چرا ایران، سرنوشت ژاپن در جنگ دوم بین الملل را پیدا نخواهد کرد؟

به گزارش سرویس بین الملل خبر ناب به نقل از همشهری - ؛ اخیراً یکی از کارشناسان مسائل آمریکا با انتشار مطلبی در شبکه ایکس مدعی شده علت حمله اتمی آمریکا به هیروشیما و ناکازاکی، عملیات پیش دستانه ی ژاپن علیه پایگاه دریایی آمریکا موسوم به «پرل هاربر» در نزدیکی ایالت هاوایی در دسامبر سال ۱۹۴۱ بوده است.

فارغ از اعتبارسنجی نسبت مزبور ، این کارشناس با انتشار این -به اصطلاح- فاکت تاریخی شاید به نحوی خواسته به رویکرد تازه ی فرماندهان نظامی ایران در تغییر دکترین نظامی کشور از «پدافند» به «آفند پیش دستانه» خرده بگیرد و آن را پیشاپیش بیهوده و محتوم به شکست جلوه دهد.

به نظر میرسد این تحلیلگر درصدد بوده ابراز بدارد که پیش دستی در ضربه واردن آوردن به منافع آمریکایی ها -که در اصول دینی از آن به جهاد ابتدایی یاد می شود- سودی به حال ما نخواهد داشت و صرفاً واشینگتن را در ضربات بعدی اش جری تر می سازد. زاویه دید این کارشناس از زوایایی قابل نقد است:

۱- اولین نقد مربوط به روش شناسی اوست. شیوه ی تحلیل این کارشناس آشکارا مبتنی بر زمان پریشی (آناکرونیسم) است. بر این اساس او رخ دادن یک واقعه در هشتاد سال قبل ذیل مناسبات بین المللیِ به کلی متفاوت را مبنایی برای تحلیل شرایط کنونی قرار می دهد. این شیوه تحلیل یعنی نفهمیدن مختصاتِ دو وضعیتِ غریب و بدتر، کوشش جهت تطبیق آن دو وضعیت.

۲- ایراد دوم، همراهی ناخواسته ی این کارشناس با احتمالِ حمله ی اتمیِ آمریکا به ایران است که مدتی می شود رسانه های ضد ایرانی در حال دمیدن در نفیر آنند. این غفلت بدیهی است با اصل میهن دوستی تنافر داشته باشد.

۳- ایراد سوم -که ناشی از عیب روش شناسی است- آن است که نامبرده نقش سایر بازیگران را نادیده می گیرد. در موقعیتی که آمریکا تصمیمش برای حمله به ژاپن را عملیاتی ساخت، هیچ کشوری در دنیا یارای مقابله با آمریکا را نداشت. یانکی، یکه و یگانه بر ویرانه ی جنگ ایستاده بود و می توانست روندها را هر طور میخواهد مهندسی و اجرا نماید.

جنگ پُر عسرت دوم، هم قدرت های استعماری کلاسیک نظیر انگلیس و روسیه را تضعیف نمود و هم نهایتاً پای رژیم های فاشیستیِ نوظهور چون آلمان و ایتالیا را به موزه ها باز کرد. در میانه این بغرنجی و خلأ قدرت، آمریکا ناگهان -ضمن بمباران ژاپن- در جمع مستان درآمد و با کوبیدن قمه وسط میز بازی، رجز خواند و طلب زورآزمایی کرد. شوربختانه اما کسی نبود که با آقای تازه ی جهان، مچش را بیازماید. پس همه کنار کشیدند.

وضعیت کنونی اما با هشتاد سال قبل تفاوت بنیادین دارد. آمریکا نه یگانه قدرت مسلط بر معادلات است و نه البته تنها کشور صاحب بمب اتم. اگر آمریکا دست از پا خطا کند ، تصور اینکه چین و روسیه به گوشه ای بخزند و عافیت طلبانه دست به ماشه نبرند و واکنشِ هم سطح علیه منافع آمریکا و متحدینش بروز ندهند، سخت خواهد بود.

۴- و اما ایراد چهارم، نادیده انگاشتن اهمیت ابزار تنگه هرمز است. ایران با شل یا سفت کردن پیچ تنگه، نوسانات بازارهای انرژی و نبض اقتصاد آمریکا را به نوعی در دست دارد؛ مشابه چنین اهرم راهبردی ای در دست ژاپن و کشورهای محور نبود و نمی توانستند با گروگان گرفتن اقتصاد ، آمریکا را در پیشبرد اهداف امپریالیستی اش دست به عصا سازند. در نتیجه ژاپن به راحتی بلعیده شد.

این خبر توسط سایت همشهری آنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : همشهری آنلاین