جامعه به صدای ضربان تئاتر نیاز دارد - چالش های راه رفتن روی آجر

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - بازیگر نمایش «دیکته طور» به کارگردانی علیرضا معروفی که این شب ها ساعت ۱۹ در سالن استاد سمندریان تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه می رود، طی گفتگو با ایلنا از تجربه همکاری دوباره با کارگردان اثر و تجربه ایفای نقش «نهال» گفت. 

براساس گزارش ایلنا، مجید رحمتی، ایمان سلگی، کیمیا خلج، جواد موسوی، آهو شفیعی اط دیگر بازیگران نمایش «دیکته طور» هستند. 

االهه زحمتی که در نمایش «دیفن هیدرامین» هم بازی کرده بود؛ درباره همکاری دوباره با علیرضا معروفی گفت: «او کارگردانی بااستعداد و خوش فکر است و من به خاطر تجربه ی خوبی که پیش تر با او داشتم، همکاری مجدد و خلق اثری تازه با ایده ها و کارگردانی او برایم جذاب و شیرین بود. معمولاً متن ها و نگاهش به مسائل را دوست دارم؛ بنابراین از همان ابتدا و با خواندن متن می دانستم قرار است دوباره کاری متفاوت را با هم تجربه کنیم.» 

الهه زحمتی به فرم اجرا و فضای نمایش اشاره کرد: «به نظرم فرم و شیوه ی اجرا، بازی های کنترل شده و اتمسفری که در فضای کار شکل گرفته، در جلوگیری از کلیشه های تکراری موفق بوده است. هرچند حتی اگر تکرار هم رخ دهد، من مشکلی در آن نمی بینم؛ مفهوم باید گفته شود. حرف باید زده شود.» 

او درباره نقش «نهال» توضیح داد: «نهالِ نازنین، شخصیتی است که این روزها با او زندگی می کنم و بسیار دوستش دارم. نهال، با توجه به مشکلات و مسائلی که زیر سایه ی ظلم پدر تجربه می کند، به موجودی تبدیل می شود که شاید خودش هم در پایان از عملکردش حیرت کند. بهتر است بیش از این توضیح ندهم تا مخاطبان در مواجهه ی حضوری با نهال و رویکردش آشنا شوند.» 

بازیگر نمایش «دیکته طور» درباره شیوه اجرایی اثر و طراحی صحنه گفت: «در روزهای نخست تمرین، آقای معروفی ایده های مختلفی داشتند، اما آجر از همان لحظه های اول برای ایشان دغدغه ی اصلی بود؛ ایده ای که کم کم پخته شد و به اجرا رسید. هرچند راه رفتن و کنترل بازی روی آجر کار بسیار پرچالشی بود، اما یکی از جذابیت های همکاری با معروفی همین تجربه های متفاوت و جسورانه ی ایشان است.» 

تئاتر درمانی برای ناراحتی ها و زخم هاست!

او درباره روند تمرینات در شرایط بحرانی این روزها و حال وهوای شخصی خود توضیح داد: «کار آسانی نبود. تئاتر برای من، فارغ از تمام مزیت ها و کارکردهایش، همیشه درمانی برای ناراحتی ها و زخم ها بوده است. در روزهایی که این کار پیشنهاد شد، آن قدر از وضعیت و شرایطی که در آن گرفتار بودم خسته و کلافه بودم که تئاتر برایم شبیه آغوشی مادرانه بود؛ آغوشی که آرامم کند. برای اولین بار به دنبال اجرا نبودم؛ در تلاش بودم با تئاتر به آرامش برسم و این اتفاق افتاد. در گیرودار تمرین ها و پیدا کردن آنچه نهال و قصه ی ما می خواست، آن قدر غرق می شدم که همین برایم کافی بود.» 

الهه زحمتی زحمتی بر اهمیت تاثیرگذاری تئاتر در جامعه تأکید کردو افزود: «در هر شرایطی، مثل تمام صنف ها و شغل ها—و حتی بیشتر از بسیاری دیگر—جامعه به صدای ضربان تئاتر نیاز دارد. این ضربان نباید خاموش شود. باید باشد تا حرفش را بزند؛ باید باشد تا پناهی برای تماشاگرانش باشد؛ باید باشد تا این هنر اصیل تا همیشه زنده بماند.»

این خبر توسط سایت خبرآنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : خبرآنلاین