روایت تلخ فوتبال زنان در سریال (تد لاسو)؛ وقتی سرمایه گذاری هنوز یک رویاست!

به گزارش سرویس ورزشی خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - خبرگزاری خبرآنلاین؛ «بیشتر از یک سال دوام نمی آورد.»

«این آماتوری است. ما می خواهیم تیم مردان را به لیگ قهرمانان برسانیم.»

«چرا باید برای این کار پول هدر بدهیم؟»

«لیگ زنان دقیقاً همان دلیلی بود که جیمی تارت از اینجا رفت.»

این جملات که در جریان جلسه سالانه سهامداران باشگاه خیالی ای اف سی ریچموند در جدیدترین قسمت سریال «تد لاسو» از شبکه اپل تی وی مطرح شد، احتمالاً برای بسیاری از هواداران فوتبال زنان، بیش از حد آشنا و حتی ناخوشایند بود.

این اظهارات بازتاب دهنده تردیدهای مداوم و گاهی بی تفاوتی آشکاری است که طی دهه ها نگاه به فوتبال زنان را شکل داده است: چرا باید برای چیزی هزینه کنیم که درآمدزا نیست؟

در حالی که بخش بالای فوتبال زنان اکنون با موفقیت سرمایه گذاری مالکان میلیاردر، ارزش گذاری های ۹ رقمی و ورزشگاه های اختصاصی روبه رو شده است، شرایط همیشه این گونه نبوده است. زندگی در سطوح پایین تر هرم فوتبال، جایی که تیم زنان ریچموند در آن قرار دارد، همچنان عرصه ای است که چنین دیدگاه هایی و کمبود سرمایه گذاری در آن دیده می شود.

چالش هایی که این سریال به تصویر می کشد؛ از «گزارش هولناک هیگینز» که به نام لزلی هیگینز، مدیر اجرایی ریچموند با بازی جرمی سویفت، نام گذاری شده گرفته تا نرسیدن به موقع لباس های تیم، رختکن های نامناسب و دشواری در جذب حامی مالی، متأسفانه فاصله چندانی با واقعیت ندارند.

تماشای این صحنه ها می تواند این تصور را ایجاد کند که نویسندگان برای تأثیرگذاری بیشتر، واقعیت را اغراق آمیز نشان داده اند.

اما این طور نیست؛ به ازای هر تیمی مانند کانزاس سیتی کارنت یا آرسنال، تیم هایی مانند بلکبرن روورز یا ساوتهمپتون نیز وجود دارند. در حالی که کانزاس سیتی نخستین ورزشگاه اختصاصی یک تیم لیگ ملی فوتبال زنان آمریکا (NWSL) را ساخت، بودجه تیم های بلکبرن و ساوتهمپتون طی سال های اخیر به شدت کاهش یافته است.

در آمریکا، کانزاس سیتی دو سال پس از افتتاح یک مرکز تمرینی مدرن به مساحت ۱۷ هزار فوت مربع و با هزینه ۱۸ میلیون دلار، ۱۴۰ میلیون دلار برای ساخت ورزشگاه اختصاصی خود هزینه کرد؛ ورزشگاهی که سرمایه ساخت آن به صورت خصوصی تأمین شد. چندین باشگاه NWSL نیز در همین مسیر حرکت می کنند یا دست کم در مراکز تمرینی پیشرفته ای فعالیت دارند که در سال های ابتدایی این لیگ، تصور وجودشان نیز دشوار بود.

در انگلیس نیز آرسنال از جمله تیم هایی است که به طور کامل به ورزشگاه تیم مردان خود منتقل شده و از درآمدهای رو به رشد بهره می برد.

با این حال، ریچموند نماینده تعداد بسیار زیادی از باشگاه ها در سراسر جهان است که همچنان با مشکلات جدی مالی و کمبود منابع مواجه اند. رؤیای برخورداری از امکانات برابر، حتی در موارد ساده ای مانند داشتن یک رختکن اختصاصی برای تیم مهمان، همچنان با واقعیت فاصله زیادی دارد.

آریانا کریشیونه، دروازه بان سابق که در آمریکا، ایتالیا و فرانسه بازی کرده و اکنون مدیر فوتبال زنان در گروه کراوزه است؛ شرکتی که مالک باشگاه پارما و باشگاه پرتغالی کاسا پیا است، به «اتلتیک» گفت: «حتی در سری A زنان، یعنی بالاترین سطح فوتبال زنان ایتالیا، همه تیم ها امکانات اختصاصی ندارند.»

او افزود: «در پارما، تیم زنان در یک محل تمرین می کند و بازی هایش را نیز همان جا برگزار می کند؛ بنابراین رختکن در تمام طول سال در اختیار آنهاست. اما ما مقابل تیم هایی بازی می کنیم که امکانات خود را با تیم های مردان به اشتراک می گذارند و رختکن فقط در روز مسابقه در اختیار تیم زنان قرار می گیرد.»

البته «تد لاسو» در به تصویر کشیدن تیم خود تا حدی از واقعیت فاصله می گیرد. تیم زنان ریچموند که نسبتاً تازه تأسیس شده، در همان مجموعه ای تمرین می کند که تیم مردان در آن حضور دارد.

کریشیونه گفت: «آنها روی چمن طبیعی تمرین می کردند. همین موضوع بسیار مهم است. بیشتر بازیکنان زن حتی این فرصت را ندارند که در همان زمین تیم مردان تمرین کنند.»

حتی شرایط به ظاهر نامناسبی که در این سریال به تصویر کشیده می شود، شامل امکاناتی است که در دنیای واقعی تعداد کمی از بازیکنان فوتبال زنان به آن دسترسی دارند.

کریشیونه گفت: «زمانی که در پاری سن ژرمن بودم، در مجموعه تمرینی رختکن اختصاصی خودمان را داشتیم و روی کمدها پلاک های مغناطیسی با نام بازیکنان نصب شده بود. من پلاک خودم را به خانه بردم و هنوز روی یخچال مادرم است. این نخستین بار بود که چنین چیزی داشتم و واقعاً خوشحال بودم. اینکه یک آهنربا با نام "آریانا کریشیونه" و لوگوی پاری سن ژرمن را به خانه برده بودم، برایم اتفاق بسیار بزرگی بود.»

این پلاک، هرچند شاید عجیب به نظر برسد، نمادی از ثبات و ماندگاری بود که بسیاری از بازیکنان زن در طول دوران حرفه ای خود هرگز تجربه نکرده اند.

او ادامه داد: «بخش عمده دوران حرفه ای من در رختکن هایی گذشت که اساساً برای زنان ساخته نشده بودند. ممکن بود تنها سه توالت معمولی وجود داشته باشد، در حالی که چیزی که ما واقعاً نیاز داشتیم، تعداد بیشتری توالت بود.»

سال ها، این عملاً مدل کسب وکار فوتبال زنان بود: امکانات را برای مردان بسازید و بعد جایی برای زنان پیدا کنید. سرعتی که کیلی جونز، مدیر روابط عمومی ریچموند با بازی جونو تمپل، در سریال برای فراهم کردن رختکن تیم زنان نشان می دهد، صرفاً بخشی از داستانی تخیلی است.

سطح دوم فوتبال زنان انگلیس نیز تنها در فصل ۲۰۲۵-۲۶ به طور کامل حرفه ای شد. پیش از آن، بازیکنان مجبور بودند در کنار فوتبال، شغل دیگری نیز داشته باشند. این لیگ که اکنون WSL2 نام دارد، همچنان از نظر مالی با شکنندگی مواجه است. بلکبرن که در فصل ۲۰۲۴-۲۵ در رتبه دهم قرار گرفت، نمونه بارزی از این وضعیت است. این تیم با وجود قرار گرفتن بالاتر از منطقه سقوط، به دلیل اینکه مالک باشگاه حاضر نشد الزامات مالی مربوط به بازیکنان، زیرساخت ها و کادر مورد نیاز یک تیم سطح دوم را برآورده کند، از WSL2 کنار گذاشته شد.

مگان فرینجا، خبرنگار «اتلتیک»، در گزارشی درباره تفاوت میان دو سطح فوتبال زنان انگلیس نوشت: «فاصله میان بالاترین سطح WSL2 و پایین ترین سطح WSL در سال های اخیر بیش از آنکه قابل جبران باشد، شکننده بوده است؛ سرمایه گذاری مالی مورد نیاز برای رقابت در این سطح، برای بیشتر مالکان ارزش بازدهی لازم را ندارد.»

آشنا به نظر می رسد؟ این دقیقاً همان چیزی است که «گزارش هیگینز» در سریال درباره آینده ریچموند پیش بینی می کند.

برای دهه ها، از فوتبال زنان خواسته شد ارزش خود را ثابت کند، در حالی که تنها بخش کوچکی از منابع اختصاص یافته به فوتبال مردان در اختیار آن قرار داشت. سودآوری همچنان یک چالش است، اما این مشکل منحصر به فوتبال زنان نیست.

در لیگ برتر انگلیس، ثروتمندترین لیگ داخلی فوتبال مردان در جهان، طبق گزارش سالانه «بررسی مالی فوتبال» شرکت Deloitte، تنها هشت باشگاه از ۲۰ تیم در فصل ۲۰۲۴-۲۵ سود عملیاتی ثبت کردند و مجموع زیان پیش از کسر مالیات به ۹۴۸ میلیون پوند، معادل حدود ۱.۳ میلیارد دلار، رسید.

تفاوت در چیست؟ تقریباً هیچ کس درباره قابل دوام بودن فوتبال مردان به عنوان یک کسب وکار تردید نمی کند.

تیم های فوتبال مردان به ندرت تنها بر اساس سود و زیان سالانه ارزیابی می شوند. سرمایه گذاران ارزش برند، حق پخش تلویزیونی، ظرفیت جذب حامی مالی، املاک و البته کمیابی و ارزش دارایی را نیز در نظر می گیرند و بر این باورند که این کسب وکار در بلندمدت به شکلی پایدار رشد خواهد کرد.

فوتبال زنان نیز به آرامی در حال قرار گرفتن در همین چارچوب است.

رونق سرمایه گذاری در فوتبال زنان در حال به چالش کشیدن این محدودیت هاست. به جای اینکه انتظار برود یک تیم پیش از دریافت سرمایه گذاری به سوددهی برسد، نسل جدیدی از سرمایه گذاران روی این موضوع حساب کرده اند که با سرمایه گذاری مناسب، درآمد نیز در ادامه افزایش خواهد یافت.

این به آن معنا نیست که فوتبال زنان ناگهان به کسب وکاری با سودآوری قابل اتکا تبدیل خواهد شد. بسیاری از باشگاه ها در آمریکا و اروپا همچنان با زیان های قابل توجه فعالیت می کنند، به ویژه با افزایش دستمزدها و سایر هزینه ها. اما ساخت کسب وکارهای نوظهور نیز دقیقاً به همین شکل انجام می شود: سرمایه گذاران زیان های امروز را می پذیرند، زیرا معتقدند این دارایی در آینده می تواند ارزش بسیار بیشتری داشته باشد.

لوری لیندزی، مفسر فوتبال و هافبک بازنشسته ای که در نخستین فصل تاریخ NWSL برای واشنگتن اسپیریت بازی کرد، به «اتلتیک» گفت: «رشد این ورزش به شکل تصاعدی بوده است. شرایط امروز تقریباً با روزهای ابتدایی NWSL که من در آن بازی می کردم قابل مقایسه نیست. بخش بزرگی از این رشد به سرمایه گذاری برمی گردد؛ موضوعی که ما سال ها برای آن فریاد می زدیم.»

او افزود: «بازیکنان و محصول همیشه وجود داشتند. مسئله این بود که مردم را متقاعد کنیم فوتبال زنان ارزش سرمایه گذاری دارد.»

طبق گزارش لیگ مالی فوتبال ۲۰۲۶ دیلویت، ۱۵ باشگاه پردرآمد زنان که در این گزارش مورد بررسی قرار گرفته اند، در فصل ۲۰۲۴-۲۵ مجموعاً ۱۵۸ میلیون یورو، معادل ۱۸۵ میلیون دلار، درآمد داشته اند که ۷۲ درصد آن از محل فعالیت های تجاری به دست آمده است.

در سریال، حامی مالی اصلی پیراهن تیم مردان ریچموند پس از جلسه جنجالی سهامداران، نسبت به حمایت مالی از تیم زنان نیز مردد می شود. در نهایت، ربکا ولتون با بازی هانا وادینگهام مجبور می شود شخصاً نزد سرمایه گذار برود و از طرح خود دفاع کند.

در فوتبال زنان، حمایت مالی موتور محرک کسب وکار است. برندها عملاً همان شرطی را می بندند که مالکان باشگاه ها می بندند: اینکه مخاطبان فوتبال زنان با سرعتی بیشتر از هزینه دسترسی به این مخاطبان در حال افزایش هستند.

آرسنال در سال ۲۰۲۴ با اختصاص ورزشگاه امارات به عنوان خانه اصلی تیم زنان، گام بزرگی برداشت. این تصمیم در واکنش به تقاضای موجود اتخاذ شد، نه با هدف ایجاد مصنوعی تقاضا.

چهار مسابقه تیم زنان آرسنال در ورزشگاه امارات در فصل ۲۰۲۳-۲۴ به طور میانگین بیش از ۵۲ هزار تماشاگر داشت؛ دو مسابقه کاملاً فروخته شد و سه رکورد جدید برای حضور تماشاگران در لیگ به ثبت رسید. آرسنال نیز در پاسخ، تعداد بیشتری از بازی های تیم زنان را در این ورزشگاه برگزار کرد.

تا فصل ۲۰۲۵-۲۶، تمام دیدارهای خانگی آرسنال در لیگ برتر زنان انگلیس قرار بود در ورزشگاه امارات برگزار شود. میانگین حضور تماشاگران در بازی های لیگ آرسنال در فصل گذشته به ۳۳ هزار و ۸۰۸ نفر رسید؛ رقمی که تقریباً چهار برابر میانگین حضور تماشاگران چلسی، تیم دوم این رده بندی بود.

بنابراین تعجبی ندارد که طبق گزارش «لیگ پول ۲۰۲۶» Deloitte، آرسنال پردرآمدترین باشگاه فوتبال زنان محسوب می شود و ۲۹.۱ میلیون دلار، معادل ۲۱.۵ میلیون پوند، درآمد داشته است.

اما آمار فصل قبل روی دیگری از ماجرا را نیز نشان می دهد؛ باشگاه های WSL مجموعاً ۸۸ میلیون دلار، معادل ۶۵ میلیون پوند، درآمد داشتند، اما در مجموع با ۳۸ میلیون دلار، معادل ۲۸ میلیون پوند، زیان پیش از کسر مالیات مواجه شدند. هزینه دستمزدها نیز با افزایشی ۴۴ درصدی به ۷۰ میلیون دلار، معادل ۵۲ میلیون پوند، رسید و نسبت میان هزینه دستمزد و درآمد به طور میانگین ۸۱ درصد بود.

ترجمه ساده این اعداد: برای درآمدزایی، ابتدا باید هزینه کرد.

و این دقیقاً همان نکته مهمی است که «تد لاسو» به آن اشاره می کند.

بحث اصلی در ای اف سی ریچموند در واقع بر سر این نیست که آیا تیم زنان گری هاوندز به اندازه کافی خوب هست یا نه. مسئله این است که آیا افرادی که کنترل منابع مالی باشگاه را در اختیار دارند، باور دارند این تیم می تواند در آینده ارزشمند شود و پیش از آنکه شواهد کاملاً آشکار شوند، ارزش سرمایه گذاری را دارد یا خیر.

/ نیویورک تایمز

این خبر توسط سایت خبرآنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : خبرآنلاین