رمزگشایی از رویاهای بی تصویر - افراد نابینا در خواب هایشان چه می بینند؟

به گزارش سرویس بین الملل خبر ناب به نقل از همشهری - همشهری آنلاین، فرخنده رفائی: خواب ها برای بیشتر انسان ها مجموعه ای از تصویرها، صداها، احساسات و خاطراتی هستند که از تجربه های روزمره شکل گرفته اند، اما برای افرادی که بینایی ندارند، دنیای خواب می تواند شکل متفاوتی داشته باشد. برخلاف تصور رایج، نابینایی به معنی نداشتن تجربه های غنی در خواب نیست و مغز همچنان می تواند رویاهایی پیچیده و پرجزئیات بسازد.

تجربه رویا در افرادی که از بدو تولد نابینا بوده اند با افرادی که در طول زندگی بینایی خود را از دست داده اند متفاوت است و از دیدگاه علوم اعصاب، این تفاوت به انعطاف پذیری مغز یا «نوروپلاستیسیته» مربوط می شود.

مغز در واکنش به نبود یا از دست رفتن یک حس، می تواند در نحوه استفاده از شبکه های عصبی خود تغییر ایجاد کند. در افرادی که از بدو تولد نابینا هستند، نواحی مرتبط با پردازش بینایی لزوما غیرفعال نمی مانند و می توانند در پردازش اطلاعات حاصل از حواس دیگر مشارکت کنند. به همین دلیل، مغز این افراد می تواند صدا، لمس، بو و اطلاعات مربوط به حرکت و فضا را به شکل تجربه ای منسجم در خواب نیز بازسازی کند.

افرادی که از بدو تولد نابینا هستند، هیچ گاه تجربه دیدن تصاویر، رنگ ها یا چهره ها را نداشته اند؛ بنابراین مغز آنها برای ساختن رویا از اطلاعات حواس دیگر استفاده می کند. صداها، بوها، لمس کردن، احساس حرکت و خاطراتی که از محیط اطراف دارند، مواد اصلی رویاهای آنها را شکل می دهند.

به همین دلیل، فردی که از کودکی نابینا بوده است ممکن است در خواب، حضور یک دوست را نه با تصویر چهره یا رنگ لباس، بلکه با ترکیبی از صدا، حالت گفت وگو، رفتار و دیگر نشانه های غیر بصری تجربه کند. این رویاها می توانند به اندازه خواب های افراد بینا، زنده و خلاقانه باشند، اما ساختار آنها بر پایه تجربه هایی غیر از دیدن شکل می گیرد.

به گزارش پاپیولار ساینس، حدود نیمی از مغز انسان به پردازش اطلاعات دیداری اختصاص دارد و بسیاری از شبکه های عصبی مرتبط با بینایی از سال های ابتدایی زندگی شکل می گیرند. به همین دلیل، تجربه های بصری نقش مهمی در حافظه و رویاهای افراد بینا دارند. با این حال، نبودن این تجربه ها باعث توقف فعالیت های پیچیده ذهنی در هنگام خواب نمی شود.

افرادی که در طول زندگی خود بینایی شان را از دست داده اند، شرایط متفاوتی دارند. آنها پیش از نابینایی مجموعه ای از خاطرات تصویری درباره چهره ها، مکان ها و اشیا در ذهن خود ذخیره کرده اند و این تصاویر می توانند همچنان در خواب هایشان ظاهر شوند. برای مثال، کسی که در بزرگسالی نابینا شده است ممکن است سال ها پس از از دست دادن بینایی، خواب هایی مشابه افراد بینا تجربه کند.

با گذشت زمان و افزایش تجربه های زندگی بدون بینایی، سهم تصاویر در خواب این افراد کاهش پیدا می کند و عناصر غیر بصری نقش بیشتری در رویاهای آنها پیدا می کنند. این موضوع نشان می دهد مغز انسان انعطاف پذیر است و حتی در شرایط تغییرات شدید حسی، همچنان راه هایی برای ساختن تجربه های ذهنی پیدا می کند.

این خبر توسط سایت همشهری آنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : همشهری آنلاین