مشکل سینما مافیا نیست - سینمادار فیلم پرفروش می خواهد - کیارستمی دنبال فروش نبود

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر خبر ناب به نقل از همشهری - همشهری آنلاین: کمدی «خانوم والده» به تهیه کنندگی ابراهیم عامریان، پرفروش ترین فیلم امسال سینماست و به نظر می رسد تا آخر سال، فیلمی نتواند با آن برابری کند. اما عده ای معتقدند این فروش بالا صرفا به خاطر خود فیلم نیست. واقعیت این است به جز ۲ فیلم «زنده شور» و «استخر» که تقریبا ۱۰هزار سانس بیشتر از «خانوم والده» دارند، این فیلم از تمام دیگر فیلم هایی که از ابتدای سال اکران شده اند، سانس بیشتری در اختیار داشته، آن هم درحالی که تقریبا یک ماه و یک هفته بیشتر روی اکران نبوده، ولی برای مثال «زنده شور» و «استخر» بیش از ۳ ماه از اکرانشان می گذرد. آیا می شود گفت «خانوم والده» حق سایر فیلم ها را در اکران تضییع می کند؟ دستی در کار است که فیلمی بیشتر از سایر فیلم ها در اکران سانس بگیرد؟ آن فیلم هایی که نمی فروشند، حتی اگر سانس های زیادی داشته باشند، می توانند وارد رقابت با محصولی مثل «خانوم والده» شوند که رضا عطاران و عباس جمشیدی فر را با لباس زنانه روی پرده آورده؟ اصغر نعیمی، کارگردان سینما و عضو کانون کارگردانان خانه سینما، در این باره در تلویزیون همشهری توضیحاتی داد که خلاصه سخنانش را می خوانید.

نیاز سینما به فیلم «خانم والده»

زمانی که «پیر پسر» اکران شد، ما از جنگ ۱۲روزه تازه بیرون آمده بودیم و جامعه نیازمند فیلمی جدید بود. از طرف دیگر، مدیران وزارت ارشاد تازه آمده بودند و انگیزه بالایی برای صدور مجوز نمایش فیلمی داشتند که مدتی در محاق بود. همچنین طعم جدیدی که آن فیلم برای مخاطب داشت، ازجمله عواملی بود که باعث شد فیلم دوست عزیزم، اکتای براهنی، که توسط آقای ابراهیم عامریان پخش شده، به فیلمی فوق العاده موفق تبدیل شود. فیلم «پیر پسر» در هر شرایطی می توانست اکران شود. نمی خواهم اسم ببرم، اما همین پخش کننده، فیلمی را هم اکران کرده که فروش متوسطی داشته و حتی می توان گفت فروش چندان چشمگیری نداشته است، با اینکه فیلم از رنگ و لعاب خوبی هم برخوردار بوده. دنبال آقای عامریان هستند تا بیاید فیلم هایش را اکران کند، سینمادارها، پخش کننده ها، خود مدیران ارشاد. این مافیا نیست؛ این نیاز سینما به فیلم «خانم والده» است. ممکن است بنده و شما فیلم «خانم والده» را دوست نداشته باشیم.

مشکل فرهنگی است نه مافیا

هیچ وقت آقای کیارستمی دنبال اکران و بلیت فروشی نبود. می فهمید دارد چه کار می کند. در همین سینما، فیلم «سگ کشی» آقای بیضایی را هم داشتیم که تقریباً نخستین یا دومین فیلم پرفروش سال بود. ما در عرصه فیلم سازی مشکل فرهنگی داریم، نه مشکل مافیا. فیلم هایی می فروشند که ما دوست نداریم. زمانی در این سینما «اجاره نشین ها»، «زیر پوست شهر»، «قرمز» یا «لیلی با من است» می فروخت و در حال حاضر فیلم های دیگری می فروشند. این اتفاق به دلیل زوالی است که در سینمای ایران رخ داده و پایین آمدن انتظارات مخاطب از سینما. چون عملاً دیگر فیلم خوب ساخته نمی شود؛ یعنی مسیر ساختن آن فیلم های باکیفیت، به دلایل مختلف، مسدود شده است. ارزان ترین تفریحی که مردم دارند این است که بروند این فیلم ها را ببینند. به خوبی هم می دانند قرار است چه محصولی را ببینند. دلیل فروش فیلم ها را باید در جنبه های دیگری جست وجو کرد، نه در اینکه عده ای در اتاقی دور هم جمع شده اند و یک پدرخوانده هم آن بالا نشسته و می گوید: «آقا، به این فیلم سانس بدهید تا خیلی بفروشد.»

اکران فیلم خارجی سینما را نابود می کند

اکران فیلم خارجی ممکن است به سینمادار کمک کند، ولی باعث نابودی همین مختصر صنعتی می شود که سینمای ایران دارد. چون واقعاً با این محدودیت ها و هزینه های بالایی که داریم، عملاً این رقابت از بین می رود. این یک پارادوکس است که ما با آن مواجهیم و خود من هم نمی دانم این پارادوکس را چگونه باید حل کرد؛ یعنی خودم به نتیجه نرسیده ام. فیلم های سینمایی ایران با محدودیت ساخته می شوند؛ بنابراین بسیاری از عواملی که باعث موفقیت یک فیلم می شوند، در ایران محدود و ممنوع اند. در نتیجه، این رقابت، رقابتی ناعادلانه می شود. شاید اگر شرایطی وجود داشت که می شد بخشی از این عوامل موفقیت را به تعادل رساند، من مخالفتی با نمایش فیلم خارجی نداشتم؛ ولی الان عرصه، واقعاً عرصه ای ناعادلانه است.

این خبر توسط سایت همشهری آنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : همشهری آنلاین