هنر تبدیل اهرم های ژئوپولیتیکی به منافع پایدار - رئیسی نژاد: حمایت پکن از ایران مشروط است و ممکن است کاهش پیدا کند

به گزارش سرویس بین الملل خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - خبرآنلاین - چین طی چند دهه گذشته از تنش میان ایران و غرب به عنوان یکی از عوامل مؤثر در رقابت راهبردی خود با ایالات متحده استفاده کرده است. تداوم این تنش ها باعث درگیر ماندن ساختاری آمریکا در خاورمیانه می شود؛ وضعیتی که موجب تمرکز منابع نظامی، دیپلماتیک و نهادی واشنگتن در این منطقه و ایجاد نوعی قفل شدگی راهبردی می گردد. نتیجه مستقیم این شرایط، کاهش توان آمریکا برای تمرکز بر رقابت با چین در سایر مناطق و به تعویق افتادن چرخش راهبردی آن به سوی هند-پاسیفیک است. در این چارچوب، ایران به عنوان یک «گره ژئوپولیتیکی» عمل می کند که از طریق ایجاد اصطکاک، تمرکز راهبردی آمریکا را به صورت غیرمستقیم منحرف می سازد.

با این حال، چین هیچ گاه خواهان افزایش تنش تا سطحی که منافع اقتصادی و راهبردی خود را تهدید کند نبوده و نخواهد بود. راهبرد کلان پکن همواره بر استفاده از ظرفیت های اقتصادی برای گسترش نفوذ و تبدیل آن به اهرم سیاسی استوار بوده است. از این منظر، هر بحران یا تنشی که روند رشد اقتصادی چین و تحقق اهداف بلندمدت آن را مختل کند، می تواند حتی ثبات داخلی این کشور را نیز تحت تأثیر قرار دهد. ازاین رو، ادامه تنش در تنگه هرمز و افزایش میان مدت قیمت نفت و سایر حامل های انرژی، بالقوه برای چین تهدیدآمیز خواهد بود.

نمودار نشان می دهد که شوک های عرضه ناشی از تنش های ژئوپلیتیکی و اختلال در بازار انرژی مرتبط با تنگه هرمز، ابتدا موجب افزایش شاخص قیمت تولیدکننده (PPI) می شوند و سپس با یک وقفه زمانی به شاخص قیمت مصرف کننده (CPI) انتقال می یابند. واکنش احتمالی به این روند، افزایش نرخ بهره در چین خواهد بود؛ اقدامی که می تواند تحقق اهداف رشد اقتصادی این کشور را با خطر مواجه کند. به خطر افتادن اهداف اقتصادی نیز ممکن است سیاست چین در قبال ایران را تغییر دهد، زیرا حمایت پکن از تهران ماهیتی کاملاً مشروط دارد و ممکن است در گذر زمان کاهش یابد.

در نتیجه، اگرچه تنگه هرمز در حال وارد کردن فشار به اقتصاد جهانی است، اما فشار اقتصادی ناشی از محاصره آمریکا و همچنین فشار احتمالی سیاسی چین می تواند این مزیت راهبردی را به ضد خود تبدیل کند. 

کوتاه اینکه، زمان، هم زمان یک فرصت و یک محدودیت است؛ هنر در این است که بتوان اهرم های ژئوپولیتیکی را به منافع پایدار و بلندمدت تبدیل کرد.

زمان را دریابیم!