رضا نصری: آمریکا اروپا را نه یک شریک راهبردی بلکه قدرت رقیب می داند و درپی تضعیف آن است - ورود ناتو به مسئله تنگه هرمز دو معنا بیشتر ندارد...

به گزارش سرویس بین الملل خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - خبرآنلاین - رضا نصری، کارشناس حقوق بین الملل در گفتگویی تفصیلی با خبرگزاری خبرآنلاین اظهار داشت: اروپا هرچند در بلندمدت در پی کاهش وابستگی خود به ایالات متحده است، نمی خواهد این گذار به صورت ناگهانی و شتاب زده رخ دهد؛ از این رو ترجیح می دهد با حفظ سطحی از همکاری با واشنگتن، همچنان، و تا اطلاع ثانوی، در حلقه متحدین راهبردی آن باقی بماند.

در ادامه بخشی از مصاحبه رضا نصری با خبرآنلاین را می خوانید؛ 

آمریکا اروپا را نه یک شریک راهبردی بلکه قدرت رقیب می داند و درپی تضعیف آن است

در اینکه جریانی در آمریکا با محوریت برخی چهره های کلیدی در دولت ترامپ به جد خواستار خروج این کشور از ناتو است تردیدی نیست. آن ها اتحادیه اروپا را نه یک شریک راهبردی بلکه یک بلوک قدرت رقیب می دانند و از این رو با شیوه های مختلف در پی تضعیف و فروپاشی آن هستند.

در این راستا، یکی از اقدامات دولت ترامپ، مداخله در انتخابات کشورهای اروپایی و حمایت از گروه های و احزابی است که تخت عنوان Eurosceptic در پی انحلال اتحادیه از درون هستند. طبیعتاً، این جریان تضعیف و انحلال ناتو را نیز یکی از اقدامات لازم در جهت تضعیف اتحادیه اروپا می دانند. 

از این رو ترجیح می دهد با حفظ سطحی از همکاری با واشنگتن، همچنان، و تا اطلاع ثانوی، در حلقه متحدین راهبردی آن باقی بماند دولت های اروپایی، برخلاف ایالات متحده، تا حد زیادی ناگزیر از توجه به افکار عمومی خود هستند. این کشورها عموماً از نظام های پارلمانی برخوردارند و دولت هایشان بر پایه ائتلاف های شکننده شکل می گیرد؛ ائتلاف هایی که با تشدید تنش یا افزایش فشار سیاسی ممکن است از هم بپاشند.

از همین رو، آن ها نمی توانند صرفاً با تصمیم یک مقام اجرایی یا اراده حزب حاکم، وارد جنگ یا ماجراجویی های چندبُعدی و گسترده شوند. پیوستن این کشورها به یک ائتلاف جنگی با آمریکا تنها زمانی محتمل است که تداوم محدودیت ها در تنگه هرمز به طور ملموس منافع حیاتی شان را در معرض خطر قرار دهد.

ورود ناتو به مسئله تنگه هرمز دو معنا بیشتر ندارد...

ورود ناتو به مسئله تنگه هرمز حتی در حد در اختیار گذاشتن تأسیسات یا پایگاه های نظامی دست کم دو معنا دارد: نخست، اروپا هرچند در بلندمدت در پی کاهش وابستگی خود به ایالات متحده است، نمی خواهد این گذار به صورت ناگهانی و شتاب زده رخ دهد؛ از این رو ترجیح می دهد با حفظ سطحی از همکاری با واشنگتن، همچنان، و تا اطلاع ثانوی، در حلقه متحدین راهبردی آن باقی بماند. دوم، اروپا نیز از تداوم بسته ماندن تنگه هرمز احساس نگرانی کرده و در حال بررسی گزینه های عملی تر در قبال ایران است.