آیا دیپلماسی فشرده در نیویورک به گشایش میان ایران و آمریکا ختم می شود؟ - الجزیره: احتمال توافق بسیار پایین است

به گزارش سرویس بین الملل خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - شبکه خبری الجزیره در گزارشی تحلیلی نوشت در شرایطی که دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا در سخنرانی روز سه شنبه خود در مجمع عمومی سازمان ملل تهدیدهای تکراری مبنی بر «نابودی» ایران را مطرح ساخت، در پشت درهای بسته نیویورک تحرکات دیپلماتیک دامنه داری پیرامون جنگ جاری در جریان بوده است.

در همین چارچوب، روز سه شنبه مذاکرات غیرمستقیم سه ساعته ای میان ایران و آمریکا برگزار شد و استیو ویتکاف، فرستاده ویژه آمریکا به همراه جرد کوشنر، مشاور ارشد ترامپ با عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران به تبادل پیام پرداختند؛ دیداری که ترامپ آن را «بسیار خوب» و «بسیار سازنده» توصیف کرد.

هم زمان، ترامپ با سران کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس دیدار کرد و مقامات ارشد منطقه نیز در حال بررسی پیشنهاد ارائه شده از سوی قطر برای ایجاد یک چارچوب امنیتی مشترک میان ایران و کشورهای حاشیه خلیج فارس هستند.

از سوی دیگر، ورود مسعود پزشکیان، رئیس جمهور ایران به نیویورک رویدادی کم سابقه به شمار می رود، زیرا برای نخستین بار رهبر کشوری که درگیر جنگ فعال با ایالات متحده است، برای سخنرانی در مجمع عمومی پا به خاک آمریکا می گذارد.

توحید اسدی، خبرنگار الجزیره در تهران گزارش داد هدف اصلی عراقچی از گفت وگو با فرستادگان کاخ سفید، انتقال آخرین بسته شروط تهران برای پایان دادن به جنگ پس از فروپاشی تفاهم نامه ۶۰ روزه ژوئن در اسلام آباد بوده است.

با این وجود، ناظران تاکید دارند که انتظار خروج یک توافق نهایی از نشست های این هفته نیویورک چندان واقع بینانه نیست و طرفین تنها در حال سنجش مسیرهای ممکن برای مدیریت تنش هستند.

صنم وکیل، مدیر برنامه خاورمیانه و شمال آفریقا در اندیشکده چتم هاوس در این باره به الجزیره گفت که نسبت به وقوع یک گشایش اساسی در این هفته بدبین است، اما تفاهم های مقطعی می تواند اعتماد لازم را برای ازسرگیری دیپلماسی فراهم کند.

چرا برای اعلام گشایش دیپلماتیک بسیار زود است؟

به باور کارشناسان، سابقه شکست مذاکرات در میانه تهدیدات نظامی مانع از خوش بینی زودهنگام است.

طرفین بیش از دو سال است که به صورت مستقیم و غیرمستقیم در حال مذاکره بوده اند، اما در دو مقطع این فرایند به درگیری مستقیم نظامی ختم شده است.

عادل عبدالغفار، پژوهشگر ارشد موسسه سیاست استراتژیک استرالیا خاطرنشان ساخت که اگرچه تحرکاتی واقعی برای بازگشت به میز مذاکره دیده می شود، اما لفاظی های سیاسی نیز بسیار پررنگ است.

وی تصریح کرد سنجش گشایش واقعی به چند نشانه کلیدی بستگی دارد: تایید دور جدید گفت وگوها، توافق بر سر ترتیب زمانی اقدامات متقابل و تغییر لحن طرفین از تکرار مطالبات حداکثری به سوی سازوکارهای مشخص اجرایی.

همچنین همراهی محافل تصمیم گیر در تهران و ارزیابی نتایج دیدار دوجانبه ترامپ و شی جین پینگ، رئیس جمهور چین در واشنگتن می تواند روند این ابتکارات دیپلماتیک را روشن تر سازد.

کارت راهبردی هرمز و بن بست مطالبات متقابل

کشورهای حوزه خلیج فارس به دلیل برقراری کانال های ارتباطی با دو طرف و آسیب دیدن از پیامدهای درگیری ها، همچنان نقشی حیاتی در میانجی گری ایفا می کنند و دوحه و مسقط در تلاشند تا پیام های سیاسی را به ترتیبات عملیاتی پیرامون امنیت دریانوردی تبدیل کنند.

با این حال، به گفته تحلیلگران، نه کشورهای عربی و نه چین—که بزرگ ترین مشتری نفت ایران است و بر احیای توافق ژوئن اصرار دارد—نمی توانند توافقی را تحمیل کنند و تصمیم نهایی منحصراً در تهران و واشنگتن اتخاذ می شود.

چالش محوری در این میان، دستیابی به فرمولی است که هیچ یک از دو طرف در افکار عمومی داخلی خود تسلیم شده جلوه نکنند.

ایران در واکنش به تهدیدات ترامپ نسبت به پاسخ های قاطع تر هشدار داده و انسداد تردد در تنگه هرمز همچنان برگ برنده اصلی تهران و بزرگ ترین دغدغه واشنگتن به شمار می رود، زیرا دولت ترامپ در آستانه انتخابات با فشار سرسام آور بهای سوخت دست به گریبان است.

به باور عبدالغفار، تهران بدون اخذ تضمین های محکم حاضر به عقب نشینی از این کارت نخواهد بود؛ افزون بر آنکه حتی برقراری آرامش نسبی در هرمز لزوماً به معنای رفع خطر در تنگه باب المندب نخواهد بود، چرا که تنش های منطقه ای شعله های منازعه در یمن را نیز بیش از پیش برافروخته است.

این خبر توسط سایت خبرآنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : خبرآنلاین