مهم ترین منتقد زنده سینمای جهان: ترامپ مانند یک گانگستر رفتار می کند

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر خبر ناب به نقل از همشهری - همشهری آنلاین: دیوید تامسن نویسنده برجسته بریتانیایی حوزه سینما ــ منتقد، تاریخ نگار و نویسنده بیش از ۴۰ کتاب ــ است که لس آنجلس تایمز او را «بی تردید بزرگ ترین تاریخ نگار زنده سینما» توصیف کرده است؛ نیویورک تایمز او را «از پرشورترین شیفتگان سینما در نیم قرن گذشته... که گاهی کتاب هایش لذتی بیشتر از سالن های چندسالنه سینما به مخاطب می دهند» خوانده و نشریه آتلانتیک نیز او را نویسنده «جذاب ترین و مسحورکننده ترین نثر درباره سینما از زمان پائولین کیل» دانسته است.

تامسن بیش از هر چیز به خاطر کتاب حجیم خود شناخته می شود که نخستین بار در سال ۱۹۷۵ با عنوان «فرهنگ زندگینامه ای سینما» منتشر شد و پس از آن پنج بار به روزرسانی و تجدید چاپ شد؛ آخرین بار در سال ۲۰۱۴ با عنوان «فرهنگ زندگینامه ای جدید فیلم».

او در این کتاب طیف گسترده ای از شخصیت های تاریخ سینما را معرفی می کند؛ از چهره های شناخته شده ای مانند کری گرانت و جولیا رابرتس گرفته تا استادان پشت صحنه ای مانند سال باس، طراح گرافیک، و والتر مرچ، تدوینگر و طراح صدا. او نه تنها به ارائه اطلاعات می پردازد، بلکه دیدگاه ها و قضاوت های شخصی خود را نیز مطرح می کند؛ دیدگاه هایی که اغلب خلاف جریان رایج هستند و همیشه مخاطب را به فکر وامی دارند.

«فرهنگ زندگینامه ای سینما» در نظرسنجی سال ۲۰۲۳ هالیوود ریپورتر از چهره های بانفوذ صنعت فیلم، به عنوان یکی از ۱۰۰ کتاب برتر تاریخ سینما انتخاب شد و در نظرسنجی سال ۲۰۱۰ منتقدان و نویسندگان که توسط مجله «سایت اند ساوند» برگزار شد، عنوان بهترین کتاب سینمایی تمام دوران را به دست آورد.

راجر ایبرت، منتقد فقید سینما، زمانی درباره این کتاب گفته بود: «این اثر در کمترین تعداد کلمات، بهترین تصویر ممکن را از صدها شخصیت مورد بررسی خود ارائه می دهد.» همچنین جف دایر، نویسنده برنده جوایز ادبی، آن را «نه تنها کتابی ضروری درباره سینما، بلکه یکی از جاه طلبانه ترین دستاوردهای ادبی دوران ما» توصیف کرده است.

جدیدترین کتاب تامسن با عنوان «جرقه ای ناگهانی از نور؛ تاریخ بازنگرانه سینما» روز سه شنبه توسط انتشارات سایمون اند شوستر منتشر شد و بلافاصله در فهرست پرفروش های آمازون قرار گرفت.

او در این کتاب سیر تحول سینما را بررسی می کند و با طرح استدلالی جنجالی می گوید که ستایش ضدقهرمانان در پرده بزرگ و کوچک طی یک قرن گذشته ــ از چارلز فاستر کین در «همشهری کین» گرفته تا خانواده کورلئونه در فیلم های «پدرخوانده» و شخصیت های شاخص دوران اوج تلویزیون مانند تونی سوپرانو در «سوپرانوز» و والتر وایت در «برکینگ بد» ــ به شکل گیری ریاست جمهوری دونالد ترامپ و برخی دیگر از مشکلات جهانی کمک کرده است.

تامسن ۸۵ ساله در تازه ترین قسمت پادکست «اَواردز چتر» هالیوود ریپورتر، از طریق زوم و از خانه اش در سان فرانسیسکو، درباره موضوعات مختلفی صحبت کرد؛ از جمله اینکه چگونه لکنت زبان تحقیرآمیز دوران کودکی اش باعث علاقه او به زبان و میل به بیان دیدگاه هایش شد؛ چگونه برای نخستین بار از او خواسته شد کتابی بنویسد که حاصل آن کتاب «مرد سینمایی» در سال ۱۹۶۷ بود؛ و اینکه نخستین نسخه «فرهنگ زندگینامه ای سینما» تنها چند سال بعد چگونه شکل گرفت. بخش هایی از این گفت وگو در ادامه ترجمه و منتشر شده اند.

درباره اینکه ضدقهرمانان سینمایی چگونه راه را برای ریاست جمهوری دونالد ترامپ هموار کردند

«چیزی هولناک در "پدرخوانده" وجود دارد. بگذارید بگوییم این فیلم یکی از بهترین آثار تاریخ سینماست. فروش فوق العاده ای داشت. جوایز زیادی برد و کاملاً هم سزاوار آن بود. اما در عین حال درباره یک خیال پردازی شرم آور است. مردانی که این فیلم را تماشا می کنند ــ و واقعاً فیلمی مردانه است ــ دوست دارند عضوی از آن دارودسته باشند. امنیت و رفاقتی که در آن گروه می بینند برایشان چنان جذاب است که آرزو می کنند کورلئونه باشند. به نظرم این وضعیت بسیار خطرناک است.

این خط فکری به ویژه زمانی برایم جدی شد که متوجه شدم رئیس جمهوری [ترامپ] داریم که به وضوح، از نگاه من، طوری رفتار می کند که انگار در یک فیلم زندگی می کند؛ فیلمی شبیه نسخه ای از "پدرخوانده". منظورم این است که او مانند یک امپراتورِ گانگستر رفتار می کند. و فکر نمی کنم دوستداران سینما بتوانند این روند را به سادگی نادیده بگیرند. به نظرم این موضوع در ذات این رسانه نهفته است.»

درباره نگاه کنونی اش به سینما در مقایسه با تلویزیون

«اگر نفهمیم که "اوزارک" یا "بابیلون برلین" و دیگر مجموعه های بلند، در واقع فیلم هستند، داریم خودمان را فریب می دهیم. این آثار شبیه پاورقی های قدیمی هستند؛ شما آن ها را ۴۰، ۵۰ یا ۶۰ ساعت دنبال می کنید. ما راهی پیدا کرده ایم که فیلم هایی بسازیم که تقریباً هیچ وقت تمام نمی شوند و مخاطبان عاشق آن هستند.

نمی توان فهرستی از بهترین آثار تصویری آمریکایی ۳۰ سال اخیر تهیه کرد و "سوپرانوز"، "برکینگ بد"، "اوزارک" و چند اثر دیگر را در آن نگنجاند. این ها آثار بزرگ دوران ما هستند. از نظر فیلم برداری، بازیگری و فیلمنامه نویسی فوق العاده ساخته شده اند و تصویری از آمریکای واقعی ارائه می دهند که سینما این روزها کمتر قادر به ارائه آن است.

زمانی فرا رسید که برای من کاملاً روشن شد آنچه روی صفحه تلویزیونم می بینم، از آنچه روی پرده سینما نمایش داده می شود، جذاب تر است. نادیده گرفتن این واقعیت و به رسمیت نشناختن آن، کار احمقانه ای بود. به همین دلیل زمان بیشتری را صرف تماشای این آثار و نوشتن درباره آن ها کرده ام. به نظرم آن ها بخش مرکزی تجربه مدرن هستند.»

درباره اینکه چگونه توانسته نویسنده ای تا این اندازه پرکار باشد

«من خیلی کم می خوابم که خودش مشکلی است، اما زمان بیشتری در اختیارم می گذارد. از طرف دیگر، دهه هاست که با افسردگی و اختلال دوقطبی دست وپنجه نرم می کنم و هیچ چیز به اندازه نوشتن به درمان آن کمک نمی کند.

برای من نوشتن فقط ساختن یک جمله یا یک کتاب نیست؛ بلکه ساختن خودم، ساختن درونم است. برای سالم ماندن و حتی برای زنده ماندن می نویسم. این کار برایم چیزی عمیقاً ارگانیک و طبیعی است. من باید بنویسم. واقعیت این است که اگر دو روز پشت سر هم ننویسم، به شدت بی قرار می شوم و احتمال زیادی دارد که دچار افسردگی شوم.»

این خبر توسط سایت همشهری آنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : همشهری آنلاین