ظریف: نشست های (نه به جنگ) در شرایط تهدید جنگ پیام معکوس می دهد - مذاکره در فشار لزوماً به معنای تسلیم نیست - وحدت ملی بزرگ ترین عامل بازدارندگی است

به گزارش سرویس بین الملل خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - محمدجواد ظریف، وزیر پیشین امور خارجه جمهوری اسلامی ایران، در گفت وگویی با خبرگزاری آریا در پاسخ به پرسشی درباره اینکه آیا پیشنهاد مذاکره با آمریکا تکرار تجربه برجام است یا خیر، تصریح کرد که هیچ سیاست خارجی عاقلانه ای بدون توجه به تجارب گذشته طراحی نمی شود و مذاکره یک ابزار است، نه اعتماد سیاسی.

وی افزود خروج آمریکا از توافق نشان داد که ناکافی بودن سازوکارهای مقابله با نقض تعهدات، توافق را آسیب پذیر می سازد؛ از این رو امروز سؤال اصلی این نیست که به آمریکا اعتماد کنیم یا نه، بلکه باید دید آیا می توان ترتیبی را سامان داد که تعهدات و منافع ایران قابل سنجش و راستی آزمایی باشد.

وزیر پیشین امور خارجه خاطرنشان ساخت که در روابط بین الملل «تضمین مطلق» وجود ندارد، اما می توان با اقداماتی نظیر اجرای مرحله ای، تناسب اقدامات، راستی آزمایی و تعیین پیامدهای روشن برای نقض توافق، ریسک ها را کاهش داد.

مذاکره در فشار لزوماً به معنای تسلیم نیست

ظریف در واکنش به این دیدگاه که مذاکره در شرایط فشار به معنای تسلیم است، اظهار داشت که مذاکره در فشار لزوماً تسلیم نیست؛ همان گونه که مذاکره در اوج قدرت نیز لزوماً به پیروزی ختم نمی شود.

وی توضیح داد اگر طرف مقابل خواسته های حداکثری خود را تحمیل کند و ایران بدون امتیاز متناسب آن را بپذیرد، انتقاد کاملاً وارد خواهد بود؛ اما اگر دیپلماسی هزینه تهدید را کم کند و منافع مشخصی ایجاد نماید، نشانه ضعف نیست.

به باور او، هر فرآیند دیپلماتیک باید دارای هدفی روشن، خطوط قرمز، سنجه های ارزیابی و یک نقطه خروج مشخص باشد تا بتوان از آن دفاع کرد.

راهبرد ایران در تنگه هرمز و بهره گیری از اهرم های ژئوپلیتیک

رئیس دستگاه دیپلماسی در دولت های یازدهم و دوازدهم پیرامون حساسیت ها درباره تنگه هرمز تاکید کرد که باید میان حاکمیت ملی، حقوق قانونی کشور و ترتیبات همکاری منطقه ای تمایز قائل شد.

ظریف گفت تنگه هرمز یک موقعیت ممتاز راهبردی برای ایران است و هنر سیاست گذاری در این نهفته است که این موقعیت به امنیت افزون تر، جایگاه منطقه ای بهتر و منافع اقتصادی پایدار بدل شود.

وی با اشاره به اینکه استفاده از اهرم قدرت با «مصرف کردن» و از بین بردن آن تفاوت دارد، یادآور شد که اهرم زمانی ارزش دارد که طرف مقابل را به پذیرش ترتیبات دارای منفعت برای کشور وادار سازد، نه آنکه خود منشأ هزینه های سنگین و پایدار شود.

او همچنین هشدار درباره ابعاد اقتصادی انسداد احتمالی آبراهه ها را امری لازم دانست و تاکید کرد که پنهان کردن هزینه ها موجب از میان رفتن آن ها نمی شود و تصمیم گیران باید هزینه های اقدام یا عدم اقدام را هم زمان برآورد کنند.

پیوند دیپلماسی و میدان؛ قدرت دفاعی مکمل سیاست خارجی است

ظریف در پاسخ به شبهات پیرامون دوگانه سازی میان میدان و دیپلماسی تصریح کرد که این دو مولفه را هرگز متضاد یکدیگر نمی داند.

وی افزود امنیت ملی محصول برآیند چند عامل شامل توان نظامی، دیپلماسی، پایداری اقتصادی، انسجام اجتماعی و فناوری است.

به گفته او، توان نظامی نقش بازدارندگی در برابر تهدید را ایفا می کند و دیپلماسی این ظرفیت را به دستاوردهای سیاسی و کاهش احتمال بروز درگیری پیوند می زند؛ بنابراین توان نظامی بدون هدف مشخص سیاسی هزینه می آفریند و دیپلماسی بدون پشتوانه میدانی نیز در برابر فشارها آسیب پذیر خواهد بود.

وزیر پیشین امور خارجه تاکید کرد که دیپلماسی جایگزین قدرت دفاعی نیست، بلکه تکمیل کننده آن به شمار می رود و ایجاد هماهنگی مؤثر میان نهادهای امنیتی و دستگاه دیپلماسی ضرورتی اجتناب ناپذیر است.

نقد نشست های «نه به جنگ» در بزنگاه تهدید خارجی

ظریف در پاسخ به سؤالی صریح پیرامون موافقت یا مخالفت با پیشنهاد برگزاری نشست های «نه به جنگ» در شرایط کنونی کشور، نسبت به پیامدهای منفی این گونه اقدامات هشدار داد.

وی گفت هر کنش اجتماعی و سیاسی معنای خود را در بستر زمان و شرایط پیدا می کند و در شرایطی که تهدید نظامی علیه کشور واقعی است، هر اقدامی باید به این پرسش پاسخ دهد که آیا هزینه تصمیم گیری برای جنگ را برای دشمن بالا می برد یا پایین.

او تصریح کرد که چنین نشست هایی در شرایط آرامش می تواند بیانگر صلح طلبی عمومی باشد، اما در وضعیت تهدید جدی، ممکن است از سوی طرف مقابل به عنوان نشانه ضعف، شکاف درونی و کاهش همبستگی ملی برداشت شود.

ظریف خاطرنشان ساخت که ترامپ و اتاق های فکر واشنگتن زمانی جسارت افزایش فشار را پیدا می کنند که جامعه ایران را دچار چندپارگی ببینند؛ در حالی که نمایش یکپارچگی مردم در برابر تهدید خارجی، هزینه هرگونه تصمیم ماجراجویانه را برای کاخ سفید به شدت بالا می برد.

وی در پایان تاکید کرد که صلح طلبی بدون در نظر گرفتن مقتضیات زمانی ناخواسته به افزایش خطر کمک می کند و امروز نخستین اولویت ملی، حفظ انسجام داخلی است که خود بزرگ ترین عامل بازدارنده در برابر جنگ محسوب می شود.

این خبر توسط سایت خبرآنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : خبرآنلاین