آیا نخبگان در باره حل اختلافات با امریکا از طریق مذاکره اشتباه می کنند؟

به گزارش سرویس بین الملل خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - خبرآنلاین روزنامه جوان نوشت: بر همین اساس، از لزوم صلح گرایی و کاربست عقلانیت در برابر امریکا، لزوم تعطیلی غنی سازی اورانیوم در ایران و به همه پرسی گذاشتن دفاع در برابر تجاوزهای مکرر امریکا سخن می گویند.

خطای تحلیلی این طیف از نخبگان سیاسی آن است که اولاً حل مسئله را یکجانبه و آن هم از سوی ایران تلقی می کنند و ثانیاً تحلیل دقیقی از ماهیت منازعه امریکا با ایران ندارند، به گونه ای که حتی خصومت امریکا با ایران را در سطح متغیرهای فردی و وابسته به نقش خلاصه کرده و بر کیفیت کنش گری شخص دونالد ترامپ به عنوان عامل اصلی منازعه و جنگ امریکا با ایران تأکید دارند. 

به بیان دیگر، خطای عمده تحلیلی آن است که متغیرهای کلان تر، به ویژه متغیر سیستمی یا متغیر سطح نظام بین الملل، را در تحلیل جنگ امریکا با ایران در نظر نمی گیرند.

با دخیل سازی این متغیر در تحلیل جنگ امریکا با ایران باید گفت که بخش مهمی از دلایل جنگ امریکا با ایران ریشه در ملاحظات و موقعیت امریکا در سطح نظام بین الملل دارد، بدین ترتیب که امریکا که خود را هژمون در حال افول می داند، برای اعاده هژمونی خود و سد کردن مسیر قدرت یابی هژمون در حال صعود، یکی از انتخاب های راهبردی خود را تسلط بر ایران تعریف کرده است.

بر این اساس، بازی امریکا در برابر ایران از حالت متعارف خارج می شود، زیرا امریکا نمی خواهد از موضع مذاکره و گفت وگو با ایران مواجه شود، بلکه امریکا خواهان تسلیم بی قیدوشرط ایران و تسلط بر این کشور است تا بتواند نگرانی های خود بابت نظم و آینده نظام بین الملل را مرتفع سازد. بنابراین، وقتی در کنار متغیرهای فردی، وابسته به نقش و دیگر متغیرها، به متغیرهای سیستمی یا معطوف به نظم بین المللی هم توجه شود، متوجه می شویم که بازی امریکا با ایران مبتنی بر جنگ تعریف می شود و در شرایطی که بازی طرف مقابل نه در حوزه سیاسی که در حوزه نظامی تعریف شده است، باید تلاش شود تا او را در همان میدانی که برای خود تعریف کرده، وادار به عقب نشینی کرد. 

واقعیت آن است که طبع بشر و عقلانیت ایجاب می کند که از جنگ پرهیز شود و این نکته آنقدر بدیهی است که نیاز به توضیح ندارد. مسئولان نظام نیز در سال های اخیر پیوسته تلاش کرده اند که کشور گرفتار جنگ نشود، اما وقتی با وجود دایر بودن میز مذاکره، آن هم در دو دور متوالی، طرف امریکایی و صهیونیستی به ایران حمله می کند، بدین معناست که آنها حتی مذاکره را در قالب و با اصول متعارف تعریف نمی کنند؛ یعنی هدف آنها از مذاکره نه حل مسئله با طرف مقابل، بلکه اقناع سازی او برای تسلیم است. بنابراین، وقتی دشمن برای تسلیم آمده است، عقلانیت نه در تکرار راه های رفته، بلکه در تمرکز بر دفاع موفق و نه در شعارها و داعیه های صلح طلبانه که امریکا اساساً تره ای برای آنها خرد نمی کند، که در بروز و ظهور قدرتمندانه در برابر اوست؛ زیرا تاریخ نیز ثابت کرده است که صلح و امنیت نه با داعیه های آرمان گرایانه، که در سایه قدرت امکان تحقق دارد. 

تجربیات گذشته، مانند سرنوشت تلخ ایران در ابتدای دوره قاجار که چگونه در میان رقابت قدرت های بزرگ، وجه المصالحه منافع آنها قرار گرفت، یا اشغال ایران در جنگ جهانی دوم در حالی که اعلام بی طرفی کرده بود، سرنگونی دولت دکتر مصدق با کودتای امریکایی انگلیسی در حالی که او در تلاش برای اخذ وام از امریکا بود، و موارد متعدد دیگر، مؤید آنچه را که در بالا گفته شد بوده و نشان می دهد که نخبگان سیاسی باید واقعیت های موجود را با عینک واقعی تحلیل کنند. بنابراین، به جای طرح نکات و گزاره هایی که ممکن است از جانب دشمن نیز ارسال پیام ضعف از سوی ایران تلقی شود، در برهه کنونی باید با درک دقیق اهداف و توطئه های دشمن، از لزوم انسجام ملی و تقویت قدرت دفاعی برای خنثی سازی توطئه های دشمن سخن گفت.

این خبر توسط سایت خبرآنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : خبرآنلاین