از (نابودی ایران) تا مذاکره - سیترنویچ: سوال این نیست که ترامپ قدم بعدی خود را چه زمانی و چگونه برمی دارد؟ سوال این است که...

به گزارش سرویس بین الملل خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - روز گذشته دونالد ترامپ، پس از تعطیلات نیمه تمام در کمپ دیوید، در گفت وگویی با تری یینگست، خبرنگار فاکس نیوز، درباره آخرین تحولات جنگ با ایران مدعی شد که هنوز در حال تصمیم گیری است و «اتفاقات بسیار بزرگی» در آینده ای نه چندان دور رخ خواهد داد.

ترامپ در  توجیه گزینه هایی که در برابر دولت آمریکا قرار دارد، ادعا کرد واشنگتن سه انتخاب پیش رو دارد: «نابود کردن ایران»، «گذاشتن ایران در شرایط فروپاشی اقتصادی» یا «رسیدن به یک توافق».

او همچنین در پاسخ به این پرسش که چه زمانی ممکن است حملات آمریکا علیه ایران را به شکل گسترده تری دنبال کند، مدعی شد: «سؤال من این است که اگر و چه زمانی کل کشور را منفجر کنم، آنها بهتر است رفتارشان را اصلاح کنند.»

یینگست همچنین از ترامپ درباره نشست مجمع عمومی سازمان ملل در این هفته و حضور مسعود پزشکیان، رئیس جمهور ایران، در نیویورک پرسید و اینکه آیا او حاضر است با رئیس جمهور ایران دیدار کند. ترامپ در پاسخ گفت احتمالاً با چنین دیداری موافق خواهد بود.

مشکل ترامپ گزینه نظامی نیست؛ آمریکا راه خروج از جنگ ایران را ندارد

در همین باره دنی (دنیس) سیترنویچ، پژوهشگر ارشد برنامه ایران و محور شیعی در مؤسسه مطالعات امنیت ملی اسرائیل و رئیس پیشین شعبه ایران در بخش تحقیقات و تحلیل اطلاعات نظامی اسرائیل، در واکنش به این اظهارات ترامپ نوشت مشکل اصلی دولت آمریکا در شرایط کنونی، کمبود گزینه های نظامی نیست؛ مسئله اصلی این است که واشنگتن هنوز یک راه روشن و قابل دستیابی برای پایان دادن به این درگیری ندارد.

او معتقد است ترامپ اکنون میان دو مسیر کاملاً متفاوت در رفت وآمد است؛ از یک سو احتمال بازگشت به دیپلماسی و ازسرگیری مذاکرات با تهران را مطرح می کند و از سوی دیگر از گسترش چشمگیر عملیات نظامی سخن می گوید.

>>> مشروح یادداشت این تحلیلگر را در ادامه می خوانید:

مشکل اصلی دولت آمریکا در شرایط کنونی، کمبود گزینه های نظامی نیست؛ مسئله این است که واشنگتن هنوز یک راه روشن و قابل دستیابی برای پایان دادن به این درگیری ندارد.

ترامپ در اظهارات اخیر خود میان دو مسیر کاملاً متفاوت در رفت وآمد است؛ از یک سو احتمال بازگشت به مسیر دیپلماسی و ازسرگیری مذاکرات با تهران را مطرح می کند و از سوی دیگر از گسترش چشمگیر عملیات نظامی سخن می گوید. این دوگانگی در واقع بازتاب همان مشکل اساسی است که اکنون دولت آمریکا با آن روبه روست: هیچ یک از این دو مسیر راه خروج ساده ای پیش پای واشنگتن نمی گذارد.

ادامه وضعیت فعلی نیز هر روز دشوارتر می شود. آمریکا در تنگه هرمز و مناطق اطراف آن به موفقیت های مهمی در سطح عملیاتی دست یافته و دولت ترامپ می گوید نیروهای آمریکایی اکنون کنترل مؤثری بر مسیرهای اصلی کشتیرانی در اختیار دارند. اما این دستاوردهای نظامی هنوز به یک راه حل سیاسی و راهبردی منجر نشده است.

قیمت انرژی همچنان بالاست، فعالیت های ایران ادامه دارد و گسترش حملات نیروهای انصارالله علیه عربستان سعودی نیز فشار تازه ای بر بازارهای انرژی منطقه وارد کرده است.

از سوی دیگر، تشدید درگیری هم مشکلات خاص خود را دارد. ترامپ به خوبی می داند که اعزام نیروهای زمینی آمریکا به داخل ایران چه پیامدهای سنگین سیاسی و نظامی به همراه خواهد داشت. اما گسترش حملات هوایی نیز به تنهایی بعید است بتواند ایران را به تسلیم وادار کند.

احتمال بیشتری وجود دارد که تهران در واکنش به چنین اقدامی، دامنه درگیری را در بخش های دیگری از منطقه افزایش دهد؛ به ویژه اگر رهبران ایران به این نتیجه برسند که موجودیت نظام جمهوری اسلامی در معرض تهدید قرار گرفته است.

این مسئله با نزدیک شدن آمریکا به انتخابات میان دوره ای اهمیت بیشتری پیدا می کند. ترامپ بارها بر اهمیت قیمت انرژی تأکید کرده و خود نیز به صراحت پذیرفته است که حل وفصل درگیری با ایران ممکن است بیشتر از آنچه در ابتدا تصور می کرد، زمان ببرد.

بنابراین دولت آمریکا با یک واقعیت ناخوشایند راهبردی روبه روست: واشنگتن از برتری نظامی برخوردار است، اما برتری نظامی لزوماً به معنای دستیابی به یک نتیجه سیاسی قابل قبول نیست.

همین دوراهی حالا بیش از پیش در مورد یمن نیز صدق می کند.

واشنگتن منافع مهمی در حمایت از عربستان سعودی، یکی از مهم ترین شرکای منطقه ای خود، دارد؛ به خصوص در شرایطی که حملات نیروهای انصارالله زیرساخت های عربستان و جریان انتقال انرژی در جهان را تهدید می کند.

در عین حال، دولت آمریکا دلایل قابل فهمی دارد که نمی خواهد بار دیگر وارد یک کارزار نظامی علیه نیروهای انصارالله شود؛ کارزاری که ممکن است مانند گذشته به جنگی طولانی و بدون پایان روشن تبدیل شود.

به همین دلیل، مهم ترین سؤال دیگر این نیست که ترامپ قدم بعدی خود را چه زمانی و چگونه برمی دارد. سؤال اصلی این است که او در نهایت می خواهد به چه نتیجه ای برسد.

مذاکره یک ابزار است. حمله نظامی یک ابزار است. فشار اقتصادی هم یک ابزار است. اما هیچ کدام از اینها به تنهایی یک راهبرد محسوب نمی شود.

اگر هدف واشنگتن فروپاشی حکومت ایران از طریق فشار اقتصادی است، دولت آمریکا باید از خود بپرسد که آیا چنین هدفی واقعاً در بازه زمانی مورد نظر دولت قابل دستیابی است یا نه و ایران با افزایش فشارها چه واکنشی نشان خواهد داد.

حکومتی که احساس کند موجودیتش در معرض تهدید قرار گرفته، ممکن است خطرناک تر شود، نه اینکه لزوماً انعطاف بیشتری از خود نشان دهد.

از سوی دیگر، اگر هدف رسیدن به یک توافق از مسیر مذاکره است، واشنگتن باید مشخص کند که حاضر است در نهایت چه نتیجه ای را بپذیرد و برای رسیدن به آن چه امتیازهایی را باید واگذار کند.

بنابراین، لحن تندتر و صریح تر ترامپ را نباید لزوماً نشانه آن دانست که واشنگتن درباره قدم بعدی خود به تصمیم نهایی رسیده است. این اظهارات بیشتر بازتاب دوراهی راهبردی است که دولت آمریکا با آن مواجه شده است.

آمریکا می تواند همچنان به موفقیت های نظامی در سطح تاکتیکی دست پیدا کند، اما قیمت نفت همچنان بالاست، رویارویی با ایران ادامه دارد، چالش نیروهای انصارالله در حال گسترش است و مسئله هسته ای ایران نیز همچنان حل نشده باقی مانده است.

چالش اصلی واشنگتن دیگر اثبات این موضوع نیست که می تواند هزینه هایی به ایران تحمیل کند. مسئله اصلی این است که مشخص کند قرار است این هزینه ها در نهایت چه نتیجه سیاسی ای ایجاد کنند.