پنج پیش شرط ایران برای مذاکره با آمریکا به روایت خبرنگار الجزیره - علی هاشم: ایران بر مبنای شروط دیگران مذاکره نمی کند

به گزارش سرویس بین الملل خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - علی هاشم، خبرنگار الجزیره در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: یک منبع آگاه از روند مذاکرات میان ایران و ایالات متحده تأیید کرد که دستورالعمل های سطح عالی صادر شده به تیم مذاکره کننده ایرانی، شامل پنج شرط است که باید پیش از ورود به گفتگوها درباره پرونده هسته ای برآورده شوند:

1. پایان دادن به جنگ در تمامی جبهه ها
2. لغو تمامی تحریم ها
3. آزادسازی دارایی های مسدود شده
4. جبران خسارات و زیان های جنگی
5. به رسمیت شناختن حق حاکمیت ایران بر تنگه هرمز

این خبرنگار در ادامه توضیح داد: پس از گفتگوهای پاکستان، [آیت الله] مجتبی خامنه ای به مقامات تصریح کرد: ایران قرار نیست با شروط هیچ کس دیگری مذاکره کند. آنچه اکنون شاهدش هستیم، در همان لحظه شروع این جنگ تصمیم گیری شده بود.

آن ها به دنبال یک جنگ محدود بودند؛ اما ایران آن را منطقه ای کرد. آن ها با اهداف مشخصی جلو آمدند: هسته ای، بالستیک، و نفوذ منطقه ای. ایران هم با بستن تنگه هرمز و تبدیل فشار نظامی به یک معضل اقتصادی جهانی، به آن ها پاسخ داد.

هر بار که واشنگتن قواعد بازی را تعیین می کند، تهران زمین بازی را عوض می کند.

کیسینجر سال ها در ویتنام وقت صرف کرد تا بالاخره فهمید ویتنام شمالی هرگز برای پیروزی در میدان نبرد نمی جنگید؛ آن ها برای زمان، بقا، و فروپاشی تدریجی اراده سیاسی آمریکا می جنگیدند. تهران هم اکنون دارد از همان نقشه و دستورالعمل استفاده می کند.

ترامپ در بن بستی گیر کرده است که کیسینجر بلافاصله آن را تشخیص می داد: نه می توان جنگ را به نتیجه رساند، و نه می توان بدون از دست دادن اعتبار و آبرو از آن خارج شد. و هرچه این وضعیت طولانی تر شود، فشار و آسیبی که به ایران وارد می شود، محدود به خودش نمی ماند؛ بازارهای نفت، کشتیرانی و زنجیره های تأمین هم درگیر می شوند. اقتصادهای دیگر هم در حال ضربه خوردن هستند.

شرط بندی ایران سرراست است: زمان علیه چرخه های سیاسی آمریکا عمل می کند، تنگه هرمز تحریم ها را به یک جاده دوطرفه تبدیل می کند، و پیامدهای ۷ اکتبر هنوز نهایی نشده است.

ایران تلاش نمی کند در این راند پیروز شود؛ بلکه تلاش می کند زمانی که آمریکا محتاج راه خروج است، همچنان پابرجا ایستاده باشد. اشتباه واقعی کیسینجر در ویتنام، تشدید تنش نبود؛ بلکه این فرض بود که طرف مقابل هم همان تعریفی را از «پیروزی» دارد که او دارد.

به نظر می رسد تهران در حال به کار بستنِ همان درس است.