خیز لولا برای جذب آرای کارگران عصر دیجیتال برزیل - وقتی سندیکاها نیستند چگونه می توان رای پیک های موتوری، فریلنسرها و شاغلان پلتفرم ها را جذب کرد؟

به گزارش سرویس بین الملل خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - لوئیز ایناسیو لولا داسیلوا، رئیس جمهور برزیل، آخرین کمپین انتخاباتی خود را از استادیوم تاریخی «اول مه» در سائو برناردو دو کامپو کلید زد؛ همان جایی که در سال ۱۹۷۹ بدون هیچ سیستم صوتی روی میز رفت تا برای ۶۰ هزار کارگر اعتصابی صنعت فلزات سخنرانی کند.

اما پنج دهه پس از آن روزها، لولا و «حزب کارگر» با چالشی بنیادین روبرو شده اند: چگونه باید نسل جدید کارگران پلتفرمی، رانندگان اینترنتی و پیک های دیجیتال را که هیچ پیوندی با اتحادیه ها و کارخانه ها ندارند، با خود همراه کنند؟

به گزارش رویترز، در آستانه انتخابات ماه اکتبر، حزب حاکم برزیل تلاش می کند با پیشنهاد کاهش ساعات کاری هفته و تدوین لوایح حمایتی (اعم از تنظیم حداقل دستمزد، شرایط کاری، بیمه و شفاف سازی الگوریتم های پلتفرم ها)، نظر این قشر جوان را جلب کند. با این حال، مقاومت شرکت های بزرگ فناوری و بدبینی عمیق رانندگان و پیک ها نسبت به مداخله دولت، این تلاش ها را به بن بست کشانده و میدان را برای رقیب راست گرای لولا، یعنی سناتور فلاویو بولسونارو، باز گذاشته است.

آمارها نشان می دهد با وجود رکورد بی سابقه و پایین نرخ بیکاری در برزیل (۵.۱ درصد در پایان سال ۲۰۲۵)، سهم کارگران دارای اشتغال رسمی و بیمه شده از ۴۶.۷ درصد در سال ۲۰۱۰ به ۳۸.۲ درصد کاهش یافته است. طبق برآوردهای بانک مرکزی برزیل، شمار افراد فعال در پلتفرم های دیجیتال با رشد ۱۷۰ درصدی طی یک دهه، به ۲.۱ میلیون نفر رسیده است.

• نگرش خوداشتغالی و بیزاری از مالیات: نظرسنجی ها نشان می دهد ۴۰ درصد از کارگران پلتفرمی خود را راست گرا و ۴۰ درصد مستقل/میانه می دانند و تنها ۲۰ درصد به جریان چپ گرایش دارند. اکثر این نیروهای جوان، استقلال و انعطاف ساعتی شغل خود را بر مزایای استخدام رسمی ترجیح می دهند و دخالت دولت را معادل «گرفتن مالیات بیشتر و ایجاد دردسر» می بینند.

• ریزش شتابان نرخ عضویت در اتحادیه ها: نرخ سندیکایی و حضور در اتحادیه های کارگری در برزیل طی ۱۰ سال گذشته تقریباً نصف شده و از ۱۵.۷ درصد در سال ۲۰۱۴ به ۸.۹ درصد در سال ۲۰۲۴ رسیده است.

پارادوکس حمایت و استقلال

نظرسنجی سفارشی حزب کارگر در سال ۲۰۲۵ ابعاد پیچیده این پارادوکس را روشن می کند: ۶۵ درصد از کارگران غیررسمی ترجیح می دهند «کارآفرین و خویش فرما» باشند و تنها ۲۷.۵ درصد تمایل به شغل رسمی کارمندی دارند. اما هم زمان، ۵۶ درصد آن ها تأکید کرده اند که داشتن چترهای حمایتی مانند مرخصی استعلاجی، بیمه حوادث و حداقل دستمزد برایشان «بسیار مهم» است.

با این حال، ناتوانی دولت لولا در تصویب قوانین حمایتی جدید به دلیل فشار شرکت های فناوری و لایحه معطل مانده در کنگره، نشان می دهد که ادبیات سنتی جنبش های کارگری قرن بیستم دیگر پاسخگوی ساختار معیشتی و روان شناختی نیروی کار دیجیتال در قرن بیست ویک نیست.

این خبر توسط سایت خبرآنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : خبرآنلاین