ساغر، ستاره جوانی که طلای بزرگی گرفت

به گزارش سرویس ورزشی خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - خبرآنلاین: گاهی تاریخ را کسانی می سازند که پیش از شروع مسابقه، کمتر کسی آنها را در فهرست قهرمانان احتمالی نوشته است. کسانی که بدون هیاهو می آیند، روی تشک می روند و در پایان، مدالی را به گردن می آویزند که تا چند ساعت قبل، خیلی ها حتی تصورش را هم نمی کردند. ساغر مرادی یکی از همین دخترهاست؛ دختری که در ناگویا نه فقط یک مدال طلا، بلکه نخستین طلای تاریخ تکواندو زنان ایران در بازی های آسیایی را به نام خودش ثبت کرد.

پیش از شروع مسابقات اگر قرار بود درباره شانس طلای تکواندو زنان ایران صحبت کنیم، نگاه ها بیشتر از هر چیز به سمت ناهید کیانی می رفت. قهرمان جهان، چهره شناخته شده تکواندو ایران و کسی که طبیعی بود امید اول کاروان برای رسیدن به طلای بازی های آسیایی باشد. کمتر کسی از ساغر مرادی به عنوان گزینه ای جدی برای تاریخ سازی حرف می زد.

اما ورزش همیشه قرار نیست مطابق پیش بینی ها جلو برود. این ساغر بود که روی شیاپچانگ رفت، جنگید، از سد رقبا گذشت و در نهایت مدالی را به سینه زد که برای همیشه نامش را در تاریخ ورزش ایران ثبت خواهد کرد. طلایی که پیش از مسابقات کمتر کسی برایش حساب باز کرده بود، حالا تبدیل به یکی از تاریخی ترین مدال های ورزش زنان ایران شده است.

اما شاید چیزی که بعد از این قهرمانی بیشتر از خود مدال جلب توجه می کند، نوشته ای باشد که ساغر در صفحه شخصی اش منتشر کرد؛ متنی که برای دختری در این سن، بیش از آنکه درباره یک قهرمانی ورزشی باشد، درباره نگاه عمیق او به زندگی است.

ساغر مرادی، بعد از کسب اولین مدال طلای زنان ایران در بازی های آسیایی، نوشت:

"شب قبل از مسابقه وقتی همه جا ساکت شده بود، من بودم و خدا… باهاش حرف می زدم؛ نه از مدال، نه از سکو… اول از ظرفیتش گفتم.

گفتم خدایا، قبل از اینکه چیزی بهم بدی ظرفیت داشتنش رو بهم بده. اگر قراره روزی مدالی رو گردنم باشه اول به اندازه ی همون مدال بزرگم کن. نذار چیزی نصیبم بشه که قلب و روحم آمادگی نگه داشتنش رو نداره.

هرچی برای من در نظر گرفتی قبولش می کنم… اما اگر قراره انتخاب کنم بهترینش رو برام بخواه نه فقط بهترین مدال، بهترین خودم… اگه قراره طلا مال من باشه کمکم کن آدمی باشم که لیاقت این طلا رو داشته باشه.

فردای اون شب من بودم و سکو، من بودمو  مدال طلا، سکو و مدالم رو نگاه کردم، با تمام وجود خدارو حس کردم. خداروشکر کردم بخاطر ورژنی که از خودم به خودم نشون داد بخاطر اینکه میدونم دعاهامو شنیده. قول و قرارهایی که گذاشتیمو خوب گوش داده…

شاید بزرگ ترین هدیه ی خدا، خودِ مدال نبود؛ آدمی بود که برای رسیدن بهش از من ساخت.

خدایا… ممنونم که دعای اون شبم رو شنیدی."

او شب قبل از مسابقه از خدا مدال نخواست، از خدا «ظرفیت داشتن مدال» را خواست. نوشت اگر قرار است روزی مدالی به گردنش باشد، اول به اندازه همان مدال بزرگش کند. از اینکه فقط بهترین مدال را نمی خواهد، بلکه می خواهد «بهترین خودش» باشد. شاید همین چند جمله، ارزش این طلا را بیشتر کند.

ساغر در سنی که خیلی ها هنوز موفقیت را فقط در خود مدال و سکوی قهرمانی می بینند، درباره ظرفیت، لیاقت و آدمی که برای رسیدن به مدال از خودش ساخته شده حرف می زند. اینکه طلای ناگویا برای او فقط یک تکه فلز نیست، نتیجه مسیری است که او را به آدم بزرگ تری تبدیل کرده. شاید برای همین باشد که طلای ساغر فقط یک مدال نیست.

او در ناگویا کاری کرد که پیش از مسابقات کمتر کسی انتظارش را داشت. در شرایطی که اگر قرار بود روی یک طلای تاریخی برای تکواندو زنان ایران حساب کنیم، نام ناهید کیانی بیشتر از هر نام دیگری شنیده می شد، این ساغر مرادی بود که جلوتر از همه ایستاد و اولین طلای تاریخ تکواندو زنان ایران در بازی های آسیایی را به سینه زد.

و حالا وقتی به نوشته هایش نگاه می کنیم، شاید بتوانیم بفهمیم چرا این دختر کم سن وسال توانست در بزرگ ترین صحنه، چنین اتفاق بزرگی را رقم بزند. بعضی ها اول قهرمان می شوند و بعد بزرگ فکر می کنند. ساغر شاید قبل از قهرمانی، بزرگ فکر کرده بود و حالا یک طلای تاریخی روی سینه دارد که به اندازه تاریخ تکواندو زنان ایران ارزش دارد.

این خبر توسط سایت خبرآنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : خبرآنلاین