ویوین مایر را باید از دریچه عکس هایش شناخت، نه زندگی خصوصی اش

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - موزه هنرهای معاصر، «در جست وجوی ویوین مایر» روایت کشف آرشیو گسترده عکاسی است که بخش عمده آثارش در زمان حیات او ناشناخته ماند. به اعتقاد شایگان، جذابیت فیلم تنها در کشف هویت مایر نیست؛ هرچه روایت پیش می رود، پرسش های بیشتری درباره این شخصیت شکل می گیرد و جست وجو برای شناخت او همچنان ناتمام می ماند. در عین حال، ورود به جزئیات زندگی خصوصی عکاسی که بخش زیادی از زندگی خود را دور از توجه عمومی گذرانده، پرسشی اخلاقی را نیز پیش می کشد: برای شناخت یک هنرمند تا کجا می توان وارد حریم شخصی او شد؟

همین مسئله، مرز میان زندگی نامه هنرمند و خوانش آثارش را به یکی از موضوعات اصلی بحث تبدیل کرد. شایگان معتقد است تفسیر عکس های مایر صرفاً بر اساس کودکی، روابط خانوادگی یا ویژگی های روان شناختی او، ممکن است ارزش مستقل آثار را تحت الشعاع قرار دهد. انبوه عکس ها، روزنامه ها، بلیت ها، رسیدها و اشیایی که مایر نگهداری می کرد نیز وجه دیگری از شخصیت او را آشکار می کند؛ نوعی میل به جمع آوری و ثبت آنچه از زندگی روزمره باقی می ماند. با این همه، این ویژگی ها تنها یکی از مسیرهای شناخت مایر است و نمی تواند جای بررسی خود عکس ها را بگیرد.
در آثار او، خیابان و آدم هایش حضوری تعیین کننده دارند.

فرانک آرتا با اشاره به پرتره ها و تصاویر خیابانی مایر، بر توانایی او در نزدیک شدن به انسان ها و ثبت لحظات بی واسطه تأکید کرد:«چهره ها، حرکت ها و موقعیت هایی که بدون آرایش و تصنع در قاب قرار گرفته اند. همین کیفیت، عکس های مایر را از یک ثبت ساده روزمره فراتر می برد و ضرورت بررسی زبان بصری او را مطرح می کند».

برای شناخت این زبان بصری، شایگان پیشنهاد کرد آثار مایر در کنار جریان های عکاسی دهه ۱۹۶۰ دیده شوند؛ دوره ای که نگاه به عکاسی مستند در حال تغییر بود و منظر شخصی عکاس اهمیت بیشتری پیدا می کرد. او با اشاره به نمایشگاه هایی چون «به سوی منظره اجتماعی» و «اسناد جدید» یادآور شد که عکس های مایر از نظر توجه به خیابان، زندگی اجتماعی و لحظه، با بخشی از تجربه های عکاسی آن دوره هم زمانی و نزدیکی دارند.

خودنگاره های مایر در آینه ها، شیشه ها و سایه ها نیز نمونه دیگری از این هم جواری است. شایگان این تصاویر را با تجربه های «لی فریدلندر» مقایسه کرد؛ عکاسی که حضور خود در انعکاس ها و سایه ها به بخشی شناخته شده از زبان بصری اش تبدیل شد. تفاوت در اینجاست که آثار فریدلندر در زمان خود نمایش داده و درباره آن ها نوشته شد، اما مایر چنین جایگاهی در دوران فعالیتش پیدا نکرد. در نتیجه، ویژگی هایی مشابه در آثار او بعدها بیشتر از دریچه زندگی شخصی یا جنسیتش تفسیر شد.

این مقایسه، بحث را به نقش کیوریتورها، منتقدان و تاریخ نگاران در دیده شدن یک هنرمند رساند. نمایش آثار و شکل گیری نقد پیرامون آن ها تنها به معرفی یک عکاس محدود نمی شود، بلکه در چگونگی خوانده شدن آثار در سال های بعد نیز نقش دارد. موضوع جنسیت و خوانش های فمینیستی آثار مایر نیز در همین زمینه مطرح شد، هرچند شایگان ناشناخته ماندن او را صرفاً نتیجه زن بودنش ندانست!

گفت وگوی این نشست بیش از آنکه در پی یافتن پاسخی قطعی برای شخصیت رازآلود ویوین مایر باشد، توجه را به خود عکس ها بازگرداند. شناخت جایگاه او تنها از مسیر زندگی نامه اش نمی گذرد؛ آثار مایر زمانی تصویر روشن تری از این عکاس ارائه می کنند که در کنار جریان های عکاسی زمانه اش و با توجه به زبان بصری مستقل او دیده شوند.

این خبر توسط سایت خبرآنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : خبرآنلاین