چرا ناتالی پورتمن از این کتاب عصبانی است؟

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر خبر ناب به نقل از همشهری - همشهری آنلاین: در «زندگی ام» (Life of M)، شخصیت اصلی از کودکی وارد سینما می شود و به شهرتی گسترده می رسد؛ مسیری که بسیاری را به یاد ناتالی پورتمن می اندازد. پورتمن نیز در ۱۱سالگی با فیلم «لئون: حرفه ای» شناخته شد و بعدها با بازی در «قوی سیاه» به یکی از چهره های مطرح سینما تبدیل شد. همین شباهت ها این پرسش را ایجاد کرده است که آیا «ام» (M) شخصیتی کاملاً خیالی است یا تصویری ادبی از پورتمن. حتی شایعه نارضایتی این بازیگر از رمان نیز در رسانه ها منتشر شده، اما کاسک در کتابش بیشتر از آنکه به افشاگری درباره زندگی خصوصی یک ستاره بپردازد، درباره شهرت، هویت و نگاه جامعه به افراد مشهور تأمل می کند.

استفاده از چهره های واقعی در ادبیات سابقه ای طولانی دارد. برای نمونه، رمان «اورلاندو» نوشته ویرجینیا وولف با زندگی ویتا سکویل-وست مقایسه شد. همچنین شخصیت میراندا پریستلی در «شیطان پرادا می پوشد» بارها به آنا وینتور، سردبیر مجله «ووگ»، نسبت داده شد. تفاوت رمان کاسک در این است که او نشانه های مستقیم را کاهش می دهد و تصویری مبهم از یک زن مشهور ارائه می کند. خواننده ابتدا می خواهد بداند شخصیت «ام» چه کسی است، اما در ادامه متوجه می شود که خودِ این کنجکاوی نیز بخشی از موضوع رمان است. کاسک از مخاطب می پرسد چرا زندگی خصوصی افراد مشهور تا این اندازه برای ما جذاب است و چرا می خواهیم پشت هر شخصیت داستانی، چهره ای واقعی پیدا کنیم. در این نگاه، شهرت فقط موفقیت نیست؛ نوعی زندگی زیر نگاه دائمی دیگران است.

جنجال پیرامون «زندگی ام» نیز شاید همان چیزی باشد که رمان درباره آن هشدار می دهد. هرچه بیشتر تلاش کنیم هویت واقعی «ام» را کشف کنیم، بیشتر نشان می دهیم که افراد مشهور تا چه اندازه از داشتن حریم خصوصی محروم اند. کاسک در نهایت، به جای چهره ناتالی پورتمن، کنجکاوی خود ما را در آینه ادبیات نشان می دهد. شاید به همین دلیل است که «زندگی ام» را نمی توان صرفاً رمانی درباره یک بازیگر مشهور دانست. اهمیت اثر کاسک در این است که از یک شباهت جنجالی شروع می کند، اما خیلی زود به پرسشی بزرگ تر می رسد: در عصر شبکه های اجتماعی، آیا هنوز می توان میان شخصیت عمومی و زندگی خصوصی انسان مرزی روشن کشید؟

در نهایت، جذابیت رمان نه فقط در حدس زدن هویت «ام»، بلکه در همین بازی میان واقعیت و خیال است؛ جایی که خواننده همزمان هم دنبال کشف حقیقت است و هم متوجه می شود که بخشی از جذابیت داستان، همین ناتمام ماندن پاسخ است. کاسک با این ترفند، ادبیات را به میدان شایعه می آورد و سپس نشان می دهد که شاید شایعه، بیش از آنکه درباره سوژه اش باشد، درباره خودِ ما و میل سیری ناپذیرمان به دانستن زندگی دیگران است.

این خبر توسط سایت همشهری آنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : همشهری آنلاین