سکوت هاشمیان شکست: بازهم سرمربیگری پرسپولیس را دوست دارم

به گزارش سرویس ورزشی خبر ناب به نقل از همشهری - وحید هاشمیان، مهاجم و مربی سابق تیم ملی فوتبال ایران در گفت وگویی مفصل، صریح و بی پرده از مسیر مربیگری خود، شرایط حاکم بر تیم ملی، مشکلات ساختاری فوتبال ایران و خاطرات تلخ و شیرین حضور در جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان سخن گفت. «هلیکوپتر» سابق بوندس لیگا معتقد است که فوتبال ایران با وجود استعدادهای فراوان، همواره با چالش های مدیریتی و فرامتنی روبه رو بوده که کار را برای هر سرمربی در ابعاد جهانی دشوار می کند.

مهاجم اسبق بایرن مونیخ ابتدا در خصوص عملکرد اخیر تیم ملی ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ گفت: «به دلیل شرایط خاص و بحرانی که در کشور رخ داد، بازیکنان متأسفانه نتوانستند با آمادگی کامل لجستیکی و روانی راهی مسابقات شوند. ما چند لژیونر کلیدی داریم که در خارج از ایران بازی می کنند، اما بدنه اصلی و بیشتر بازیکنان تیم ملی در لیگ داخلی هستند؛ هماهنگ کردن این مجموعه دوپاره همیشه دشوار است. از طرف دیگر، به دلیل شرایط موجود بین المللی، فرصت برگزاری بازی های دوستانه باکیفیت را نداشتیم و بدون ریکاوری و آماده سازی ایده آل وارد مسابقات به این بزرگی شدیم. لیگ هم شرایط فشرده و نامناسبی داشت. وقتی اردوها کوتاه باشد و بازی تدارکاتی گره گشایی نداشته باشیم، طبیعی است که کار برای کادرفنی سخت تر می شود.»

هاشمیان در ادامه به موضوع تغییرات مکرر و سلیقه ای روی نیمکت تیم ملی اشاره کرد و این فرایند را یکی از چالش های اساسی فوتبال ایران معرفی کرد: «به اعتقاد من، اگر یک سرمربی نتایج قابل قبولی کسب می کند و تیم را به هدفش رسانده، نباید به راحتی و به خاطر منافع گروه ها تغییر کند. در برخی موارد تغییر مربی اصلاً عادلانه نبود؛ مربی ای که نتایج خوبی می گرفت، بدون دلیل منطقی کنار گذاشته شد. این سناریوی تلخ در تیم ملی هم تکرار شده؛ گاهی تصمیمات بازیکنان، رسانه ها یا باندهای مختلف تأثیر منفی شدیدی می گذارد و تصمیم هایی گرفته می شود که بیشتر تحت تأثیر پالس های مجازی یا فشارهای بیرونی است.»

هاشمیان با دست گذاشتن روی یک فکت تاریخی، تغییر کادرفنی در آستانه جام جهانی ۲۰۲۲ قطر را یک اشتباه راهبردی دانست: «مثال بارز این تغییرات بدون اثر، بازگشت کارلوس کی روش در سال ۲۰۲۲ بود. وقتی دراگان اسکوچیچ را در یک قدمی تورنمنت برکنار کردند، جانشین او فقط حدود ۲۰روز فرصت داشت. در نهایت این تغییر چه دستاوردی برای فوتبال ما داشت؟ ما در جام جهانی ۶بر۲ مقابل انگلیس شکست خوردیم، آمریکا را نبردیم و تنها پیروزی مان برابر ولزی رقم خورد که بیش از ۲۰دقیقه را ۱۰نفره بازی کرد! بحث من شخص کی روش نیست؛ حرفم این است که وقتی یک تیم به جام جهانی صعود کرده، تغییر ناگهانی سرمربی تیشه زدن به ریشه ثبات است.»

در ادامه هاشمیان به تجربه خودش در جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان به عنوان مهاجم فیکس تیم ملی فلاش بک زد. او هنوز هم معتقد است آن نسل طلایی می توانست شگفتی ساز شود: «اگر امروز دوباره فیلم بازی مقابل مکزیک را آنالیز کنید، متوجه می شوید که تا دقیقه۷۰ بازی کاملاً پایاپای و متعادل بود. اما روی اشتباهات فردی گل خوردیم و شیرازه تیم از هم پاشید. با وجود شکست ۳بریک، فاصله فنی دو تیم آن قدر زیاد نبود.»

او درباره نبرد دراماتیک مقابل پرتغال نیز گفت: «پرتغال در آن مقطع یک تیم کهکشانی بود؛ کریستیانو رونالدو، دکو و فیگو در اوج آمادگی بودند. با این حال، تا دقیقه۷۰ پایاپای جنگیدیم. گل اول پرتغال با یک شوت ناگهانی از راه دور توسط دکو به ثمر رسید که به تیر خورد و گل شد. همچنین صراحتاً می گویم پنالتی اعلام شده علیه ایران اصلاً پنالتی نبود! اگر آن صحنه امروز با تکنولوژی VAR بررسی می شد، قطعاً مهاجم پرتغال به دلیل تمارض کارت زرد می گرفت و پنالتی رد می شد.»

اما تیر خلاص هاشمیان، اعتراف به مشکلات درون تیمی آن نسل بود: «هنوز هم باور دارم با کیفیت مهره هایی که در اختیار داشتیم، شایسته صعود به مرحله حذفی بودیم. اما یک مشکل بزرگ خانمان سوز داشتیم؛ از نظر فنی عالی بودیم، اما از نظر همدلی، اتحاد و اتمسفر رختکن آن انسجام لازم را نداشتیم! اختلافات عمیقی بین برخی ستاره ها و بازیکنان وجود داشت و همین خط کشی ها روی عملکرد تیمی تأثیر مستقیم گذاشت. اگر از نظر روحی یک دست بودیم، صعود کاملاً در مشت ما بود.»

هاشمیان که سال ها در بالاترین سطح بوندس لیگا چهارچوب دروازه ها را فتح کرده بود، حضور در جام جهانی آلمان را یک سکانس ویژه خواند: «آلمان برای من مثل خانه دوم بود. سال ها در بوندس لیگا بازی کرده بودم و جو ورزشگاه ها را می شناختم. در نورنبرگ، فرانکفورت و لایپزیگ به میدان رفتیم و بازی در جام جهانی، آن هم در کشوری که سال ها در آن زندگی کرده بودم، بهترین خاطره زندگی فوتبالی من است.»

مربی سابق تیم ملی در پایان، از اهداف و رؤیاهای بزرگ خود پرده برداشت: «رؤیای بزرگ و همیشگی من، هدایت تیم ملی فوتبال ایران به عنوان سرمربی بوده است و بعد از آن هم نیمکت پرسپولیس. من از آکادمی بایرن مونیخ فارغ التحصیل شده ام و تجربه مربیگری در سطوح مختلف ساختار بایرن را دارم. مربیگری در ایالت باواریا و بایرن بسیار جذاب و حرفه ای است، اما مربیگری در فوتبال یعنی زندگی روی لبه تیغ و ریسک محض. همیشه رؤیای من این بود که روزی سرمربی تیم ملی ایران شوم. در کنار آن، کار در باشگاه هایی مانند بایرن مونیخ یا پرسپولیس هم برای هر مربی افتخار بزرگی است، اما تیم ملی ایران جایگاه ویژه ای برای من دارد. البته در فوتبال هیچ کس نمی داند فردا چه اتفاقی رخ خواهد داد و موفقیت در این مسیر نیازمند صبر و ثبات است.»

این خبر توسط سایت همشهری آنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : همشهری آنلاین