(آنتیک): وقتی خنده، تیشه به ریشه خرافه می زند

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - فیلم «آنتیک» به کارگردانی هادی نائیجی، نمونه ای موفق از سینمایی است که نه از نقد می هراسد و نه خود را در لاک سرگرمی سازی صرف محبوس می کند. این اثر با بهره گیری هوشمندانه از ظرفیت های ژانر کمدی، پا به قلمرویی پرخطر می گذارد: خرافه پرستی و باورهای بی اساسی که همچون ریشه های نامرئی، در لایه های فرهنگ روزمره جامعه ایران تنیده شده اند.

نائیجی به خوبی می داند که پرداختن مستقیم و شعارگونه به چنین مسئلهٔ ریشه داری، نه تنها تأثیر خود را از دست می دهد که ممکن است مخاطب را دفع کند. از همین رو، او مسیر روایت داستانی و افسانه وار را برمی گزیند. فیلم به جای آنکه با انگشت نمایی بگوید «خرافه بد است»، با خلق موقعیت هایی که هم خنده دارند هم تأمل برانگیز، مخاطب را تا لب مرز کشف این حقیقت پیش می برد که چه بسیار تصمیمات نادرست و پیامدهای ناگوار، زاییدهٔ باورهایی هستند که هرگز به درستی وارسی نشده اند.

یکی از نقاط قوت «آنتیک»، پرهیز از کلیشه های فرسوده کمدی فارسی است. فیلم نه شوخی های لفظی تکراری دارد، نه بدن آزاری و نه اغراق های سطحی. در عوض، کمیک بودن موقعیت ها از دل باورهای غلط شخصیت ها بیرون می آید؛ باورهایی که برای بیننده امروزی هم آشنایند و هم خنده دار، اما در عمق خود تراژیک و رنج آور. این تلخیِ پنهان در لفافه شوخی، همان چیزی است که فیلم را از یک اثر ساده سرگرم کننده به نقدی اجتماعی بدل می کند.

«آنتیک» به جرئت می توان گفت سکوتی را می شکند که گاهی به دلیل ترس از برچسب زدن یا عادی انگاریِ بیش از حدِ خرافات، در سینمای ایران حاکم بوده است. این فیلم نشان می دهد که می توان درباره باورهایی که «مقدس» یا «غیرقابل پرسش» تلقی می شوند، حرف زد؛ و حرف زدن را نه از موضع بالادستی و اخلاقی، که از دل خنده و طنز آغاز کرد. چرا که خنده، گاهی تیزترین و مؤثرترین ابزار نقد است. «آنتیک» با همین فهم شکل گرفته است: در دل کمدی، می توان به عمیق ترین مسائل فرهنگی و اجتماعی دست زد، بدون آنکه لحن فیلم موعظه گر یا تلخ شود. این همان هنر ناب سینماست.

این خبر توسط سایت خبرآنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : خبرآنلاین