حیف پول که برای این فوتبال خرج می شود

به گزارش سرویس ورزشی خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - خبرآنلاین روزنامه اطلاعات نوشت: در حالی که تورنمنت های بزرگ جهانی و قاره ای، صحنه نمایشِ برنامه ریزی های بلندمدت و بلوغ تاکتیکی تیم های رقیب است، فوتبال ما همچنان در دایره بسته آزمون و خطاهای مدیریتی، هزینه های نجومی و حسرت های دیرپا گرفتار مانده است.

نگاهی به کارنامه تیم ملی، باشگاه ها و زیرساخت های موجود، نشان دهنده یک بحران ساختاری است که اگر با جراحی های عمیق ترمیم نشود، مسیرِ زوال را هموارتر خواهد کرد.حسرت ۵۰ ساله برای رسیدن به فینال جام ملت های آسیا، تنها یک عدد نیست؛ بلکه نشانه درجا زدن در فوتبالی است که کشورهای هم تراز ما با الگوبرداری از استانداردهای روز جهانی، از آن عبور کرده اند.

در حالی که تیم های ملی موفق در جهان بر پایه نیم داری و آموزش علمی استوارند، تیم ملی ما در رویدادهای بزرگ، اغلب در قامت یک رویاپرداز ناکام ظاهر شده است. وضعیت تیم امید نمونه غم انگیز از این واقعیت است. نزدیک به نیم قرن عدم راهیابی به المپیک، نشان می دهد که ما در بخش پایه و پرورش استعداد عملاً دچار یک انسداد عملکردی هستیم. وقتی سیستم پرورش بازیکن به درستی کار نکند، نمی توان انتظار داشت که در رده بزرگسالان، ساختار تیمی مقتدری شکل بگیرد. دردناک ترین بخش روایت امروز فوتبال ما، فاصله فاحش میان هزینه ها و بازدهی این هزینه ها است. 
رکوردهای جدید در دستمزد
در شرایطی که باشگاه های ما در آسیا سال هاست از کسب عنوان قهرمانی بازمانده اند، ارقام جابه جا شده در بازار نقل و انتقالات، هر سال رکوردهای جدیدی از دستمزدها را به ثبت می رسانند. پرداختِ مبالغ نجومی و میلیاردی به بازیکنانی که خروجیِ فنی شان در سطح بین المللی، ناامیدکننده است، نشان دهنده یک «اقتصاد حبابی» در فوتبال ایران است. این پول های سرگردان، به جای آنکه صرف آکادمی ها، زیرساخت های سخت افزاری و بهبود کیفیت زمین های بازی شود، در جیب واسطه ها و دستمزدهای غیرمتعارف ذوب می شود.

در حالی که استانداردهای جهانی فوتبال روی زمین های تمرین استاندارد، ورزشگاه های مجهز و سیستم مدیریت نوین تأکید دارد، فوتبال ایران در یک میزبانی ساده مانده است. محرومیت از میزبانی های بین المللی به دلیل عدم وجود زیرساخت های استاندارد، نه یک اتفاق، بلکه معلول سال ها بی توجهی به توسعه فیزیکی است. زمین های ناهموار و ورزشگاه هایی که با استانداردهای قرن بیست و یکم فاصله دارند، نه تنها کیفیت فنی بازی ها را پایین می آورند، بلکه اعتبار فوتبال کشور را نیز در عرصه بین المللی خدشه دار می کنند. چطور می توان در بازاری که زمینِ مناسب برای یک بازی ساده را ندارد، از قراردادهای کلان سخن گفت؟اسپانیا در جام جهانی ۲۰۲۶ به جهان نشان داد که موفقیت، محصول ۱۴ سال صبوری، جوانگرایی منطقی و تمرکز بر سیستم است. آن ها ثابت کردند که با آکادمی های پویا و حذف اتکای افراطی به ستاره های سالخورده، می توان قله های جهان را فتح کرد. 
انقلاب مدیریتی در فوتبال
فوتبال ایران برای خروج از این بن بست پنجاه ساله، نیازمند یک انقلاب مدیریتی و اقتصادی است. باید اقتصاد دستمزدهای نجومی را به اقتصاد توسعه زیرساختی بدل کرد. باید سرمایه گذاری در آکادمی ها بر هزینه های جاری باشگاه ها مقدم شمرده شود.فوتبال ایران به مرحله ای رسیده که دیگر با وصله و پینه مدیریتی و تکیه بر نبوغ فردی بازیکنان در لحظات آخر، به جایی نخواهد رسید. این یک هشدار جدی است. اگر مسیرِ تخصیصِ بودجه ها اصلاح نشود، اگر باشگاه ها به جای بنگاه های هزینه، به کارخانه های بازیکن سازی تبدیل نشوند، و اگر ساختار مدیریتی ما از فرهنگ نتیجه گرایی آنی به سمت توسعه بلندمدت حرکت نکند، نه تنها حسرت های ۵۰ ساله به ۱۰۰ ساله افزایش می یابد، بلکه فوتبال ما به یک حاشیه مطلق در جغرافیای ورزش تبدیل خواهد شد.

وقت آن است که به جای خرج کردن بیهوده، سرمایه گذاری کنیم. زمان برای اصلاحات بنیادین، با سرعت هرچه تمام تر در حال از دست رفتن است. به راستی برای این فوتبالی که خروجی مثبت ندارد چه مقدار باید هزینه کرد؟ آیا پرداخت های نجومی که هم اکنون از سوی باشگاه ها به بازیکنان صورت می گیرد، شایسته است؟ متاسفانه کسانی که از این فوتبال به سود کلان می رسند، گروهی دلال هستند که در طول یک فصل در آمدشان بیش از چند بازیکن است. آیا برای این فوتبال باید هزینه کرد؟

این خبر توسط سایت خبرآنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : خبرآنلاین