یافته های شگفت انگیز یک شبیه سازی 1000ساله - تمدن بشر چقدر دوام می آورد؟

به گزارش سرویس فیلم خبر ناب به نقل از همشهری - همشهری آنلاین، فرخنده رفائی: آیا تمدن های پیشرفته در جهان همیشه در نهایت خودشان را نابود می کنند؟ پژوهشگران برای بررسی این پرسش، ۱۰ سناریوی مختلف از آینده تمدن را در یک مدل رایانه ای شبیه سازی کرده اند؛ مدلی که علاوه بر آینده احتمالی زمین، می تواند توضیحی برای یکی از معماهای قدیمی یعنی جست وجوی حیات هوشمند در جهان ارائه دهد.

این پژوهش از «پارادوکس فرمی» آغاز می شود؛ پرسشی ساده اما بحث برانگیز که می پرسد اگر تمدن های هوشمند دیگری در جهان وجود دارند، چرا تاکنون هیچ نشانه ای از آنها پیدا نکرده ایم؟ یکی از توضیح های مطرح شده این است که تمدن های فناورانه ممکن است پس از مدتی بر اثر فروپاشی زیست محیطی، درگیری یا دیگر بحران های بزرگ از بین بروند.

اما پژوهشگران دانشگاهی که این مدل را طراحی کرده اند، احتمال دیگری را بررسی کرده اند: شاید تمدن ها کاملا نابود نشوند، بلکه بارها سقوط کنند، دوباره خود را بازسازی کنند و دوره هایی طولانی از سکون فناوری را پشت سر بگذارند. در چنین حالتی، ممکن است یک تمدن برای بخش قابل توجهی از عمر خود وجود داشته باشد اما فقط در دوره های کوتاهی فناوری هایی تولید کند که از فاصله های کیهانی قابل شناسایی باشند.

به گزارش ساینس الرت، در این مدل، آینده تمدن بشر برای ۱۰۰۰ سال مورد بررسی قرار گرفت و پژوهشگران ۱۰ سناریوی متفاوت را در این بازه زمانی شبیه سازی کردند. هر سناریو نیز ۲۰۰ بار اجرا شد تا مشخص شود تمدن ها در شرایط مختلف تا چه اندازه می توانند در برابر بحران ها دوام بیاورند، فروبپاشند و دوباره خود را بازسازی کنند.

سناریوها از جامعه ای باثبات با منابع فراوان تا تمدن هایی با فشار شدید منابع، محدودیت های زیست محیطی و خطرهای فناورانه متفاوت بودند و نتایج، تفاوت چشمگیری نشان داد.

دو سناریو با نام های «عصر طلایی» و «بیرون از عدن» در هیچ یک از اجراها دچار فروپاشی نشدند، در حالی که هفت سناریو در تمام اجراها دست کم یک بار فروپاشیدند. در برخی مدل ها نیز تمدن پس از سقوط دوباره بازسازی شد. برای مثال، سناریوی «اورو بوروس» بارها چرخه فروپاشی و بازسازی را طی کرد اما در مجموع حدود ۸۷ درصد زمان شبیه سازی شده را در وضعیت فناورانه فعال باقی ماند.

پژوهشگران برای سنجش این وضعیت مفهومی به نام «مدت زمان مؤثر قابل شناسایی بودن» را مطرح کردند. اگر یک تمدن فقط ۴۰ درصد از عمر خود فناوری های قابل تشخیص تولید کند، احتمال کشف آن برای تمدن های دیگر بسیار کمتر از تمدنی خواهد بود که دائماً فعال است. بنابراین ممکن است بخشی از «سکوت» جهان ناشی از این باشد که تمدن ها در زمان نامناسبی برای یکدیگر قابل مشاهده نیستند.

این مدل در نهایت به دو عامل مهم در بقای طولانی مدت تمدن ها رسید: «سرعت مصرف منابع» و «توانایی بازیابی منابع پس از فروپاشی».

پژوهشگران پیشنهاد می کنند حفظ دانش و زیرساخت ها، ایجاد زیرساخت های توزیع شده و حتی مخازنی برای نگهداری دانش ضروری می تواند بازسازی تمدن پس از یک فاجعه را آسان تر کند.

با این حال، این پژوهش هنوز داوری علمی نشده است. مدل نیز بر اساس فرض های ساده شده درباره رشد فناوری و مصرف منابع ساخته شده و نمی تواند آینده واقعی بشر یا وجود تمدن های بیگانه را پیش بینی کند.

این خبر توسط سایت همشهری آنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : همشهری آنلاین