آیا انسان از سفر به ماه، جان سالم به در می برد؟

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر خبر ناب به نقل از همشهری - فاطمه عباسی: این یک رویای علمی-تخیلی است که به حقیقت می پیوندد. اما پشت این رویای هیجان انگیز، یک کابوس روان شناختی پنهان شده که مهندسان ناسا پاسخی برای آن ندارند: ذهن انسان برای زندگی در چنین جایی ساخته نشده است.

زندانی با زیباترین منظره ی دنیا

یک روان پزشک، زندگی روی ماه را به شکلی هوشمندانه توصیف می کند: «یک اتاق شکنجه با منظره ای خارق العاده». به زندگی روزمره روی زمین فکر کنید: صدای باد، بوی خاک باران خورده، دیدن یک پرنده، تغییر فصل ها. مغز ما دائماً در حال پردازش این اطلاعات است. حالا ماه را تصور کنید: سکوت مطلق. نه بادی، نه بارانی، نه هیچ موجود زنده ای. فقط یک دشت خاکستری و بی انتها زیر آسمانی همیشه سیاه.

مغز ما که به هیاهوی زندگی عادت دارد، در این سکوت کرکننده به هم می ریزد. دانشمندان هشدار می دهند که این انزوای شدید می تواند به کلافگی، اضطراب، افسردگی و حتی توهم منجر شود. آن حس شگفتی اولیه از دیدن زمین از دور، خیلی زود جای خود را به یک حس عمیق غربت و پوچی می دهد.

وقتی جاذبه رهایتان می کند

مشکل فقط روحی نیست. روی ماه، جاذبه یک ششم زمین است و بدن شما تقریباً معلق است. اما این فقط جسم شما نیست که گیج می شود؛ روانتان هم به هم می ریزد. مغز ما از جاذبه برای همه چیز استفاده می کند: از حفظ تعادل گرفته تا تنظیم خواب و حتی خلق وخو. وقتی این نیروی دائمی و آشنا حذف شود، سیستم عامل ذهن ما دچار اختلال می شود. انگار که زیر پای مغزتان را خالی کرده باشند.
انسان هایی که دیگر زمینی نیستند

شاید بگویید فضانوردان در ایستگاه فضایی هم همین شرایط را دارند. اما یک تفاوت بزرگ وجود دارد: آن ها مسافرانی هستند که می دانند بلیط برگشت دارند. اما ساکنان ماه چه؟ آن ها مهاجرند، نه مسافر. آن ها باید یک جامعه واقعی بسازند، نه اینکه فقط یک مأموریت را به پایان برسانند. آن ها باید با همان چند نفر محدود، سال ها زندگی کنند، در حالی که «خانه» یک نقطه ی آبی کوچک و دور در آسمان است.

اینجاست که بزرگ ترین ترس دانشمندان شکل می گیرد: این انسان ها به تدریج هویت زمینی خود را از دست می دهند. آن ها دیگر خود را بخشی از این سیاره زنده و پویا نمی بینند.

ناسا می تواند انسان ها را زنده به ماه ببرد و آن ها را در برابر خطرات فیزیکی حفظ کند. اما سوال اصلی این است: آیا می تواند جلوی فروپاشی روانی آن ها را هم بگیرد؟ آیا اولین ساکنان ماه، کاشفانی شجاع خواهند بود یا تبعیدی هایی تنها که به تنها سیاره زنده ای که می شناختند، خیره شده اند؟ پاسخ به این سوال، شاید ترسناک تر از هر خطر فنی دیگری در این سفر باشد.

این خبر توسط سایت همشهری آنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : همشهری آنلاین