چرا نمی گذارند خاطرات زندگی واقعی بعضی شهدا منتشر شود؟ - خاطرات منشوری و کارهای خلاف بادیگارد محسن رضایی

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - با برخی از نویسندگان خاطرات جنگ و دفاع مقدس و شهیدان که صحبت کنیم، یک گلایه تکراری را بارها می شنویم: خانواده شهید اجازه نمی دهند برخی از خاطرات او را در کتاب بیاوریم، ناشر روی بعضی خاطرات خط می کشد و می گوید اینها بدآموزی دارد و چهره شهید را مخدوش می کند، سپاه موافق نقل این خاطرات نیست و مواردی از این دست.

نتیجه این شده است که تصویری که تا پیش از این از شهیدان و مجاهدان جبهه ها در کتاب های ما ارائه شده است، تصویر آدم هایی به شدت منزه، پاک، بی عیب و نقص و خطا و کاملاً پاستوریزه و شبه معصوم باشد و نتیجه دوم آن اینکه دست یافتن به آن درجات، کار من و شمای خواننده نیست و فاصله ما با آنها آن قدر زیاد است که هرچه تلاش کنیم به آن نمی رسیم برای اینکه آنها از اول پاک و معصوم و بی عیب و نقص بوده اند و ما این گونه نبوده و نیستیم! این تصویرسازی از شهیدان، نقض غرض اولیه ای است که می خواهیم نسل جدید و دیگر مخاطبان آنها را الگو قرار دهند و راه آنها پیش بگیرند. 

در حالی که اگر با صداقت بنویسیم که فلان رزمنده پیش از انقلاب اهل کاباره رفتن بوده، آن یکی در قماربازی ید طولایی داشته، آن یکی ادبیات و تکیه کلام هایش به شدت بوقی بوده، دیگری خیلی به سرووضعش می رسیده و تیپ می زده، اما انقلاب اسلامی و محبت امام خمینی باعث شده که همه اینها را کنار بگذارد و در زمان فرارسیدن عملیات ها در دفاع مقدس برای رفتن به خط مقدم زار می زده یا رفتارهای غلط را در دوران حضور در جبهه های ایران یا سوریه یا... کنار گذاشته، آیا این گونه انگیزه بیشتر و عینی تر و سریع تری برای خوب شدن و اصلاح و افتادن در مسیر حق پیدا نمی کند؟ آیا این آدم ها دست یافتنی تر نیستند؟ و آیا نگاه ما را به آدم های دوروبرمان واقعی تر و رفتار ما را با آنها منطقی تر و معقول تر نمی کند؟

و چه بسیار از این ره یافتن ها با تدبیر غلط مسئولان و ناشران و بعضی خانواده های محترم شهیدان از دست رفت و شاید حالا برای بازسازی و بازنمایی آن موارد دیر شده باشد، اما می توان اتفاقات این دوسه سال اخیر در حوزه نشر و شجاعت برخی نویسندگان و ناشران، سعه صدر مسئولان سپاه و بسیج و نهادهای مرتبط و از همه مهم تر همراهی و همدلی و خوش فهمی برخی خانواده های شهدا را در ترسیم چهره واقعی آن عزیزان به فال نیک گرفت و این راه را الگو قرار داد و تبلیغ کرد. به خصوص که امروزه با نسل جوانی طرف هستیم که صداقت را از پاستوریزه نمایی به خوبی تشخیص و تمییز می دهد و با چهره واقعی و رتوش نشده شهیدان بیشتر حال می کند و هم ذات نمایی بیشتری دارد. 

البته ذکر دو نکته مهم ضروری است. اولاً بسیاری از شهدا و رزمندگان ما واقعاً در پاکی و معصومیت زبانزد بوده اند و هیچ کس سابقه منفی و خلاف قابل ذکری در پرونده آنها ندیده است. نکته دوم اینکه این متن به هیچ وجه آوردن مسائل کاملاً شخصی و خصوصی و محرمانه شهیدان و مثلاً اختلافات خانوادگی و فامیلی آنها را توصیه نمی کند که هیچ، آن را خلاف شرع و اخلاق هم می داند و تأکید می کند خاطرات شهدا و رزمندگان جای طرح این گونه مسائل نیست. اساساً ذکر خاطرات مورد اشاره قبلی باید به گونه ای باشد که خواننده در پایان به امید، به انگیزه و به عمل به تکلیف و وظیفه برسد و نه ناامیدی و یأس و بدبینی؛ و خاطرات و کتاب های ذکرشده در بالا این ویژگی مثبت و ارزشمند را دارند که راهی باز کنند و امیدی بیافرینند و برای خوب شدن و اصلاح انگیزه ساز شوند. 

اجازه بدهید حسن ختام این یادداشت، جملاتی با همین مضمون از شهید عالی مقام محمدرضا سنجری باشد که آقای محسن ذوالفقاری نام کتاب را با هوشمندی از همین عبارات انتخاب کرده است:
«من بارها شده که به خدا گفته ام: خدایا، به من توفیق توبه نده! من همین رضا سنجرانی رو دوست دارم! با همین مدلی که هست! نمی دونم... لاته! الواته! هرچی که هست، همین رو دوست دارم. دوست دارم موقع شهادت همین جوری شهید بشم تا به بقیه ثابت کنم که هر کسی می تونه لحظه آخر درست بشه. اگر همه قدیس بشن که شهادت دست نیافتنی می شه...»

این خبر توسط سایت خبرآنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : خبرآنلاین