روشن کردن فانوس و هشدار به قطار، برای نجات جان مسافران اقدام کرد. قصه ریزعلی سال ها در کتاب های درسی روایت می شود و نسل های مختلف با نام او آشنا هستند. حالا علی لندی هم در کنار او قرار گرفته است:۲ انسان از ۲ نسل متفاوت که در لحظه ای حساس، برای نجات دیگران دست به کار شدند. تأکید مقام معظم رهبری بر ثبت نام این ۲ نفر بر سردر اماکن فرهنگی، یادآوری این نکته است که نخبگی فقط به رتبه علمی، مدال ورزشی یا موفقیت در یک رشته تخصصی محدود نمی شود. گاهی یک رفتار انسانی است که نام فردی را ماندگار می کند؛ رفتاری که شاید در چند دقیقه اتفاق بیفتد، اما اثرش سال ها باقی بماند و ما امروز بسیار محتاج این قهرمانان اجتماعی هستیم برای معرفی به فرزندانمان. تبریزی ها از وقتی پیام رهبری را شنیده اند آمادگی خود برای درج نام ریزعلی خواجوی در اماکن فرهنگی شان را اعلام کرده اند.

نام هایی که باید قصه شان را شنید

اگر قرار است نام علی لندی بر سردر یک مرکز فرهنگی قرار بگیرد، بچه ها هم باید قصه او را بدانند؛ بدانند این نوجوان که بود و چرا نامش هنوز در خبرها تکرار می شود. نصب یک تابلو به تنهایی کافی نیست. مدرسه ها، کتاب ها و رسانه ها هم می توانند با روایت زندگی او، فرصتی برای گفت وگو درباره شجاعت، مسئولیت پذیری و کمک به دیگران فراهم کنند. علی لندی ۱۴ سال بیشتر نداشت، اما نامش حالا در کنار ریزعلی خواجوی قرار گرفته است؛ مردی که داستانش سال ها در کتاب های درسی زنده مانده. شاید همین، دلیل اهمیت دوباره روایت زندگی علی باشد.