آمپول های جوانی؛ ترند جدید زیبایی - پپتیدهای ضدچروک واقعاً پوست را جوان می کنند؟

به گزارش سرویس اجتماعی خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - مدت ها بود پپتیدها بیشتر در قالب سرم و کرم های مراقبت از پوست دیده می شدند، اما حالا شکل تزریقی آنها نیز وارد فضای زیبایی شده است. در شبکه های اجتماعی محصولاتی با نام هایی مانند GHK-Cu، BPC-۱۵۷ و TB-۵۰۰ با وعده هایی از کاهش چین وچروک تا ترمیم سریع تر بافت معرفی می شوند.

اما «پپتید» به خودی خود به معنی داروی جوان کننده نیست. پپتیدها زنجیره های کوتاهی از اسیدهای آمینه اند و بعضی از آنها کاربردهای پزشکی مشخص دارند، اما بسیاری از ترکیباتی که امروز در بازار ضدپیری تبلیغ می شوند، هنوز شواهد کافی برای استفاده زیبایی در انسان ندارند.

برای بعضی پپتیدها نتایج امیدوارکننده ای در مطالعات سلولی یا حیوانی دیده شده است. مثلاً درباره GHK-Cu شواهد آزمایشگاهی از نقش احتمالی آن در کلاژن سازی و ترمیم زخم وجود دارد. اما نتیجه یک آزمایش روی سلول یا موش را نمی توان مستقیماً به انسان تعمیم داد.

درباره BPC-۱۵۷ نیز مطالعات انسانی بسیار محدود بوده و پژوهش های بزرگ و باکیفیت برای ارزیابی اثربخشی و ایمنی طولانی مدت آن وجود ندارد.

یکی دیگر از نگرانی ها، کیفیت محصول است. محصولاتی که خارج از نظام نظارت دارویی تهیه می شوند ممکن است دوز دقیق یا حتی ترکیب اعلام شده را نداشته باشند و احتمال آلودگی نیز وجود دارد.

در یک مورد گزارش شده در آمریکا، دو زن پس از دریافت تزریق های پپتیدی در یک رویداد ضدپیری به شدت بیمار شدند؛ در ادامه نیز مشخص نشد دقیقاً چه ماده ای باعث بیماری آنها شده است.

پس پپتیدها بی فایده اند؟

مسئله این نیست که همه پپتیدها بی اثر یا خطرناک اند. برخی از پپتیدها داروهای معتبر و تأییدشده ای هستند و کاربردهای پزشکی مشخص دارند. مسئله زمانی ایجاد می شود که ترکیبی با شواهد محدود، با وعده «جوان سازی سلولی» و بدون نظارت پزشکی به مصرف کننده فروخته شود. در دنیای زیبایی، فاصله میان «امیدوارکننده» و «اثبات شده» بسیار مهم است؛ مخصوصاً وقتی پای تزریق به میان می آید.