بررسی کارنامه استقلال در (منهای فوتبال)؛ جام های رنگارنگ، ناکامی های غیرمنتظره!

به گزارش سرویس ورزشی خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - استقلال در فصل گذشته تصمیم گرفت دیگر فقط یک باشگاه فوتبال نباشد؛ تصمیمی که در ظاهر می توانست نشانه بازگشت این باشگاه به هویت تاریخی خود و تبدیل شدن به یک مجموعه چندرشته ای باشد، اما وقتی پای کارنامه واقعی به میان می آید، یک سؤال جدی شکل می گیرد: آیا این همه تیم داری و هزینه، با دستاورد به دست آمده تناسب داشت؟

آبی ها در فصل ۱۴۰۴-۱۴۰۵ در رشته هایی چون بسکتبال مردان و زنان، فوتسال زنان و مردان، کشتی آزاد و فرنگی، هندبال مردان و زنان، والیبال، دوچرخه سواری، گلف و برخی رشته های قایقرانی و دیگر رشته ها حضور پیدا کردند؛ توسعه ای که در مقطعی حتی فهرست تیم های استقلال را به حدود ۲۰ رشته رساند. اما وقتی فصل به پایان رسید و جام ها شمرده شد، تصویر چندان شبیه یک «ابرقدرت چندرشته ای» نبود.

چند جام در برابر این همه تیم

استقلال البته نمی تواند فصل را کاملاً ناموفق توصیف کند. اتفاقاً چند نتیجه بزرگ هم در کارنامه این باشگاه ثبت شد.

در بسکتبال، استقلال در نخستین فصل حضورش در لیگ برتر زنان به قهرمانی رسید و تیم مردان نیز جام لیگ برتر را به دست آورد.

در فوتسال زنان نیز استقلال در شرایطی که سه هفته پایانی لیگ برگزار نشد، با توجه به اختلاف امتیازی و تفاضل گل، رسماً قهرمان لیگ برتر شد.

در کشتی فرنگی هم استقلال قم یکی از موفق ترین پروژه های این باشگاه بود؛ تیم آبی پوش در فینال لیگ برتر با نتیجه ۸ بر ۲ نفت و گاز زاگرس جنوبی را شکست داد و قهرمان شد.

هندبال مردان نیز یکی دیگر از جام های استقلال بود. استقلال کازرون در نخستین فصل حضور با نام این باشگاه، قهرمانی لیگ برتر را قطعی کرد؛ تیمی که هفته های متوالی صدر جدول بود و در هفته بیست ویکم با پیروزی ۳۴ بر ۲۷ مقابل پرواز هوانیروز، اختلاف خود را با رقبا به ۳ امتیاز رساند.

پس کارنامه قهرمانی های اصلی استقلال در فصل گذشته را می توان در بسکتبال مردان، بسکتبال زنان، فوتسال زنان، کشتی فرنگی و هندبال مردان خلاصه کرد.

کشتی آزاد؛ ستاره ها آمدند، جام نیامد

استقلال برای کشتی آزاد هم کم نگذاشت. پروژه استقلال جویبار با جذب چهره هایی مانند حسن یزدانی و حضور کمیل قاسمی روی نیمکت، یکی از پرسر و صداترین تیم های لیگ بود. آبی ها حتی در نیمه نهایی با نتیجه ۷ بر ۳ خیبر را شکست دادند و به فینال رسیدند. اما در فینال مقابل بانک شهر، داستان متفاوت بود. استقلال جویبار ۴ بر ۶ شکست خورد و به نایب قهرمانی بسنده کرد. حسن یزدانی نیز در وزن ۹۷ کیلوگرم مجتبی گلیج را ۴ بر صفر شکست داد، اما برد او برای قهرمانی استقلال کافی نبود.

این همان نقطه ای است که بحث هزینه و خروجی جدی تر می شود؛ وقتی برای یک تیم کشتی ستاره ای مانند یزدانی با قراردادی که گزارش شده ۷ میلیارد تومان بوده وارد پروژه می شود، انتظار طبیعی چیزی بیشتر از نایب قهرمانی است.

والیبال؛ یک شکست تمام عیار

اما اگر قرار باشد فقط یک نمونه برای نقد مدل تیم داری استقلال انتخاب کنیم، شاید والیبال بهترین مثال باشد. استقلال با خرید امتیاز شهرداری گنبد وارد لیگ برتر شد؛ پروژه ای که قرار بود به احیای جایگاه والیبال گنبد و تقویت نام استقلال در یک رشته پرطرفدار کمک کند. اما خروجی فصل، برخلاف شعارها بود. استقلال گنبد در پایان فصل در قعر جدول قرار گرفت. حتی تغییر کادر فنی هم نتوانست شرایط تیم را تغییر دهد و عملکرد تیم در زمین مطابق انتظارات نبود. این یعنی هزینه خرید امتیاز، تشکیل تیم، جذب بازیکنان و کادر فنی، در نهایت به تیمی منجر شد که نتوانست حتی در میانه جدول قرار بگیرد.

هندبال زنان؛ چهارمی به جای قهرمانی

در بخش زنان نیز وضعیت همیشه مطابق وعده های اولیه پیش نرفت. استقلال با تبلیغات فراوان وارد چند رشته زنان شد و حتی از برنامه ریزی برای قهرمانی در چند رشته صحبت شد. فریده شجاعی پیش از شروع فصل گفته بود برای ۷،۸ رشته زنان برنامه قهرمانی وجود دارد و هزینه و امکانات خوبی نیز اختصاص یافته است. اما در هندبال زنان، خروجی نهایی رتبه چهارم لیگ برتر بود. یعنی تیم نه تنها قهرمان نشد، بلکه روی سکو هم نرفت.

البته رتبه چهارم برای نخستین سال فعالیت یک تیم الزاماً شکست نیست، اما وقتی پروژه با ادعای «قهرمانی» و هزینه کرد قابل توجه آغاز می شود، فاصله میان وعده و نتیجه قابل چشم پوشی نیست.

گلف، روئینگ و دوچرخه سواری؛ توسعه یا پراکندگی؟

داستان استقلال فقط به رشته های تیمی محدود نشد. باشگاه به گلف، دوچرخه سواری و قایقرانی نیز ورود کرد. در گلف زنان استقلال برای نخستین بار در لیگ دسته یک نماینده داشت. در دوچرخه سواری نیز پس از سال ها، پروژه بازگشت استقلال به لیگ برتر کلید خورد. در قایقرانی هم بحث حضور استقلال در رشته هایی مانند کایاک و کانو مطرح شد و حتی خبر تشکیل تیم روئینگ استقلال نیز منتشر شد. اما مسئله اینجاست که تیم داری با حضور نمادین فرق دارد.

اگر قرار است استقلال در ۱۵، ۲۰ یا حتی تعداد بیشتری رشته ورزشی حضور داشته باشد، باید برای هرکدام هدف، بودجه، ساختار مدیریتی، برنامه استعدادیابی و شاخص ارزیابی مشخص شود. صرفاً قرار گرفتن نام «استقلال» کنار یک تیم ورزشی، باشگاه را چندرشته ای نمی کند.

مسئله اصلی؛ چند جام برای چند پروژه؟

استقلال فصل گذشته تعداد زیادی تیم تشکیل داد و در چند رشته صاحب امتیاز شد. بخشی از این تیم ها موفق بودند و چند جام مهم نیز به ویترین باشگاه اضافه شد.

اما در طرف دیگر، یک تیم در والیبال به قعر جدول رسید، هندبال زنان چهارم شد، کشتی آزاد با وجود هزینه و جذب ستاره ها نایب قهرمان شد و در برخی رشته های تازه تأسیس نیز اساساً دستاورد ورزشی شاخصی ثبت نشد یا پروژه هنوز در مراحل ابتدایی بود.

بنابراین مسئله، مخالفت با تیم داری در رشته های دیگر نیست. اتفاقاً استقلال از نظر تاریخی باشگاهی چندرشته ای بوده و بازگشت به این هویت می تواند اتفاق مثبتی باشد.

مسئله، مدل اجرای این ایده است. وقتی باشگاهی با مشکلات مالی، بدهی، هزینه های سنگین فوتبال و چالش های ساختاری مواجه است، ورود همزمان به تعداد زیادی رشته ورزشی بدون اینکه مشخص باشد منابع مالی و مدیریتی چگونه توزیع می شود، می تواند به جای «باشگاه بزرگ»، یک مجموعه پراکنده و پرهزینه ایجاد کند. استقلال؛ باشگاه چندرشته ای یا مجموعه ای از تیم ها؟

استقلال حالا باید به یک سؤال ساده پاسخ بدهد

قرار است در هر رشته فقط حضور داشته باشد یا قرار است قهرمان شود؟ اگر هدف صرفاً حضور است، چرا باید برای خرید امتیاز و تشکیل تیم هزینه های قابل توجه انجام شود؟ اگر هدف قهرمانی است، چرا در برخی رشته ها فاصله میان وعده و نتیجه تا این اندازه زیاد است؟ و مهم تر از همه، آیا برای هر تیم یک مدل اقتصادی و ورزشی مستقل وجود دارد یا هزینه همه این پروژه ها نهایتاً از همان منابع محدود باشگاه تأمین می شود؟

استقلال فصل گذشته چند جام گرفت و این موفقیت ها قابل انکار نیست. اما در کنار این جام ها، باید شکست ها، رتبه های پایین و پروژه های کم ثمر را هم دید. جام های بسکتبال، فوتسال، کشتی فرنگی و هندبال نشان دادند که تیم داری خارج از فوتبال می تواند جواب بدهد؛ اما قعرنشینی والیبال، چهارمی هندبال زنان و نایب قهرمانی کشتی آزاد هم نشان دادند که «پول خرج کردن» الزاماً مساوی «قهرمانی» نیست.

حالا نوبت استقلال است که از مرحله «هرچه بیشتر، بهتر» عبور کند و به مرحله «هر رشته، با چه هدفی و با چه خروجی؟» برسد. چون باشگاه بزرگ، باشگاهی نیست که در ۲۰ رشته تیم داشته باشد؛ باشگاهی است که بداند در کدام رشته باید بماند، در کدام رشته باید سرمایه گذاری کند و برای کدام رشته باید فعلاً دست نگه دارد.

این خبر توسط سایت خبرآنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : خبرآنلاین