سالِ ناتمامِ سوگ

به گزارش سرویس اجتماعی خبر ناب به نقل از همشهری - فاطمه عسکری نیا: بیشتر از هر سال، مادرهایی را دیدم که پیش از پاسخ دادن به سؤال ها، نگاهشان روی قاب عکسی می ماند که صاحبش دیگر قرار نبود از آن در وارد شود. مادر نخبگانی که در محل کار مورد حمله موشکی دشمنان قرار گرفتند .آن روزها فهمیدم بعضی خبرها همان لحظه که منتشر می شوند، تازه درون خبرنگار آغاز می شوند.در تحریریه، هیچ وقت برای اندوه، فرصت مناسبی وجود ندارد.خبر باید به موقع منتشر شود؛ تیتر باید بسته شود، عکس انتخاب شود و صفحه منتظر نمی ماند. برای همین، اشک اغلب عقب می افتد؛ چند ساعت بعد، در راه بازگشت از محل حادثه، پشت چراغ قرمز، یا نیمه شب، وقتی فایل گزارش را بسته ای و تازه فرصت کرده ای به جمله هایی فکر کنی که میان بغض گفته شدند و سکوت هایی که هیچ وقت در متن خبر ننشستند.مثل بغضی که ۴ ماه طول کشید تا شکسته شود. سال ۱۴۰۵ برای من، سالِ ناتمامِ سوگ بود.
سالی که در آن، هر مأموریت خبری، دری به خانه ای داغدار باز می کرد. کودکانی که در میناب بازی شان ناتمام ماند، مادرانی که یک شبه سیاه پوش شدند، پدرانی که دیگر به خانه برنگشتند، خانواده هایی که جهانشان در فاصله یک تماس تلفنی یا یک انفجار، به «قبل» و «بعد» تقسیم شد.برای مخاطب، خبر با آخرین نقطه تمام می شود؛ اما برای خبرنگار، تازه از همان جا آغاز می شود.
چهره ها در ذهن می مانند. صدای لرزان آدم ها، نگاه خیره کودکی که هنوز معنای فقدان را نمی داند، سکوت خانه ای که هنوز بوی زندگی می دهد اما زندگی از گوشه ای از آن رفته است. بعضی گزارش ها هیچ وقت بایگانی نمی شوند؛ از صفحه روزنامه به حافظه خبرنگار منتقل می شوند و سال ها همان جا می مانند. حقیقت امر این است که خبرنگاری فقط ثبت واقعیت نیست؛ امانت داری رنج انسان هاست. باید حقیقت را نوشت، بی آنکه حرمت اندوه فراموش شود. باید میان سرعت انتشار خبر و شأن آدم هایی که عزیزترین دارایی شان را از دست داده اند، تعادل برقرار کرد؛ تعادلی که هیچ آیین نامه ای آن را آموزش نمی دهد و فقط میدان حادثه، آن را به خبرنگار می آموزد.شاید به همین دلیل است که امسال، روز خبرنگار برای من بیش از آنکه روز تبریک باشد، روز مکث است؛ روز ادای احترام به همه همکارانی که یک سال تمام، درد مردم را روایت کردند و بسیاری از اندوه های خودشان را پشت صفحه های روزنامه، مانیتورهای تحریریه و میکروفن ها پنهان نگه داشتند.
آرزو می کنم سال آینده، قلم هایمان بیشتر از مرگ، از زندگی بنویسند؛ از تولد، از ساختن، از بازگشت امید.کاش سال آینده، صندلی های هیچ خانه ای خالی نباشد و هیچ خبرنگاری، روز خبرنگار را با مرور یک سالِ ناتمامِ سوگ به یاد نیاورد.

این خبر توسط سایت همشهری آنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : همشهری آنلاین