(بلوط های سپید)؛ روایتی مینیمال و ضد نور از انسان هایی که در جنگ عاشقانه زندگی کردند

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - سایت خانه هنرمندان،  این عکاس سینما که پیش تر تجربه برپایی نمایشگاه محیطی عکس های فیلم «محمد(ص)» را داشته، با اشاره به شرایط جنگی کنونی کشور، برپایی چنین نمایشگاه هایی را «رسالت هنر» برای تغییر حال دل مردم خواند و تأکید کرد که نمایش تصاویر جنگ در فضایی عاشقانه و شاعرانه، ماندگاری اثر را در سال های پس از جنگ تضمین می کند. در ادامه گفتگو با این عکاس را می خوانید.

* نمایشگاه «بلوط های سپید» در گالری محیطی خانه هنرمندان ایران برگزار می شود؛ انتخاب یک فضای محیطی و شهری برای نمایش عکس های یک فیلم سینمایی چه تأثیری بر تجربه مخاطبان دارد؟
دو سال پیش نمایشگاه عکس های فیلم محمد (ص) اثر مجید مجیدی را در نمایشگاه محیطی به نمایش گذاشتم، تجربه ای برای نمایش آثار در اینگونه نمایشگاه نداشتم و استرس دیده نشدن کارها توسط مخاطب را به دوش می کشیدم، روز افتتاحیه و با استقبال گرم مدیریت و مسئولان برپایی نمایشگاه محیطی خانه هنرمندان قدری دلگرم شدم. وقتی نمایشگاه رونمایی شد و عکس ها در ویترین های نمایشگاه جای خود نشستند به شدت مخاطب حرفه ای و عام ارتباط برقرار می کردند و حتی با تابلوها عکس های یادگاری ثبت و به نوعی خستگی را از روی شانه هایم پایین می گذاشتند و خداقوت می گفتند. از همانجا بود که تصمیم گرفتم در سال های آتی هم، عکس هایم را در این نوع نمایشگاه به معرض نمایش بگذارم.

*درباره نام «بلوط های سپید»بیشتر توضیح دهید.
«بلوط های سپید» مجموعه عکس های صحنه و پشت صحنه فیلم سینمایی «اتاقک گلی» است که در کتاب «بلوط های سپید» مورد استفاده قرار گرفته است. در این نمایشگاه به دلیل محدودیت در تابلوها، تنها عکس های صحنه استفاده شده است. فیلمبرداری و قصه فیلم سینمایی «اتاقک گلی» در جوانرود، سرزمین بلوط ها انجام شده و نام کتاب و نمایشگاه با الهام از شاخصه درخت بلوط در کردستان به ذهنم رسید. سپید، هم نماینده و معرف پاکی، زلالی و عشقی است که شهدای این اتاقک به این سرزمین داشتند. در نتیجه مجموع این دو حرف در عین کوچک بودن، دنیایی از روایت و برگی از تاریخ سرنوشت ساز این سرزمین را رقم می زند.

* به نظر شما گالری های محیطی تا چه اندازه می توانند هنر عکاسی و به ویژه عکاسی سینمایی را به مخاطبانی فراتر از مخاطبان حرفه ای هنر نزدیک کنند؟
جذب مخاطب تنها با نمایش عکس های سینمایی نیست، هر عکسی که پتانسیل روایت و امضای خاص داشته باشد، می تواند در نمایشگاه به معرض دید مخاطب عام و خاص برسد. در هر نمایشگاهی مخاطب حرفه ای و خاص جواب سوالات خود را از هر فریم می گیرد و به هدف خود نزدیک می شود یا می رسد، اما مخاطب عام چگونه باید جذب دیدن عکس در نمایشگاه شود؟ یکی از ویژگی های نمایشگاه محیطی درک درست از سلیقه و حس و حال مخاطب عام است. شما در نظر بگیرید اگر نمایشگاه «بلوط های سپید» داخل خانه و در یکی از گالری های موجود برگزار می شد، چند درصد مخاطب عام وارد خانه و جذب نمایشگاه می شدند، ولی در نمایشگاه محیطی حتی مردمی که رهگذر هستند می ایستند و با دقت تابلوها را می نگرند و ارتباط می گیرند، گاهی بعد از دیدن استیتمنت نمایشگاه و حضور من ، سوالاتی می کردند و با شوق و رضایت می رفتند ، برای شخص من این نگاه ها قابل ستایش است.

* عکس های این مجموعه از فیلم «اتاقک گلی» گرفته شده اند؛ نمایش چنین تصاویری در فضای پساجنگ چه خوانش تازه ای از تلفیق جنگ و هنر برای مخاطب ایجاد می کند؟
سعی کرده ام یک نگاه خبری و مستند به عکاسی این فیلم داشته باشم و تا جای ممکن از فضای میزانسن و چیدمان در سینما دوری کنم، تا مخاطب ارتباط بهتری از این روایت بگیرد، روایتی مینیمال به دور از هرگونه پیچیدگی، پلان های ضد نور و سیلوئتی که پر از کنتراست است و راوی داستان دیده نشدن انسان هایی که صادقانه جنگیدند و در جنگ عاشقانه زندگی کردند. هر چقدر ما با حس و حال هنر و ادبیات بصری به جنگ و خشونت نزدیک شویم و با جسارت از جنگ تصویری عاشقانه و شاعرانه در تاریخ به ثبت برسانیم، سال های بعد از جنگ هم مخاطب با اثر ارتباط برقرار می کند چون عشق هیچگاه کهنه نمی شود و همیشه رنگ و طراوت را دارد. عکاس با تفکر و دارای ذوق و نگاه می تواند صحنه ای را خلق نماید که آدم های دست اندرکار و هنرمند هم به فکر فرو روند و جواب های خود را بگیرند.

* گالری محیطی خانه هنرمندان ایران طی سال های اخیر بستری برای نمایش آثار عکاسان است؛ این فضا چه ظرفیت هایی برای روایت های تصویری مرتبط با سینما و تاریخ معاصر دارد؟
نباید نمایشگاه محیطی تنها خاص عکس های سینمایی باشد، می توان عکس های خبری، اجتماعی، طبیعت را هم به معرض نمایش گذاشت، امیدوارم در آینده نزدیک در ژانرهایی که در بالا ذکر شد را در نمایشگاه محیطی به معرض نمایش بگذارم و عکس العمل های مخاطبین خاص و عام را از نزدیک مشاهده نمایم.

* در مقایسه با نمایشگاه های داخل گالری، ارائه آثار در گالری محیطی چه چالش ها و محدودیت هایی برای نمایش عکس ها ایجاد می کند؟
در داخل گالری ها عکس ها که چاپ می شوند، نورپردازی های خاص گالری استاندارد روی آنها تابانده می شود و در حقیقت عکس ها به خوبی دیده و مورد قضاوت قرار می گیرند، ولی در نمایشگاه محیطی در شب ما نورپردازی خاص عکس ها را نداریم و در روز هم رفلکس تصاویر بیرون روی شیشه های تابلو، مانع درست دیدن عکس ها می شوند، ولی تمام این نقاط ضعف را مخاطب نادیده می گیرد و عبور می کند و برای من این نوع ارتباط نزدیک بین عکاس و مخاطب یک تجربه شیرین است.

* آیا نمایش آثار در یک فضای شهری می تواند به نوعی گفت وگوی مستقیم میان هنر، شهر و مخاطبان روزمره منجر شود؟ این تعامل در نمایشگاه «بلوط های سپید» چگونه شکل گرفته است؟
در طول هفته باید در نمایشگاه حضور پیدا کنم و با مخاطبین گپ و گفت چند دقیقه ای را داشته باشم، ولی کلا این دسته از نمایشگاه ها ارتباط دوستانه ای بین هنر و شهر و مخاطب را به وجود می آورد، که برای ارتقاء سطح کیفی عکاسی و فرهنگ این سرزمین بسیار موثر است.

*چرا سراغ این مجموعه از عکس هایتان رفتید؟چه ارتباطی میان این فیلم و فضای کنونی نظر شما را جلب کرد؟
در حال حاضر و با توجه به فضای جنگی کشور، فکر کردم شاید این فریم ها با نوع نگاهی دیگر به جنگ برای مخاطب جالب و چالش برانگیز باشد، تنها خدمتی که می توانم به فرهنگ و مردم سرزمینم انجام دهم برپایی همین جنس نمایشگاه هاست تا قدری حال دلشان را تغییر دهم، این رسالت هنر و هنرمند است. در اینجا جای دارد از مدیریت محترم خانه هنرمندان، از معاون فرهنگی خانه هنرمندان و تیم اجرایی و هماهنگی کمال تشکر و قدردانی را به عمل بیاورم.

این خبر توسط سایت خبرآنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : خبرآنلاین