از (علف) تا یونسکو؛ این کوچ جهانی می شود

به گزارش سرویس اجتماعی خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - این پرونده به گفته حیدر صادقی، مدیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی چهارمحال و بختیاری تا پایان سال در فهرست موقت یونسکو قرار خواهد گرفت.

معرفی به همه جهانیان

درست ۱۰۱ سال از روزگاری که مریان کوپر و ارنست بی. شودزاک نخستین مستند را از زندگی عشایر بختیاری ایران با نام «علف» ساختند، می گذرد؛ فیلمی صامت و سیاه و سفید که در مدت یک ساعت مخاطب را با فراز و نشیب کوچ ایل بختیاری از رودخانه های خروشان، سرما و یخبندان چهارمحال و بختیاری به دشت و مراتع خوزستان آشنا می کند.
حالا بعد از یک قرن، خبر رسیده است که این کوچ پرفراز و نشیب قرار است در قالب یک پرونده به همه جهانیان معرفی شود. مدیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی چهارمحال و بختیاری درباره اهمیت این شیوه زندگی برای ثبت جهانی می گوید: «زندگی عشایر بختیاری به عنوان کهن ترین شیوه زیست بشر شناخته می شود. تا قبل از تقسیمات استانی کشور، چهارمحال و بختیاری، اصفهان، لرستان، کهگیلویه و بویراحمد و خوزستان به عنوان منطقه بختیاری نشین شناخته می شدند و عشایر این منطقه که یکی از بزرگترین و قدیمی ترین عشایر کشور هستند در این محدوده زاگرسی کوچ ییلاق و قشلاق داشتند و دارند.»

اهمیت کوچ عشایر برای ثبت جهانی

سرزمین بختیاری از سرزمین هایی است که انسان برای نخستین بار به اهلی کردن حیوانات و نباتات پرداخت و زندگی کشاورزی را که لازمه پیدایش تمدن است، آغاز کرد. اواخر اردیبهشت فصل کوچ بختیاری ها از قشلاق (خوزستان) به ییلاق (چهار محال و بختیاری و دامنه های شمالی رشته کوه زاگرس) است. عشایر از اواخر شهریور تا اواسط آبان هم همین مسیر را برمی گردند.
«حیدر صادقی» مدیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی چهارمحال و بختیاری مهم ترین موضوع کوچ بختیاری برای ثبت در یونسکو را شیوه زندگی این قوم می داند و می گوید: «پژوهشگران بسیاری که به دنبال فرهنگ عامه بودند، بر روی زندگی عشایر بختیاری مطالعه کردند و مقاله نوشتند. در مرحله نخست تهیه پرونده ثبت جهانی کوچ عشایر بختیاری بر روی شیوه زندگی آنان کار می کنیم که یک سبک زندگی جذاب برای مردم جهان خواهد بود. فرهنگ مهمان نوازی این قوم، آداب و رسوم، لباس و غذاهای محلی و اقتصادشان یک هویت فرهنگی است و فقط در جابه جایی در مسیر کوچ خلاصه نمی شود.»در این مهاجرت شفگت انگیز ساختار اجتماعی عشایر حفظ می شود. معیشت و اقتصاد بر دامداری اساس زندگی بر فرهنگ کوچ نشینی استوار است.