تماشاگران غیرمجاز "خانوم والده" را دیدند - طبقه بندی سنی اجرا شد اما بعد از 12 روز و فروش 724000 بلیت

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - روزنامه جوان نوشت: گفته می شود شوخی های جنسی این فیلم باعث دریافت این رده بندی شده است.

فیلم ساخته سهیل موفق است و داستان 2برادر بدهکار را روایت می کند که درگیر مشکلات مالی سنگینی هستند و وارد ماجراها، چالش ها و موقعیت های طنزآمیز و پیش بینی نشده ای می شوند. اما موقعیت های طنز نیست که دلیل پرفروش شدن و بعد دریافت رده بندی سنی فیلم شده است؛ دلیل اصلی زن پوشی رضا عطاران و دیدن او در هیأتی زنانه و رفتار اوست که این اتفاق را برای فیلم رقم زده. در کنار «خانم والده»، فیلم «زنده شور»، ساخته کاظم دانشی هم به دلیل صحنه های اعدام و فضای آزاردهنده، این رده بندی را دریافت کرده و برای افراد زیر 15سال قابل تماشا نیست.

سیستمی که ضمانت اجرایی ندارد
هرچند چنین سیستمی در نظر گرفته شده، اما واقعیت این است که همین الان اگر با فرزند زیر 15ساله تان برای دیدن این دو فیلم به سینما بروید، هیچ مانعی برای خرید بلیت ندارید. یا اگر بلیت را به صورت اینترنتی تهیه کرده باشید، نه در زمان خرید بلیت و نه در سالن سینما با مشکل مواجه نمی شوید، چراکه برای این شرط هیچ ضمانت اجرایی وجود ندارد. این رده بندی در ایران برای نخستین بار سال77 و برای فیلم «مصائب شیرین»، ساخته علیرضا داودنژاد در نظر گرفته شد که همان زمان هم جدی گرفته نشد.

بعدتر در سال 98 و با شکل گیری هیأتی 30 نفره برای رده بندی فیلم ها از نظر گروه سنی برای 4فیلم «بی حسی موضعی»، «مسخره باز»، «نوشین» و «سونامی» رده بندی سنی در نظر گرفته شد. همان زمان دستورالعملی برای رده بندی سنی فیلم ها مطرح و 4دسته مشخص شد:
   گروه ۹+ : این فیلم دارای الفاظ یا صحنه های نامناسب برای کودکان است و تماشای آن برای کودکان زیر ۹سال توصیه نمی شود.
  گروه ۱۲+: این فیلم دارای صحنه های نسبتا خشونت آمیز یا دلهره آور یا استعمال دخانیات و یا الفاظ نامناسب است و تماشای آن برای افراد زیر ۱۲سال توصیه نمی شود.
  گروه ۱۵+: این فیلم دارای صحنه های خشونت آمیز، ترسناک یا استعمال مواد مخدر یا روابط خلاف عرف جامعه و یا زبان تند و نامناسب است و تماشای آن برای افراد زیر ۱۵سال توصیه نمی شود.
  گروه ۱۸+: این فیلم دارای صحنه های افراطی از خشونت یا صحنه های استعمال مواد مخدر یا صحنه هایی تداعی کننده روابط زناشویی و یا الفاظ و حرکات نامناسب است و تماشای آن برای افراد زیر ۱۸سال ممنوع است.

با این رده بندی سینماها موظف شده بودند روی ارائه بلیت برای افراد غیرمجاز نظارت کنند. اما این قانون تنها 6 ماه ادامه داشت. بعد از این مدت با شکایت دادستانی کل کشور از این ابلاغیه، دیوان عدالت اداری درخواست ابطال و توقف دستورالعمل رده بندی سنی فیلم های سینمایی را صادر کرد.

دلیل مخالفت دادستان با این ابلاغیه این بود که از نظر آنها باید تمام فیلم ها این نکات را رعایت کنند و اصولا نباید فیلمی ساخته شود که موارد مطرح شده در این ابلاغیه در آن وجود داشته باشد و این تصور به وجود آمده بود که این رده بندی به نوعی جواز برای ساخت فیلم هایی است که در آنها «اباحه گری» و خشونت دیده می شود. به این ترتیب، هیأت 30 نفره ای که قرار بود مسئولیت این بازبینی ها را برعهده داشته باشد ملغی شد. هرچند در همان زمان هم بحث های زیادی درباره سازوکار این رده بندی وجود داشت.

یکی از مسائل این بود که فیلم های مخصوص افراد بالای 15سال سالن های کمتری در اختیار خواهند داشت که به منزله به خطر افتادن میزان فروش فیلم بود. همچنین پیش بینی شده بود که اعضای این هیأت توسط رئیس سازمان سمعی و بصری برای یک سال انتخاب می شوند و این مسئله نگرانی هایی به وجود آورده بود که اگر یک سینماگر در رأس کار باشد که قصد ضربه زدن به همصنفانش را داشته باشد،

به راحتی با دادن درجه بالای 15سال برای یک سال می تواند با هر سینماگری که مشکل داشت تسویه حساب کند. اما با این حال سینماگران بسیاری هستند که از اجرای این طرح استقبال می کنند و این را حق مخاطب می دانند که از پیش بداند چه فیلمی را انتخاب کند که برای فرزندش هم مناسب باشد. با تجربه فیلم های «رحمان1400» و «هزارپا» که با محدودیت سنی روی پرده رفتند، بعضی سینماگران این نوع رده بندی را مؤثر نمی دانند. در نهایت طرح در عمل به خود خانواده ها سپرده شد تا با توجه به رتبه فیلم، آن را برای تماشای فرزندشان انتخاب کنند. 

سیستم رده بندی در جهان
سیستم رده بندی سنی فیلم ها با اینکه معمولا با آمریکا شناخته می شود، نخستین بار در ۱۹۱۲ «هیأت بریتانیایی رده بندی فیلم ها» (BBFC) تأسیس شد و از ۱۹۱۳ شروع به فعالیت کرد. اما مشهورترین این نوع سیستم های نظارتی در 1968در آمریکا تحت عنوان سیستم مدرن رده بندی سنی MPA با G، M، R  و X ایجاد و جایگزین نظام «Hays Code» شد.  قبل از آن در آمریکا، از دهه ۱۹۳۰ بیشتر با سانسور محتوایی سروکار داشتند، نه رده بندی سنی به شکل امروزی.
«کد هیز» مثلا تعیین می کرد چه چیزهایی اصلا نباید در فیلم نشان داده شود. در حال حاضر جز بریتانیا و آمریکا، هلند، فرانسه، اسپانیا و آلمان هم سیستم رده بندی خاص خود را دارند. در ایتالیا هم سیستم فعلی بیشتر بر هشدار و محدودیت سنی در موارد خاص تکیه دارد. سیستم مشهور آمریکایی به شرح زیر است:

  G (General Audiences): مناسب برای همه
  PG (Parental Guidance): با نظارت والدین
  PG-13(Parents Strongly Cautioned): هشدار به والدین دارای فرزند زیر ۱۳سال
  R (Restricted): افراد زیر ۱۷سال صرفا با همراهی والد یا سرپرست بزرگسال
  NC-17(No One 17and Under Admitted): ورود افراد ۱۷ساله و کمتر ممنوع

درباره سیستم رده بندی آمریکا باید گفت که از ابتدا به عنوان سیستم خودتنظیمی داوطلبانه صنعت سینما ایجاد شده و خود MPA می گوید سینماها و صاحبان سالن ها شریک اجرای آن هستند. این رده بندی قانون دولت فدرال نیست، اما سینماها سعی می کنند به افراد زیر سن مجاز بلیت نفروشند. البته خود این سیستم رده بندی مورد اعتراض است و در مستند «این فیلم هنوز درجه بندی نشده» (This Film Is Not Yet Rated) به این موضوع پرداخته شده است.

این خبر توسط سایت خبرآنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : خبرآنلاین