ژست ترس در مقابل کدخدا؛ چرا نظرسنجی از مردم در شرایط جنگی غیر عقلانی است؟

به گزارش سرویس بین الملل خبر ناب به نقل از همشهری - ؛ پیشنهاد اخیر مطرح شده از سوی مسئول سابق کشور درباره اینکه موضوع «جنگ ۲۰ ساله با قدرت های بزرگ جهانی» باید به نظرخواهی و پذیرش مستقیم مردم گذاشته شود، از چند منظر اساسی با چالش های جدی روبه رو است و بسیاری آن را بیشتر یک ژست سیاسی می دانند تا یک راهبرد واقع بینانه. ایراد چنین ژست هایی چیست؟

۱. عدم رجوع به رأی عمومی برای جنگ در دموکراسی ها: برخلاف این ادعا که تصمیم گیری درباره تقابل های کلان باید مستقیماً به رأی مردم گذاشته شود، واقعیت این است که حتی در دموکراتیک ترین حکومت های جهان که آن مسئول سابق قبولشان دارد نیز تصمیمات مربوط به جنگ، صلح و امنیت ملی هرگز به همه پرسی و نظرسنجی عمومی سپرده نمی شود. این تصمیماتِ حیاتی و استراتژیک همواره در حیطه اختیارات نهادهای قانونی، امنیتی و نمایندگان منتخب قرار دارند چراکه ماهیت تصمیم گیری های نظامی نیازمند سرعت، اطلاعات طبقه بندی شده و تحلیل های تخصصی است. نمونه آشکار این موضوع، به طول انجامیدن جنگ ویتنام به مدت قریب دو دهه، با وجود شکل گرفتن جنبش های وسیع ضد جنگ در آمریکا بود.

۲. منطق بقا و دفع متجاوز: از طرف دیگر، حفظ تمامیت ارضی و دفع متجاوز یک وظیفه ذاتی و اضطراری برای هر حاکمیتی است. در هیچ کجای دنیا، یک ملت یا دولت برای دفاع از خود در برابر تهدیدات ملموس و متجاوزان، منتظر تایید نظر دیگران یا نتایج نظرسنجی نمی ماند. اقدام برای بقا و دفاع از میهن، نیازمند تصمیم گیری قاطع و بدون فوت وقت است، نه منوط کردن آن به فرآیندهای فرضی پذیرش عمومی.

این خبر توسط سایت همشهری آنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : همشهری آنلاین